tag:blogger.com,1999:blog-43178502168548152062012-01-30T19:42:31.950+03:00Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.comBlogger3901100tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-23463750174865993942012-01-21T11:35:00.000+03:002012-01-21T11:35:03.937+03:00<br />ഒരാളും അയാളുടെ നിഴലും ഒരു സദ്യയുണ്ട് വരികയായിരുന്നു. <br />ആള്‍ നിഴലിനോട്: അഹഹ എന്താ ആ പായസത്തിന്റെ സ്വാദ്! <br />നിഴല്‍ : ഓ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല...ഒരുവക പായസം അത്രതന്നെ.<br />ആള്‍ : ഹെയ്..എന്താദ് ഇത്ര മനോഹരമായ പായസം കഴിച്ചിട്ടും നിനക്ക് വിശേഷിച്ചൊന്നും തോന്നീല്ല!!.അതെന്താ കാര്യം?<br />നിഴല്‍‍ :എനിക്കൊന്നും തോന്നില്ല..അത്രതന്നെ..ഇയാള്‍ക്കതിത്ര ഇഷ്ടപ്പെടാനെന്താ കാര്യം അതാദ്യം പറ..<br />ആള്‍ : അത് പാചകം ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആ രീതി..അതൊന്നു വേറെയാ.. (അയാള്‍ പാചകരീതി പറയുന്നു)<br />നിഴല്‍ ഓ! എന്ന മട്ടില്‍ നെറ്റി ചുളിക്കുന്നു<br />ആള്‍ : എന്താ ഇപ്പോഴും നിനക്ക് പായസം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലാന്നുണ്ടോ?<br />നിഴല്‍ : ഇപ്പോ എനിക്ക് പായസം മാത്രമല്ല പാചകോം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.<br />ആള്‍ : ഹെയ്..താനിതെന്താടോ ഇങ്ങനെ...ആരാ പാചകക്കാരനെന്നറിയാമോ തനിക്ക്..?<br />നിഴല്‍ : ആരാ?<br />ആള്‍ :പാചകക്കാരന്റെ പേരു പറയുന്നു)<br />നിഴല്‍ ഹും! എന്ന മട്ടില്‍ പുരികം വളയ്ക്കുന്നു.<br />ആള്‍ : എന്താ ഇനീം നെനക്ക് പായസം ഇഷ്ടമായില്ല?<br />നിഴല്‍ :ഇപ്പോ പായസോം പാചകോം മാത്രമല്ല പാചകക്കാരനേം ഇഷ്ടമായില്ലെനിക്ക്.<br />ആള്‍ വീണ്ടും വിശദീകരിക്കാന്‍ വായ തുറക്കുന്നു.<br />അയാളെ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് നിഴല്‍ : ഇനിയാ പായസത്തെപ്പറ്റി എന്തെങ്കിലും മിണ്ടിപ്പോയാല്‍ പായസത്തേം പാചകത്തേം പാചകക്കാരനേം മാത്രമല്ല തന്നേം എനിക്കിഷ്ടപ്പെടാതെ വരും.<br />അതും പറഞ്ഞ് നിഴല്‍ നടന്നുപോയി<br />ആള്‍ അന്തംവിട്ട് നില്പായി<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-2346375017486599394?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-75632773057815146152012-01-17T17:22:00.000+03:002012-01-17T17:22:28.904+03:00ലോകമേ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കടം വരുന്നു<br />എന്റെകാര്യമോര്‍ത്തല്ല<br />എന്റെ കാര്യമൊട്ടുമോര്‍ക്കാത്ത നിന്റെകാര്യമോര്‍ത്ത്<br />'നിന്നെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കാന്‍ നീയാര്'<br />എന്നൊരു ചിരി നിന്റെ ചുണ്ടിന്റെ ചുവരില്‍<br />വരച്ചുപിടിപ്പിക്കുന്നവനെ ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ട്<br />അവന്റെ ചുണ്ടില്‍ നിന്നുയരുന്ന പുകക്കുഴല്‍കൊണ്ട്<br />അവന്‍ നിന്നെ ചുംബിക്കുന്നതും<br />എന്റെകാര്യം വീണ്ടും നീ മറന്നുപോകുന്നതും കാണുന്നു<br />അവന്റെ പെയിന്റുതൊട്ടിയില്‍ നിന്നും <br />മരങ്ങളില്‍ , പച്ചയും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും പറന്നൊട്ടുന്നു<br />അവനെന്റെ നിഴലില്‍ ചവുട്ടി ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നുമറയുന്നു.<br />വജ്രം ഖനിക്കുന്നവര്‍ തീര്‍ത്ത തുരംഗങ്ങള്‍ നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ<br />മണ്ണിലൊരു വന്‍മരത്തിന്റെ കുഴിശില്പം പോലെയാണത്<br />അതുപോലൊന്നവന്‍ എന്റെ ഉള്ളില്‍ തുരന്നു തീര്‍ക്കുന്നു<br />അറവുശാലയുടെ പിന്നാമ്പുറം പോലെ<br />വര്‍ണാഭമായ ആകാശം നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ<br />അവിടെ നിന്നും ബാറ്ററിതീര്‍ന്ന തന്റെ ടോര്‍ച്ചു ലൈറ്റ്<br />എന്റെ മുഖത്തേക്കടിച്ചൊരുവന്‍ കുടുകുടെ ചിരിക്കുന്നു<br />മരച്ചില്ലയില്‍ വന്നിരുന്ന് എന്നെനോക്കി<br />കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്ന കാക്കപ്പക്ഷികളെ കണ്ടോ<br />അവയുടെ ഭാഷയുടെ തോടുപൊട്ടിച്ച്<br />ബസുകാത്തു നില്‍ക്കുന്നവര്‍ കൊറിക്കുന്നു<br />തിരതീര്‍ന്നുപോയ ഒരു കടല്‍<br />കാലും ചിറകുകളും പിഴുതെടുത്ത കൊതുകിനെപ്പോലെ<br />പിടയ്ക്കാനാവാതെ എന്നെനോക്കി കിടക്കുന്ന കണ്ടോ<br />എന്റെ മേല്‍ ഒരു കണ്‍പോളപോലെ വന്നടയുന്ന രാത്രിയെക്കണ്ടോ<br />എല്ലാത്തിനുമിപ്പുറം ഞാനാണ്<br />ഞാനീയിരുപ്പു തുടങ്ങിയിട്ട് ഏറെക്കാലമായി ദൈവമേ<br />ഇനിയിപ്പോള്‍ ചന്ദ്രന്‍ വരും<br />അതിന്റെ വെളിച്ചവും എന്റെ മേല്‍ വന്നു വീഴും<br />ഞാനിനി എന്നെയെങ്ങനെ നിനക്ക് കാണിച്ചുതരണം ലോകമേ<br />എനിക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കടം വരുന്നു,<br />എന്നെമാത്രം വിട്ടുപോകുന്ന നിന്നെയോര്‍ത്ത്..<br />അലഞ്ഞു തളര്‍ന്ന് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന പാവം ലോകമേ<br />നിന്റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടുപോകാതെ ഞാനീ രാത്രിയും കടക്കും..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7563277305781514615?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-18374551189644120652012-01-12T11:31:00.001+03:002012-01-12T11:31:41.109+03:00എന്റെ മരണത്തിന് ഉത്തരവാദിയായവന്‍<br />ഇതാ എന്നെന്നെച്ചൂണ്ടി<br />ഒരുവളിപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു<br />അവളുടെ ചൂണ്ടുവിരലിലെ എന്റെ ചുംബനം<br />കഴുകന്‍ തിന്നുന്നു<br />ഏതുമരുഭൂമിയെക്കാളും ദാഹമുള്ള<br />മണല്‍ത്തരിയായി<br />നിമിഷങ്ങള്‍ എന്റെമേല്‍ വന്നുമൂടുന്നു.<br />ഞാനോ<br />ഞാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ പാറയ്ക്കുള്ളില്‍ കുടുങ്ങിപ്പോയ<br />ഒരു ജലകണം പോലെ <br />നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ പഴക്കമുള്ള<br />ശ്വാസം മുട്ടലായി<br />ഞെരുങ്ങി ഞെരുങ്ങി<br />അടുത്ത പെണ്ണിനെക്കുറിച്ച്<br />അവളുടെ വിരലുകളെക്കുറിച്ച്<br />സ്വപ്നം കാണുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-1837455118964412065?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-72046792063750091812012-01-10T08:46:00.000+03:002012-01-10T08:46:02.978+03:00.<br />നിശബ്ദതയുടെ ഒരു വിത്ത്<br />ഞാന്‍ വീട്ടുമുറ്റത്തു നട്ടു<br />ഊമകളായ കിളിന്തു വേരുകളെ<br />വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഉന്നം വെച്ച് <br />വിത്തു മുളച്ചു<br />ശബ്ദങ്ങളെ വിഴുങ്ങുന്ന <br />കൂറ്റന്‍ മൃഗത്തിന്റെ വലിയ വായ പോലെ<br />വീടിന്റെ വാതിലുകള്‍<br />തുറന്നും അടഞ്ഞും കൊണ്ടിരുന്നു.<br />മരം വളര്‍ന്ന് വലുതായി<br />രാത്രികളും പകലുകളും നിശബ്ദമായിത്തുടങ്ങി<br />ഇപ്പോള്‍ വീടിനെക്കണ്ടാല്‍<br />പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ച മരത്തിനു ചുവട്ടില്‍<br />തളര്‍ന്നിരിക്കുന്ന വൃദ്ധയെപ്പോലെ തോന്നും<br />മരത്തിന്റെ വേരുകള്‍ കിടപ്പുമുറിയില്‍ പോലും<br />നിശബ്ദത സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട്<br />വീടിനുള്ളിലാകെ വലകെട്ടി.<br />ഒരു ചിലന്തിയുടെ നിശബ്ദത..<br />ഞാന്‍ നിശ്ബ്ദതയ്ക്കുള്ളില്‍ ചുരുണ്ടുകൂടി<br />വര്‍ഷങ്ങളും യുഗങ്ങളും കടന്നുപോയി<br />പ്രപഞ്ചങ്ങള്‍ പൊട്ടിത്തെറിച്ചുണ്ടാവുകയും<br />പൊട്ടിത്തെറിച്ചില്ലാതാവുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും <br />ഞാന്‍ മരിച്ചതേയില്ല<br />നിശബ്ദത, ജീവിതത്തെ ഫ്രിഡ്ജിനുള്ളിലെ<br />ഇറച്ചിപോലെ കേടാകാതെ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്നു.<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7204679206375009181?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-50745463753936055652012-01-06T17:16:00.001+03:002012-01-06T17:16:24.508+03:00കാന്‍സര്‍ ബാധിതയായി ചികിത്സയിലായിരുന്ന ശാരി മരിച്ചുപോയി. ഇന്നുച്ചയ്ക്ക് തിരുവനന്തപുരം RCC യിലായിരുന്നു അന്ത്യം. ശവദാഹം ഇന്നു തന്നെ നടക്കുമെന്ന് അറിയുന്നു. ക്രോസ് മാച്ചിംഗ് നടക്കാതെ വന്നതുകൊണ്ട് ബോണ്‍ മാരോ ട്രാന്‍സ്പ്ലാന്റേഷന്‍ നടത്താന്‍ കഴിയാതെ വരികയും ആശുപത്രിയില്‍ ചികിത്സ തുടരുകയുമായിരുന്നു.മറ്റുവിവരങ്ങള്‍ വിശദമായി അറിയുന്ന മുറയ്ക്ക് എഴുതാം.<br />http://www.sanathanan.blogspot.com/2011/06/blog-post_21.html<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-5074546375393605565?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-43289871781735981332011-12-30T15:31:00.003+03:002011-12-30T15:35:04.696+03:00കാക്കകളാണ് കാറിയുണര്‍ത്തിയത്..<br />പാതി തുറന്നിട്ട ജനാലയിലൂടെ<br />ആറുമണി സമയം<br />ഉള്ളിലേക്ക് എത്തിനോക്കുന്നു,<br />എണീറ്റില്ലടാ ! എന്നു ചോദിക്കുന്നു..<br />വിറകുകൂനയ്ക്കുമുകളില്‍<br />ഉറങ്ങിയെണീറ്റ പൂച്ചയെപ്പോലെ വെളിച്ചം, <br />നഖം ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചുവെച്ച് <br />മുഖം വൃത്തിയാക്കുന്നു..<br />മരക്കൊമ്പുകളില്‍ നിന്നുയരുന്നു<br />നെഞ്ചത്തലച്ച നിലവിളി.<br />അക്കരെനിന്നും <br />കറുത്ത പൊട്ടുകള്‍<br />ആകാശം തുഴഞ്ഞെത്തി<br />മരച്ചില്ലകളില്‍ നങ്കൂരമിടുന്നു.<br />ചില്ലകളിലുറങ്ങുന്ന കാറ്റുകള്‍ <br />അലോസരത്തോടെ ഉണര്‍ന്ന്<br />മറ്റൊന്നിലേക്ക് മാറിയിരിക്കുന്നു.<br />കലുഷമാണല്ലോ പ്രഭാതമെന്നോര്‍ത്ത്<br />കണ്‍തിരുമ്മി ഞാനെണീറ്റു<br />കാക്കകളുടെ ഗ്രാമസഭയിലേക്ക് നടന്നു.<br />തെങ്ങിന്‍ ചുവട്ടിലെ<br />കറുത്തൊരു തൂവലിനെച്ചൊല്ലിയാണ്<br />ഇത്ര വലിയ മേളം<br />കാക്കത്തൂവലാണതെന്ന് ഉറപ്പൊന്നുമില്ല<br />കോഴിയുടേതാവാം<br />കുയിലേന്റേതാവാം<br />കറുത്ത മറ്റേതെങ്കിലും പക്ഷിയുടെതാവാം..<br />ഒരു തൂവലിനുചുറ്റും <br />ഒരു വെറും തൂവലിനു ചുറ്റും<br />കാക്കകളുടെ പട്ടാളം, പടയൊരുക്കം നടത്തുന്നു<br />ഇരതേടാന്‍ പോകുന്നവര്‍<br />ഇണതേടാന്‍ പോകുന്നവര്‍<br />ആകാശങ്ങള്‍ താണ്ടി <br />വന്നുചേര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു..<br />ഒരു തൂവലിനെച്ചൊല്ലിയുള്ള <br />അമ്പരപ്പും അഭ്യൂഹങ്ങളും <br />കായെന്ന ഒറ്റയക്ഷരം കൊണ്ടും<br />ദിഗന്തം മുഴക്കുന്ന വര്‍ത്തമാനമാകുന്നു..<br />കാക്കകള്‍ മനുഷ്യരുടെ ആത്മാക്കള്‍ തന്നെ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4328987178173598133?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-12209087226416167032011-12-29T16:30:00.000+03:002011-12-29T16:30:06.100+03:00തോട്ടില്‍ ഒരോലമടല്‍ വീഴുന്നതുകണ്ട്<br />അതില്‍ ഒരു കവിതയുണ്ടല്ലോയെന്നോര്‍ത്ത്<br />ഞാന്‍ ചാരുകസേരയില്‍ ഒന്നാഞ്ഞിരിക്കുന്നു<br />തോട്ടില്‍ ഓലമടല്‍ ഓളങ്ങളുണ്ടാക്കുന്നു<br />ഒച്ചയുണ്ടാക്കുന്നു<br />മാനത്തുകണ്ണികളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു<br />അമ്പരപ്പിക്കുന്നു<br />ഒന്നുരണ്ട് കൊറ്റികള്‍<br />പറന്നുയരുന്നു<br />അവയുടെ കൂര്‍ത്ത ചുണ്ടു തട്ടി<br />ആകാശം തകര്‍ന്ന് തോട്ടില്‍ വീഴുന്നു<br />ഓലയിതളുകളില്‍ വെള്ളം ഉമ്മവെയ്ക്കുന്നു<br />അവയില്‍ ഉന്മാദം ചിറകടിക്കുന്നു<br />വെള്ളം ഉയരുന്നു, താഴുന്നു..<br />നിശ്ചലമാകുന്നു..<br />തോട്ടില്‍ , ഓലമടലില്‍ , ഒച്ചയില്‍<br />അനക്കത്തില്‍ <br />നിശ്ചലതയില്‍ <br />തകര്‍ന്ന ആകാശം കിടന്നു തിളങ്ങുന്നു.<br /><br />ഓലമടല്‍ വിഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട്<br />അയല്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നൊരു കാറ്റുപുറപ്പെടുന്നു<br />അത് വാതില്‍ തള്ളിത്തുറന്ന്<br />തോട്ടിലേക്കാഞ്ഞു വീശുന്നു<br />ഒരു പെണ്ണുലയുന്നതിന്‍ മണം <br />വഴിയില്‍ വരയിടുന്നു<br />വെയിലില്‍ പരക്കുന്നു<br />തോട്ടില്‍ വീണ്ടും ഒച്ചയുണ്ടാവുന്നു<br />ഓലമടല്‍ വീണ്ടും മീനുകളെ<br />ഭയപ്പെടുത്തുന്നു<br />അമ്പരപ്പിക്കുന്നു<br />പച്ചോലത്തുമ്പിലിരുന്ന കൊറ്റികള്‍<br />ഉയര്‍ന്നു പറക്കുന്നു<br />അവയുടെ കൂര്‍ത്ത ചുണ്ടുകള്‍ നീട്ടി <br />ഉടഞ്ഞ ആകാശത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കടക്കുന്നു<br />എന്റെ കവിത<br />തോട്ടുവരമ്പേ ഇഴഞ്ഞ്<br />അയല്‍ വീട്ടിലെ അടുപ്പിലേക്കെത്തുന്നു<br />അതിന്റെ രരരരരരരരരരര<br />ശബ്ദത്തില്‍ എന്റെ കാതു മൂര്‍ച്ഛിക്കുന്നു<br />ഞാന്‍ കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്നു<br />കാതുപൊത്തുന്നു<br />അടുപ്പില്‍ നിന്നുയരുന്നു<br />നനഞ്ഞ ഓല കത്തുന്നതിന്‍ മണം<br />മീന്‍ കരുവാടു വേവുന്നതിന്‍ മണം<br />പുകയില്‍ അവള്‍ വാടുന്നതിന്‍ മണം<br />എനിക്ക് നന്നായി വിശപ്പു തോന്നുന്നു.<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-1220908722641616703?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-2962479346584042142011-12-28T20:56:00.003+03:002011-12-28T20:56:48.148+03:00കാത്തിരിപ്പിന്റെ കല ഞാന്‍ പഠിച്ചത്<br />വക്കീല്‍ക്കാലത്താണ്.<br />ഒരു മനുഷ്യന്‍<br />ഒരു കക്ഷിയും,<br />അയാളുടെ ജീവിതം<br />ഒരു കേസുകെട്ടും,<br />ഒരു കേസുകെട്ട്<br />ഒരുപാടുകാലത്തെ മാറ്റിവെയ്പ്പും ,<br />ഓരോ മാറ്റിവെയ്പ്പും<br />ക്ഷമാപൂര്‍വമുള്ള കാത്തിരുപ്പുമാണെന്ന്<br />ഞാന്‍ പഠിച്ചു..<br /><br />കാത്തിരുപ്പിനൊടുവില്‍<br />ഒരു തീര്‍പ്പുവരും.<br />തീര്‍പ്പിനെത്തുടര്‍ന്ന്<br />തര്‍ക്കം വരും.<br />തര്‍ക്കത്തെത്തുടര്‍ന്ന്<br />വീണ്ടും കാത്തിരിപ്പുവരും.<br />കക്ഷി ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിടും,<br />അയാള്‍ <br />മരിച്ചുപോകും.<br />കാത്തിരുപ്പിനൊടുവില്‍<br />മനുഷ്യന്‍<br />മരിച്ചുപോകും..<br /><br />മനുഷ്യന്‍ മരിച്ചുപോയാലും<br />കാത്തിരുപ്പ് മരിച്ചുപോകില്ല<br />കാത്തിരുപ്പ് ക്ഷമാപൂര്‍വം കാത്തിരിക്കും<br />കാത്തിരുപ്പിന്റെ കാത്തിരുപ്പാണ് സത്യം<br />സത്യമാണ് ശാശ്വതം<br />കാത്തിരുപ്പാണ് ശാശ്വതം<br /><br />വക്കീല്‍ പണിവിട്ട്<br />ഞാനിറങ്ങിത്തിരിച്ചു.<br />ബോധിവൃക്ഷത്തണല്‍ വിട്ട<br />ബുദ്ധനെപ്പോലെ.<br />കാത്തിരുപ്പിന്റെ പാഠങ്ങള്‍<br />പലേടത്തും പ്രയോഗിച്ചു.<br />ചൂണ്ടലിടുമ്പോള്‍ മുതല്‍<br />തൂറാനിരിക്കുമ്പോള്‍ വരെ.<br />കാത്തിരുപ്പിന്റെ സുഖം<br />കാത്തിരുപ്പിന്റെ ശോധന.<br />കാത്തിരുപ്പുകൊണ്ട് ഞാന്‍<br />കാത്തിരുപ്പിനെ കൊത്തിയെടുത്തു.<br />ഞാന്‍ സ്വയം കാത്തിരുപ്പായി പരിണമിച്ചു..<br /><br />കാത്തിരുപ്പിന്റെ മൂര്‍ത്തരൂപം ഞാന്‍,<br />ഒടുവിലൊരാശുപത്രിക്കട്ടിലിലെത്തി..<br />രോഗിയെന്ന് പേര് സ്വീകരിച്ചു..<br />ആശുപത്രിയാണെന്റെ നവലോകം,<br />ലോകമേ തറവാട്,<br />തറവാടിയാണ് ഞാന്‍..<br />കാത്തിരിക്കുന്നു ക്ഷമാപൂര്‍വം,<br />ഡോക്ടറെ, <br />നഴ്സിനെ,<br />അറ്റന്‍ഡറെ,<br />ചികിത്സയെ,<br />മരുന്നിനെ,<br />സിറിഞ്ചിനെ,<br />മരണത്തെ..<br /><br />കാത്തിരുപ്പു തന്നെയാണ്<br />സത്യം.<br />സത്യമാണ് ശാശ്വതം.<br />കാത്തിരുപ്പ് ഒരത്യാഹിതവാര്‍ഡാണ്...<br />അല്ലല്ല, അതൊരു തീവ്രപരിചരണവിഭാഗമാണ്..<br />കാത്തുകിടപ്പാണ് ഞാനുള്ളില്‍ ,<br />കാത്തിരിക്കുന്നു-<br />ക്ഷമാപൂര്‍വം പുറത്തും;<br />ഞാന്‍ തന്നെ..<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-296247934658404214?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-91161454402904205552011-12-26T20:14:00.004+03:002011-12-26T20:16:28.448+03:00മുറ്റത്തെ തുടുത്ത<br />കാശിത്തുമ്പകള്‍ക്ക് <br />എന്റെ പ്രായമുണ്ട്.<br />എനിക്ക് പ്രമേഹമുണ്ട്<br />ക്ഷീണമുണ്ട്<br />പുച്ഛം പുഞ്ചിരിയില്‍ പുരട്ടി <br />വിവേകിയാണെന്ന ഭാവവുമായി<br />വടക്കേപ്പുറത്തെ വേലിയിലെ<br />ചെരിഞ്ഞ മുരിങ്ങപോലെ<br />ഇന്നോ നാളെയോ എന്നമട്ടില്‍<br />പരാജയപ്പെട്ട് <br />മണ്ണിലേക്ക് ഉത്കണ്ഠപ്പെട്ട്<br />കായ്ച്ച്, കയ്ച്ച് മുറ്റി<br />കിടന്നപോലെ പടര്‍ന്നും<br />പടര്‍ന്നപോലെ കിടന്നും<br />ഇതാ ഇങ്ങനെ...<br /><br />കാശിത്തുമ്പകള്‍ക്കറിയില്ല <br />വിത്തുകള്‍ പൊട്ടിച്ച് ഇവിടേയ്ക്ക്<br />കൊണ്ടുവന്നതും<br />മണ്ണുകുത്തിയിളക്കി <br />പാകി മുളപ്പിച്ച്<br />നനച്ച് വളര്‍ത്തിയതും<br />ഓര്‍മയില്‍ നിന്നും പൂക്കള്‍ക്ക്<br />ചുവന്ന നിറം കൊടുത്തതും<br />പൂക്കളില്‍ നിന്നും ഓര്‍മകളെ പറിച്ചെടുത്ത്<br />ഉള്ളം കയ്യില്‍ കശക്കി മണപ്പിച്ചതും<br />മണത്തില്‍<br />ചെറുതായി ചെറുതായി<br />വിത്തുപോലെ കടുകായി<br />കടുകിനുള്ളില്‍ കയറി<br />ഒരു നിമിഷത്തെ സുഖമായി<br />പൊട്ടിസ്ഖലിച്ചില്ലാതായതും..<br /><br />തുടുത്ത തണ്ടുകളില്‍ <br />മുപ്പതു മുപ്പത്തിരണ്ടുവര്‍ഷങ്ങളുടെ<br />തിളക്കം കണ്ട്,<br />അരമുള്ള ഇലകളില്‍ <br />പരല്‍മീന്‍ പിടച്ചില്‍ കണ്ട്,<br />കണങ്കാലിലെ പുണ്ണില്‍<br />മീങ്കൊത്തലറിഞ്ഞ്,<br />കാലില്‍ ഉണങ്ങാത്ത മുറിവായി<br />മുറിവിലെ സുഖമുള്ള നീറ്റലായി,<br />കാശിത്തുമ്പകള്‍ക്കറിയാത്ത<br />അറിവായി മാറിയതും<br /><br />വിത്തുകള്‍ വരുന്നുണ്ട്,<br />വിരല്‍ തൊടുമ്പോള്‍ പൊട്ടുന്ന <br />പെരുപ്പുകള്‍ ഉള്ളില്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്നുണ്ട്<br />നിക്കറിട്ട ഒരു പയ്യന്‍ ഒക്കെയും<br />തൊട്ടു പൊട്ടിക്കുന്നുണ്ട്<br />അവന്റെ തൊടീലുകള്‍ പൊട്ടിമുളച്ച്<br />മുറ്റമാകെ തുടുത്ത തണ്ടുകളുള്ള <br />കാശിത്തുമ്പക്കാടുകള്‍ <br />സ്വപ്നം കണ്ടു നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്<br />അവയ്ക്കിടയില്‍ തുള്ളി നടക്കുന്ന<br />പച്ചത്തുള്ളനായി ഞാന്‍ മാറുന്നുണ്ട്<br /><br />കാശിത്തുമ്പകള്‍ക്കറിയില്ല.<br />എന്റെ പ്രായമാണെങ്കിലും<br />അവ, എത്ര തവണ <br />ജനിച്ചു പുതുതായി..<br />പൂക്കള്‍ക്ക് ചുവപ്പ് ചുവപ്പായി.. <br />ഇലകളില്‍ പച്ച പച്ചയായി ..<br />തണ്ടുകളില്‍ തുടുപ്പ് തുടുപ്പായി ..<br />അവ, മരിച്ച് പുതുതായി<br />ഒരുതവണപോലും മരിക്കാനവസരം കിട്ടാതെ<br />ഞാന്‍ മുതിര്‍ന്ന് പഴഞ്ചനായി<br />മുറ്റി മുതുക്കനായി <br />കണ്ടാല്‍ തിരിച്ചറിയാതെയായി.<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-9116145440290420555?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-5378635482599156222011-11-29T00:12:00.001+03:002011-11-29T00:16:43.932+03:00ഉറക്കത്തിന്റെ നഗരം<br />ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ തിരയടിച്ചുണർന്നു..<br />മഴനനഞ്ഞ വെയിൽ <br />ഉച്ചമരക്കൊമ്പിൽ തൂവലുണക്കുന്ന ഒരുപകലിൽ<br />ഞാൻ നിന്നെ പ്രളയിക്കുന്നു എന്ന<br />പീരങ്കിവെടി ശബ്ദത്തിൽ<br />പച്ചനിറമുള്ള ഒരാഴം<br />പശിമരാശി മണ്ണിനെ ബലാൽസംഗം ചെയ്യുന്നു.<br />പെരിയാറേ എന്ന കൂട്ടനിലവിളി <br />റോഡുകളും പാലങ്ങളും<br />വീടുകളും കെട്ടിപ്പിടിച്ച്<br />അറബിക്കടലിലേക്ക് ഓടിപ്പോകുന്നു<br />പിന്നാലെ ഒരു രാക്ഷസൻ തണ്ണിമത്തനുരുളുന്നു..<br />മണ്ണടരുകൾക്കുള്ളിൽ<br />ചരിത്രവിദ്യാർത്ഥികൾക്കായി<br />മനുഷ്യരുടേയും മൃഗങ്ങളുടേയും<br />നഗരങ്ങളുടേയും ഫോസിലുകൾ <br />രൂപം കൊള്ളുന്നു<br />സർവം ശാന്തമാകുന്നു..<br />പുഴകളെ ബോൺസായിയാക്കി<br />അടുക്കളത്തോട്ടത്തിൽ<br />വളർത്തുന്നവരുടെ<br />രാജ്യം വരേണമേ എന്ന്<br />ഒരു ശവമഞ്ചം പാട്ടുപാടുന്നു..<br />നൂറ്റാണ്ടുകാലം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിനിന്ന<br />കൂറ്റൻ മരങ്ങളുടെ ശവശരീരങ്ങൾ <br />ആകാശത്തേക്ക് കൈകളുയർത്തി മരിച്ച<br />രൂപത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്നു..<br />സ്വപ്നം കഴിഞ്ഞു..<br />അല്ല ഉറക്കം കഴിഞ്ഞു..<br />ഞാൻ ഒരു ഡാം പൊളിക്കാൻ പോകുന്നു<br />ഓറഞ്ചിന്റെ അല്ലികൾ പൊളിക്കുന്നതുപോലെ<br />കല്ലുകൾ ഓരോന്നോരോന്നായിളക്കി<br />കടവായിൽ വെച്ച് നുണഞ്ഞ് നീരിറക്കി<br />ചണ്ടി, ത്ഫൂ എന്ന് തുപ്പണം..<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-537863548259915622?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-43199916648073143822011-11-25T17:56:00.001+03:002011-11-25T18:07:09.863+03:00ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയെ<br />പ്രസവിച്ചു<br />ഒരു പ്രഭാതം<br /><br />പട്ടികള്‍ നിര്‍ത്താതെ <br />കുരയ്ക്കുന്നതുകേട്ടു <br />ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു..<br />ഒരു പട്ടിയുള്ള<br />വീട്ടിലെങ്ങനെ<br />ഒരു കൂട്ടക്കുര!<br /><br />നോക്കുമ്പോള്‍ കൂട്ടില്‍ , <br />തേങ്ങാവിഴുങ്ങിയപോലെ<br />മിഴിച്ചിരിക്കുന്നു <br />ടൈഗറെന്ന് പേരായ<br />നാടന്‍ പട്ടി.<br /><br />കൂട്ടക്കുരയുടെ <br />പാതയൂടെ നടന്നെത്തി<br />കോഴിക്കൂട്ടില്‍ .<br />എന്തതിശയമേ<br />ദൈവത്തിന്‍ സ്തോത്രം!<br />കോഴികളാണ് പട്ടികളെപ്പോലെ<br />കുരയ്ക്കുന്നത്<br />യേശുവേ!!<br /><br />പെട്ടെന്നതാ വീട്ടിനുള്ളില്‍ നിന്നും<br />കൂവുന്നു ഒരു പൂവന്‍ കോഴി<br />വീട്ടിനുള്ളിലെവിടുന്നാണ്<br />പൂവന്‍ കോഴി<br />കൂട്ടിനുള്ളിലുണ്ടല്ലോ <br />എല്ലാ കോഴികളും<br />അല്ല, പട്ടികളും..<br /><br />ജിജ്ഞാസ അടുക്കളവാതിലൂടെ<br />ഉള്ളിലേക്കോടി<br />എന്തതിശയമേ<br />ദൈവത്തിന്‍ സ്തോത്രം!<br />അടുപ്പിന്‍ ചുവട്ടിലുറങ്ങിയുണര്‍ന്ന<br />ചിണ്ടന്‍ പൂച്ച <br />മൂരി നിവര്‍ത്തുന്നു<br />കൂവുന്നൂ<br />ഒന്നാന്തരമൊരു <br />കോഴിക്കൂവല്‍ ...<br /><br />തൊഴുത്തില്‍ നിന്നുടനൊരു<br />പൂച്ചക്കരച്ചില്‍ കേട്ടാല്‍<br />ദൈവമേ!<br />പട്ടിക്കൂട്ടില്‍ നിന്നും<br />പശുവിന്നമറല്‍ കേട്ടാല്‍ ...<br /><br />എന്റെ ദൈവമേ!<br />എന്റെ ശബ്ദം<br />ഏതെങ്കിലും പന്നികൊണ്ടു പോയാല്‍ ,<br />എന്റെ തൊണ്ടയില്‍ നിന്നും<br />ഒരു പന്നിമുക്ര വന്നാല്‍ <br />അയ്യോ...<br /><br />പട്ടി പട്ടിയും<br />പശു പശുവുമാണെന്ന് <br />കറവക്കാരനോട് ഞാനെങ്ങനെ<br />പറയും...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4319991664807314382?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-51030966356703430682011-11-23T00:53:00.003+03:002011-11-23T01:01:08.259+03:00പോലീസ് സ്റ്റേഷന്‍ കോമ്പൌണ്ടില്‍ കൂട്ടിയിട്ട <br />തകര്‍ന്ന ഇരുചക്രവാഹനങ്ങളെപ്പോലെ<br />പിടിക്കപ്പെട്ടതും ഇടിച്ചുതകര്‍ന്നതും<br />തുരുമ്പെടുത്ത് ദ്രവിച്ചതുമായ <br />പഴയ ഓര്‍മകള്‍ക്കിടയില്‍<br />ഒരു പാമ്പ്!<br />അതിന്റെ പത്തിയിലെ<br />‘ഞാന്‍’ അടയാളം കണ്ട് ഓടിക്കൂടി, <br />മീന്‍ചന്തയിലേക്കും<br />വിശപ്പിലേക്കും<br />മൂത്രപ്പുരയിലേക്കും<br />സിനിമാപ്പരസ്യത്തിലേക്കും<br />മെഡിക്കല്‍ സ്റ്റോറിലേക്കും <br />പെട്രോള്‍ വിലയിലേക്കുമൊക്കെ <br />പാഞ്ഞുനടക്കുകയായിരുന്ന ചിന്തകള്‍ .<br />പാമ്പ് പാമ്പെന്ന നിലവിളി <br />ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിലെ വാഹനങ്ങളുടെ<br />ഹോണുകള്‍ പോലെ <br />സിംഫണി തുടങ്ങി..<br />തലയിലെ‘ഞാന്‍’ അടയാളം കണ്ട്<br />പാമ്പ്, പാമ്പ്തന്നെയെന്നുറപ്പിച്ചു<br />തലമുതിര്‍ന്ന ചിന്തകള്‍ ..<br />ആള്‍ക്കൂട്ടം കണ്ടിട്ടും കൂസലില്ലാതെ<br />പോക്കുവെയില്‍ കാഞ്ഞുകിടന്ന<br />വിഷജന്തുവിനെ കൊല്ലണോ<br />ജീവനോടെ പിടികൂടി<br />പത്രത്തിലേക്ക് വിടണോ എന്ന്<br />തര്‍ക്കമുണ്ടായി ..<br />കൊല്ലണമെന്ന് ചിലര്‍<br />കൊന്നാല്‍ സര്‍പ്പശാപമെന്ന് ചിലര്‍<br />കൊന്നില്ലെങ്കില്‍ സര്‍വനാശമെന്ന് ചിലര്‍<br />ജീവനോടെ പിടികൂടി പത്രത്തില്‍ വിട്ടാല്‍ <br />കൊന്നതിനൊപ്പമെന്ന് മറ്റുചിലര്‍ ...<br />തര്‍ക്കം മുറുകവേ പോക്കുവെയില്‍ പോയി.<br />ഓര്‍മകള്‍ക്കിടയിലേക്ക് പാമ്പും പോയി.<br />ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കഴിയുമ്പോള്‍ ഹോണുകള്‍ പോലെ,<br />ചിന്തകള്‍ നേര്‍ത്തുനേര്‍ത്തില്ലാതായി.<br />പഴയ ഓര്‍മകള്‍ ലേലം ചെയ്തുവില്‍ക്കണമെന്ന<br />പുതിയൊരു ചിന്തയെ പ്രസവിച്ചു <br />അടുത്തുള്ളൊരാശുപത്രി..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-5103096635670343068?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-79986789525160249652011-11-11T19:19:00.004+03:002011-11-11T20:15:20.188+03:00സ്വച്ഛസുന്ദരമായ രാത്രി..<br />തണുത്ത നിലാവിൽ<br />ഇരുട്ടിൻ തടാകം..<br />കരയിൽ, കാറ്റുമുത്തിയ<br />കരിയിലപോലെ ഞാൻ..<br /><br />അക്കരെ നിന്നും <br />നീന്തിവരുന്നു <br />കെട്ട പന്തം പോലെ<br />ആരുടേയോ ചീത്തവിളി,<br />മുളച്ച കടലപോലെ<br />ഒരു കുതിർന്ന നിലവിളി,<br />തെറിച്ചു വീണ പാൽക്കുപ്പിപോലെ<br />ഒരു വെളുവെളുത്ത കരച്ചിൽ...<br /><br />ശബ്ദങ്ങൾ<br />തളർന്നും തകർന്നും<br />പുഴയിൽ എച്ചിലിലത്തുമ്പായി<br />ദിക്കുതെറ്റിയലയുന്നു..<br /><br />സ്വച്ഛസുന്ദരമായ രാത്രി<br />അക്കരെ ആരോ <br />ആരെയോ മരിക്കുന്നു<br />കത്തിതൻ മൂർച്ച മിന്നലാവുന്നു..<br />അവ്യക്തമായെത്തുന്നു,<br />റേഡിയോ ഗാനം പോലെ<br />പ്രാണന്റെ പതറിച്ച..<br /><br />വല്ലാതെ ഗൃഹാതുരനാകുന്നു ഞാൻ<br />അക്കരെ നിന്നുള്ള അവ്യക്ത സംഗീതത്താൽ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7998678952516024965?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-20530179504957050062011-11-09T21:10:00.005+03:002011-11-10T05:42:34.850+03:00ഭാര്യയെ വെട്ടിക്കൊന്ന്<br />ചോരക്കറ ആറ്റിൽക്കളഞ്ഞ്<br />പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോയി<br />ഭർത്താവ്.<br />'ഞാനെന്റെ ഭാര്യയെക്കൊന്നു'<br />അയാൾ പറഞ്ഞു. <br /><br />കാരണമില്ലാതൊരാൾ<br />ഭാര്യയെക്കൊല്ലുമോ?<br />ഭാര്യയെക്കൊന്നാൽ <br />പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോകുമോ?<br />പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പോയാൽ <br />കുറ്റമേറ്റു പറയുമോ!<br /><br />പോലീസുകാരിലെ ഭർത്താക്കന്മാർ<br />അന്തംവിട്ട് നിന്നു.<br />അവരോടൊപ്പം അന്തംവിട്ടു<br />പോലീസുകാരികളായ ഭാര്യമാരും.<br /><br />ഭർത്താവിന്റെ വെട്ടേറ്റുമരിച്ചവൾക്ക്<br />അടുക്കളപ്പിന്നാമ്പുറത്ത്<br />അടക്കം നടന്നു.<br />നാട്ടിലെ ഭർത്താക്കന്മാരും<br />അവരുടെ ഭാര്യമാരും<br />എല്ലാം പങ്കെടുത്തു...<br /><br />അയാളെന്തിനവളെക്കൊന്നു?<br /><br />അവൾക്ക് കാണും ജാരൻ..<br />അയാളതറിഞ്ഞും കാണും..<br />ആരായാലും ചെയ്യാതിരിക്കുമോ?<br />നാട്ടിലെ ഭർത്താക്കന്മാർ<br />പരസ്പരം പറഞ്ഞു..<br /><br />അവരുടെ ഭാര്യമാർ അതു<br />ശരിവച്ചു.<br /><br />അവൻ ആളുകൊള്ളാമല്ലോ<br />ആരാണവൻ!<br />ആണുങ്ങൾ പരസ്പരം <br />കണ്ണിറുക്കിച്ചിരിച്ചു<br /><br />ഇവൾ ആളു കൊള്ളാമല്ലോ<br />ആരാണവൻ!<br />പെണ്ണുങ്ങൾ പരസ്പരം<br />കുശുകുശുത്തു<br /><br />ശേഷം,<br />വിവാഹമോചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള<br />ചാനല്‍ ചര്‍ച്ചകാണാന്‍<br />അവരെല്ലാം വീടുകളിൽ പോയി..<br />മരിച്ചവള്‍ മണ്ണില്‍ അടങ്ങിക്കിടപ്പായി..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-2053017950495705006?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-63641056834476242472011-10-16T23:22:00.000+03:002011-10-16T23:23:44.997+03:00സദാചാരപരമായ ഒരു ജീവിതം<br />സമാധാനപരമായി ജീവിക്കുന്ന ഒരാൾ..<br />നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണിൽ അയാളൊരു പുണ്യാളൻ,<br />വീട്ടുകാരുടെ കണ്ണിൽ സാക്ഷാൽ ദൈവം തന്നെ..<br />അയാളെക്കണ്ടാൽ എല്ലാവരേയുമ്പോലെ ഇരിക്കും,<br />അയാൾ എല്ലാവരോടും ചിരിക്കും.<br />പരന്ന വായനയും<br />ആഴത്തിലുള്ള അറിവും<br />ഉയരത്തിൽ വിവേകവുമുള്ളവൻ....<br />സൗമ്യനാണയാൾ<br />വിനയാന്വിതൻ...<br />സത്യവാൻ<br />സദ്ഗുണസമ്പന്നൻ...<br />ആരെക്കുറിച്ചും ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും<br />കുറ്റം പറയില്ല, അതാണയാളുടെ നയം...<br />അയാൾ ഒരു സിനിമ കാണാൻ പോയി എന്നിരിക്കട്ടെ..<br />എങ്ങനെയുണ്ട് സിനിമ എന്ന് നമ്മൾ ചോദിച്ചാൽ<br />അയാൾ പറയും "കൊഴപ്പമില്ല"<br />അയാൾ ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചെന്നിരിക്കട്ടെ<br />എങ്ങനെയുണ്ട് പുസ്തകമെന്ന് ചോദിച്ചാൽ<br />അയാൾ പറയും "കൊഴപ്പമില്ല"<br />അയാൾ ഒരു സാധനം വാങ്ങിച്ചെന്നിരിക്കട്ടെ<br />നമ്മൾ ചോദിക്കും, എങ്ങനെയുണ്ട് സാധനം?<br />അയാൾ പറയും "കൊഴപ്പമില്ല"<br />അയാൾ ഒരു സദ്യയുണ്ടുവരുന്നു<br />എങ്ങനെയുണ്ട് സദ്യ<br />"കൊഴപ്പമില്ല"<br />അയാൾ ഒരു തെരെഞ്ഞെടുപ്പിലാണ്<br />എങ്ങനെയുണ്ട് ചേട്ടാ സ്ഥാനാർത്ഥികൾ?<br />ഉയർന്ന പൗരബോധത്തിന്റെ മഷിവിരലുയർത്തി<br />അയാൾ പറയും..<br />"കൊഴപ്പമില്ല"<br />അയാൾക്ക് ഒന്നിലും ഒരു കൊഴപ്പവുമില്ല<br />അയാളെക്കൊണ്ടും ഒന്നിനും/ആർക്കും ഒരു കൊഴപ്പവുമില്ല..<br />നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണിലുണ്ണിയാണയാൾ<br />വീട്ടുകാർക്ക് ദൈവവും<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-6364105683447624247?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-71811478300319868792011-10-15T22:33:00.003+03:002011-10-15T22:39:55.064+03:00കന്നിവെറിയാണ്<br />കടലുവറ്റുമെന്നാണ് ചൊല്ല്ല്,<br />തുടുത്ത സൂര്യൻ കുടിച്ചുവറ്റിക്കുന്ന<br />തിളച്ച പാലാണ് പകൽ...<br />പകലിലങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ,<br />പറമ്പിൽ മരങ്ങൾ,<br />സ്കൂൾമുറ്റത്തസംബ്ലി പോലെ<br />വെയിലത്തറ്റൻഷനായി നിൽക്കുന്നു..<br />പകൽ കുടിച്ചു പാത്രം കഴുകാൻ<br />കടലിൽ പോകുന്നു സൂര്യൻ.<br />ഇരതേടിപ്പോയിരുന്ന ഇരുട്ടുകൾ <br />ചേക്കേറാൻ മടങ്ങിയെത്തുന്നു.<br />ഇരുട്ടിന്റെ കലപില നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ<br />നിലാവിൽ മരങ്ങളെക്കാണാം.<br />ഇരിക്കാനോ നടുനിവർത്താനോ <br />കഴിയാതെയിപ്പൊഴും, <br />അതേ നിൽപ്പാണു പാവങ്ങൾ.<br />മരങ്ങളേ, അനങ്ങാപ്പൈതങ്ങളേ<br />ഏതു ഹെഡ്മാഷാണ് <br />നിങ്ങളെയിങ്ങനെ ശിക്ഷിച്ചത്?<br />ഇതിനുംമാത്രം<br />എന്തു കുസൃതിയൊപ്പിച്ചുനിങ്ങൾ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7181147830031986879?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-62780367908945397252011-10-12T20:33:00.003+03:002011-10-13T01:48:30.848+03:00അൽക്കാ...<br />നിന്നെയെനിക്ക് മറക്കാനാവില്ല<br />നിന്റെ തടിച്ചുബലിഷ്ടമായ ശരീരം<br />ഇപ്പോഴും ഉള്ളം കയ്യിൽ തുടിക്കുന്നപോലെ..<br />നിന്റെ ഉറച്ച് ദൃഢമായ ശബ്ദം <br />ഇപ്പോഴും കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നപോലെ...<br />കാലമേറെ കഴിഞ്ഞുപോയി..<br />അല്ല, പത്തുവർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയി..<br />ഞാൻ വേഗം വൃദ്ധനാകാൻ തുടങ്ങുന്നുവെന്ന്<br />ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ കാമുകിമാർ,<br />ഉറക്കം,<br />സ്വസ്ഥത,<br />സ്വപ്നങ്ങൾ,<br />വിശ്വാസങ്ങൾ,<br />ജീവിതം...ഒക്കെ പറയുന്നു..<br />പത്തുവർഷങ്ങൾകൊണ്ട് ഒരുമനുഷ്യൻ<br />ഇങ്ങനെയൊക്കെയാവുമെന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു...<br />(അടുത്ത പത്തുവർഷങ്ങൾ എന്തായിരിക്കുമെന്ന്<br />എനിക്കൂഹിക്കാനാവുന്നില്ല<br />അത്രയ്ക്ക് വേഗത്തിലാണ് എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വളരുന്നത്)<br />പക്ഷേ അൽക്കാ<br />ക്ഷമിക്കണം, അൽക്കാടെൽ..<br />നിന്നെ എനിക്ക് മറക്കാനാവില്ല<br />നീയായിരുന്നല്ലോ എന്റെ ആദ്യത്തെ സെൽഫോൺ..<br />ഒന്നാമത്തെ ഉടമസ്ഥൻ ഭോഗിച്ച് വശംകെടുത്തിയ നിന്നെ,<br />ആയിരത്തിയഞ്ഞൂറു രൂപയ്ക്ക്<br />ഔദാര്യമ്പോലെ സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നല്ലോ ഞാൻ..<br />എന്തൊരാവേശമായിരുന്നു നിന്നെക്കിട്ടിയ നാളെനിക്ക്<br />രാത്രിമുഴുവൻ നിന്നെ അറിയുകയായിരുന്നു..<br />അൽക്കാ നീയെന്നോട് പിണങ്ങിയദിവസവും<br />ഇന്നലെയെന്നപോലെ എനിക്കോർമയുണ്ട്..<br />ഒരു മൺസൂൺകാലം,<br />എത്ര നിർബന്ധിച്ചിട്ടും സംസാരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത നിന്നെ<br />ഞാൻ കുറേ തല്ലി, നിലത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു..<br />ധീരുഭായിയുടെ കാരുണ്യം കൊണ്ട്<br />മൺസൂൺ സമ്മാനമായി അദ്ദേഹം നീട്ടിയ <br />ഒരു രൂപ ഫോൺ കൊണ്ട്<br />നിന്റെ നഷ്ടം ഞാനറിഞ്ഞില്ല..<br />പിന്നീട് എത്രപേർ വന്നു<br />നിന്നെക്കാൾ സുന്ദരികൾ <br />നിന്നെക്കാൾ സാമർത്ഥ്യമുള്ളവർ<br />കുലമഹിമയും തലയെടുപ്പുമുള്ളവർ..<br />അൽക്കാ, നിന്നെഞാൻ എത്രപെട്ടെന്ന് മറന്നു..<br />പക്ഷേ എന്തിനെന്നറിയില്ല..<br />ഇതാ ഇപ്പോൾ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുള്ള എന്റെ <br />കുഞ്ഞുയന്ത്രത്തിൽ സംതൃപ്തനായിരിക്കുമ്പോഴും <br />നിന്നെക്കുറിച്ചോർത്തുപോയി.<br />വെറുതെ ഇന്റർനെറ്റിൽ തിരഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴതാ<br /><a href="http://www.alcatel-mobilephones.com/in/">അൽക്ക..</a><br />നീ സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നു...<br />ഞാൻ ഒരിളം വൃദ്ധനും..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-6278036790894539725?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-76905713624425081892011-10-04T00:06:00.004+03:002011-10-08T19:26:54.638+03:00പരിണാമശാസ്ത്രത്തിന്റെ <br />കണക്കും കള്ളക്കളികളുമറിയാത്ത<br />തവളക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ<br />വാലും ചിറകും ജലശരീരവും കണ്ട്,<br />മീനാണുഞാനെന്ന് കരുതി,<br />കടൽ നീന്താൻ കച്ചകെട്ടിയിറങ്ങി...<br />കടലിലേക്കുള്ള യാത്രാമധ്യേ<br />കാൽ മുളയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി..<br />വാലും കാലും വലിയവായും കണ്ട്,<br />മുതലായാവുകയാണോ ഞാനെന്ന് ശങ്കിച്ച്,<br />കടൽ‌യാത്ര പാതിയിൽ നിർത്തി<br />കായൽ വക്കിലെ അത്തിച്ചോട്ടിൽ തങ്ങി...<br />അത്തിപ്പഴം തിന്നുതിന്നാവാമെന്റെ<br />ചിറക് ചുരുങ്ങാൻ തുടങ്ങി..<br />കരയും മരവും <br />മരക്കൊമ്പിലെ ഹൃദയവും <br />പുതിയവ്യാമോഹമായി..<br />കാലും വാലും കുരങ്ങിനോടുള്ള<br />പ്രണയവും കണ്ട്<br />കുരങ്ങിന്റെ വംശമോ ഞാനെന്ന്<br />ശങ്കയുണ്ടായി, തീരത്തിലേക്ക് കയറി..<br />കാറ്റും വെയിലും കൊണ്ടാണോയെന്തോ<br />എന്റെ വാലും ചുരുങ്ങിയില്ലാതായി.<br />ഇപ്പോൾ മരക്കൊമ്പിലെ ആകാശ-<br />മെന്നെ കൊതിപ്പിക്കുന്നു,<br />മേഘങ്ങളിൽ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന പക്ഷികളും...<br />പരിണാമശാസ്ത്രത്തിന്റെ<br />കണക്കും കള്ളക്കളികളുമറിയാത്തതിനാൽ<br />ഒരു ചൊറിയൻ തവളമാത്രമാണ്<br />ഞാനെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7690571362442508189?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-24018088888206354532011-09-11T17:36:00.001+03:002011-09-11T17:36:54.792+03:00അയൽ പക്കത്തെ ചേച്ചിയുടെ മകൾ മരിച്ചു.എട്ടാം ക്ളാസിലായിരുന്നു അവൾ.വിട്ടുമാറാത്ത പനിയ്ക്ക് ചികിത്സ തേടി ഒരാഴ്ചയോളമായി അവളെയും കൊണ്ട് നെയ്യാറ്റിൻകര താലൂക്കാശുപത്രിയിൽ കയറിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു അമ്മ. പനിയ്ക്കുള്ള മരുന്നുകളുമായി ഓരോതവണയും ഡോക്ടർമാർ അവളെ തിരിച്ചയച്ചുവത്രേ.ഇന്നു രാവിലേയും പോയിരുന്നത്രേ.മകൾക്ക് ഒട്ടും സുഖമില്ലെന്നും കിടത്തി ചികിൽസിക്കണമെന്നും പറഞ്ഞുവത്രേ.ഡോക്ടർ “കുഴലുവെച്ചു നോക്കി” കിടത്തിചികിൽസിക്കാനുള്ള രോഗമില്ലെന്ന് തിരിച്ചയച്ചു.വീട്ടിലെത്തിയ കുട്ടി കുഴഞ്ഞുവീണു ചോരഛർദ്ദിച്ചു..വീണ്ടും ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചപ്പോഴേക്കും മരിച്ചു. പോലീസുകാർ വന്ന് പരാതിയില്ലെന്ന് എഴുതിവാങ്ങിപ്പോയി.മൃതദേഹം കീറി മുറിക്കാതെ അമ്മയ്ക്കു വിട്ടുകിട്ടി.ഉച്ചയോടെ വാതിലിനു പാളികളില്ലാത്ത ഒറ്റമുറി വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് മെഴുകുതിരികൾ കത്തുന്ന ഒരു കല്ലറയായി അവൾ.ഇപ്പോൾ തനിക്ക് പരാതിയുണ്ടെന്ന് അവൾ മണ്ണിനടിയിൽകിടന്ന് പുഴുകുന്നുണ്ടാവും.ശരിക്കും ആരുടെ മരണമാണിത്? രോഗിയുടെയോ... അതോ രോഗനിർണയത്തിന് ആയിരമായിരം നൂതന മാർഗങ്ങളുള്ള ഇക്കാലത്തും കഴുത്തിൽ തൂക്കുന്ന അഭിമാനക്കുഴലിനെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന ഡോക്ടറുടേയോ?...ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ അശ്ലീലമാണ്‌ ഡോക്ടർമാരുടെ കഴുത്തിൽ തൂങ്ങുന്ന കുഴൽ എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നു...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-2401808888820635453?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-14070792174223833642011-08-09T18:32:00.000+03:002011-08-09T18:43:19.403+03:00കാക്കക്കൂട്ടിൽ മുട്ടയിട്ട കുയിലമ്മോ <br />തീറ്റിപ്പോറ്റി വളർത്തിയ കാക്കമ്മോ <br />കൂക്കൽ കൊണ്ടു കാടിളക്കും കുയിലച്ഛോ <br />കാടു കൊണ്ടു കൂടൊരുക്കും കാക്കച്ചോ <br />കാ കാ പാടി പഠിച്ചിട്ടും കൂ കൂവായ് <br />പാട്ടു കൂർന്നു പോവുന്നതിൻ പൊരുളെന്ത്? <br /> <br /> <br /> <br />*അങ്ങനേയിരുന്നപ്പോൾ കൈലാസനൊരു പൂതി.ഒരു കടലാസും പേനയുമെടുത്തു വന്നു. “അച്ഛേ... എനിക്കൊരു കവിതയെഴുതിത്താ അച്ഛേ...“ എനിക്ക് പറ്റുന്നതല്ലേ എനിക്ക് പറ്റൂ.. എഴുതിയപ്പോൾ കുട്ടിത്തം പോയി :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-1407079217422383364?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-90485119163674595682011-08-09T16:40:00.000+03:002011-08-09T17:00:31.927+03:00കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച ചെന്നൈയിലായിരുന്നു..തപസ്...പത്രമില്ല..ടി.വിയില്ല..വാർത്തകളില്ല.. മിനഞ്ഞാന്ന് ബസിൽ കയറി കുറച്ചു കറങ്ങി.. മിനിമം ചാർജ്ജ് 2 രൂപ..!!! കേരളത്തിൽ മിനിമം നാലു രൂപ... നെയ്യാറ്റിൻ‌കരമുതൽ തിരുവനന്തപുരം വരെ യാത്രചെയ്യാൻ പതിനൊന്ന് രൂപ..ചെന്നൈയിൽ ഏതാണ്ട് അത്രയും ദൂരം യാത്രചെയ്യാൻ 3 - 4 രൂപ.. !!! വല്ലാത്ത നിരാശ തോന്നി....ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ..? ഇന്ന് രാവിലെ തമ്പാനൂരിൽ വന്നിറങ്ങി.. തമിൾനാട് ട്രാൻസ്പോർട്ടിന്റെ ഒരു ഫാസ്റ്റ് പാസഞ്ചറിൽ കയറി... പതിവുപോലെ 12 രൂപ കൊടുത്തു.. <br />ഒരു നെയ്യാറ്റിൻ‌കര... <br />പതിനാറു രൂപ സാർ... <br />അതെങ്ങനെ... ഇത് സൂപ്പർഫാസ്റ്റൊന്നുമല്ലല്ലോ? <br />കേരളാവില് ബസ് ചാർജ്ജ് കൂട്ടിയിറുക്ക് സാർ.. <br /> <br />ശരിക്കും ഇരുട്ടടി... 12ൽ നിന്ന് 16.. നെയ്യാറ്റിൻ‌കരയിൽ നിന്നും പെരുങ്കടവിളയിലേക്ക് ലോക്കൽ ബസിൽ 8 രൂപ!!! 5 ൽ നിന്നും 8.. !!!. ഇന്നത്തെ പത്രം പറയുന്നു... ബസുടമകൾ ചോദിച്ചത് 55 പൈസയിൽ നിന്നും 65 പൈസയിലേക്ക് വർദ്ധനവ്..സർക്കാർ കൊടുത്തത് 80 പൈസ.. കൊള്ളാം സർക്കാറേ കൊള്ളാം... <br /> <br />ഈ ഇരുട്ടടിക്കെതിരെ പ്രക്ഷോഭങ്ങളൊന്നുമില്ലേ...? പട്ടികുരച്ചാലും പൂച്ചകരഞ്ഞാലും ഹർത്താലും ബന്ദും നടക്കുന്ന കേരളം തന്നെയല്ലേ ഇത്... ...ഇത്രയും കൊടിയ അനീതി നടന്നിട്ടും കയ്യാലപ്പുറത്തെ തേങ്ങപോലത്തെ ഒരു സർക്കാരിനെതിരേ പ്രതിപക്ഷം മിണ്ടാത്തതെന്ത്?.. പത്രം പരതി... ഉത്തരവും കിട്ടി. <br /> <br />പാമോലിൻ കേസിൽ സി.ബി.ഐയുടെ റിപ്പോർട്ട് കോടതി തള്ളിയതിനെത്തുടർന്ന് ഉമ്മൻ‌ചാണ്ടി രാജിക്കൊരുങ്ങി.... <br />രാജി വേണ്ടെന്ന് യു.ഡി.എഫ്.. <br /><span style="font-weight:bold;">രാജിയല്ലാതെ മറ്റു പോം‌വഴിയില്ലെന്ന് അച്യുതാനന്ദൻ...</span> <br /><span style="font-weight:bold;">ഉമ്മൻ‌ചാണ്ടി വിജിലൻസ് വകുപ്പ് ഒഴിയണമെന്ന് കൊടിയേരി... !!!!</span> <br />കൊള്ളാം... <br />സർക്കാറും കൊള്ളാം... പ്രതിപക്ഷവും കൊള്ളാം... <br />എത്ര ജനവിരുദ്ധമായ ഭരണതീരുമാനങ്ങളുണ്ടായാലും പ്രതിപക്ഷം ഇങ്ങനെതന്നെയായിരിക്കുമോ...!(അച്യുതാനന്ദൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നേടത്തോളം)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-9048511916367459568?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-72498299649489062842011-07-15T09:04:00.002+03:002011-07-15T18:00:32.164+03:00ഇത്തവണത്തെ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ പുരുഷൻ ഏലൂരിന്റെ ഒരു ലേഖനം... അതിനുള്ളിൽ അഗസ്ത്യകൂടം മുങ്ങുന്നത് സുഗതകുമാരി അറിയുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു മുഴങ്ങുന്ന ചോദ്യം... പേപ്പാറ ഡാമിന്റെ ഉയരം കൂട്ടുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ ഉയരം കൂട്ടലിനെ അനുകൂലിച്ച് സുഗതകുമാരിടീച്ചർ സംസാരിച്ചു എന്നതിന്റെ ഞെട്ടൽ... പേപ്പാറ ഡാമിന്റെ ഉയരം കൂട്ടിയാൽ കുറച്ച് കുറ്റിക്കാടു മാത്രമേ മുങ്ങിച്ചാവൂ എന്ന് ടീച്ചർ പറഞ്ഞത്രെ...ആണോ ടീച്ചറെ...സത്യമാണോ... ടീച്ചറങ്ങനെ പറഞ്ഞോ ?<br /><br />എന്തായാലും ലേഖനത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്ത പുറത്ത് സുഗതകുമാരി ടീച്ചറുടെ തന്നെ കവിത. പേടിപ്പെടുത്തുന്ന കൊടും കാടും മരുക്കാറ്റും കടന്ന് വീട്ടുമുറ്റത്തെ കൊന്നച്ചോട്ടിലെത്തിയ വിരുന്നു കാരിപ്പക്ഷിയെപ്പറ്റി...‘ശ്രുതിശുദ്ധമായ‘ ക-വി-ത... പ്രകൃതിസ്നേഹം/സഹജീവിസ്നേഹം നിറയുന്ന കവിത വായിച്ചാൽ പേപ്പാറ ഡാം അറിയാതെ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിപ്പോകും.. ഇങ്ങനെതന്നെ വേണം കവിത...ഭേഷ്...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7249829964948906284?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-390437139650904292011-07-08T20:10:00.002+03:002011-07-08T20:14:27.904+03:00ജനപ്രിയൻ എന്ന സിനിമയിൽ കൃഷ്ണാ പൂജപ്പുര ജയസൂര്യയുടെ കഥാപാത്രത്തെക്കൊണ്ട് പറയിക്കുന്ന ഒരു ഡയലോഗുണ്ട്. അത് ഏതാണ്ടിങ്ങനെയാണ് “വർഗീസ് ചേട്ടന്റെ കടയിൽ റബറ് വിൽക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ത്രാസിന്റെ സൂചിയില് പോലും ഞാൻ നോക്ക്കേലായിരുന്നു...അങ്ങനെ നോക്കിയാ അതിന്റെ അർത്ഥം വർഗീസ് ചേട്ടനെ എനിക്ക് വിശ്വാസമില്ലെന്നല്ലേ..?”. ജനപ്രിയനിലെ ജയസൂര്യക്കഥാപാത്രത്തെപ്പോലെ പുണ്യവാളനല്ലാതിരുന്നിട്ടും ഏറെ വർഗീസ് ചേട്ടന്മാരാൽ പലതവണ പറ്റിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ജനപ്രിയന്മാർ പലർക്കും ഇപ്പോഴും ത്രാസിന്റെ സൂചിയിൽ കണ്ണുറപ്പിച്ചു നിർത്താൻ പറ്റാറില്ല...വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് പിന്നീട് മനസിലായിക്കഴിയുമ്പോൾ വർഗീസ് ചേട്ടന്മാരെയല്ല ത്രാസിന്റെ സൂചിയിൽ ഒരുനിമിഷം കണ്ണുതുറന്ന് നോക്കാതെ പോയ തങ്ങളെത്തന്നെ ശപിച്ചുകൊണ്ട് ഉറക്കം വരാതെ നേരം വെളുപ്പിക്കുകയാവും അവർ ചെയ്യുക..അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ വർഗീസ് ചേട്ടന്മാരെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല... കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കുക എന്ന കൊടിയ കുറ്റം ചെയ്യുന്ന ജനപ്രിയന്മാരെ ക്രിമിനൽക്കുറ്റത്തിന് ജയിലിലടയ്ക്കണം... അല്ലെങ്കിൽ കല്ലെറിഞ്ഞ് കൊല്ലണം...വർഗീസ് ചേട്ടൻ വിലപ്പെട്ട ഒരു പ്രപഞ്ച നിയമമാണ് .... പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തിലെ അതിജീവിക്കുന്ന കണ്ണി...ലോകം വർഗീസ് ചേട്ടന്മാരെക്കൊണ്ട് നിറയട്ടെ... വർഗീസ് ചേട്ടന്മാരെന്തായാലും പരസ്പരം ത്രാസിന്റെ സൂചികൾ നോക്കാതിരിക്കില്ലല്ലോ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-39043713965090429?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-2824552099629337512011-07-06T17:59:00.000+03:002011-07-06T18:51:42.715+03:00ഇന്നേക്ക് വെറും പതിനാറ് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപായിരുന്നു ആർ.സി.സിയിൽ ചികിത്സയിലിരുന്ന ശാരിയെക്കുറിച്ച്, ഭാര്യയെ ചികിത്സിക്കാൻ പണമില്ലാതെ വിധിയുടെ മുന്നിൽ നിസഹായനായി വാപൊളിച്ച് നിൽക്കുന്ന അനിൽ എന്ന സുഹൃത്തിനെക്കുറിച്ച് ഞാനിവിടെ <a href="http://sanathanan.blogspot.com/2011/06/blog-post_21.html">ഈ</a> പോസ്റ്റിടുന്നത്. അടുപ്പമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയം നോവുന്നത് ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ നോക്കിനിൽക്കേണ്ടിവന്നതിന്റെ വേദനകൊണ്ട് എഴുതിപ്പോയതാണത്.... ഒരു നിലവിളി ഏതൊരു മനുഷ്യനിലും ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു റിഫ്ലക്സുപോലെ നിമിഷങ്ങൾകൊണ്ട് ഇന്റർനെറ്റ് മലയാളം മുഴുവൻ ആ പോസ്റ്റ് ശ്രദ്ധിച്ചു.. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ടിലേക്ക് ലക്ഷങ്ങൾ സഹായധനമായി വന്നു..പിന്നീട് നടന്നതൊക്കെ അത്ഭുതങ്ങൾ... ഇന്നിപ്പോൾ പതിനഞ്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഏഴുലക്ഷത്തിലധികം രൂപ വന്നു കഴിഞ്ഞു.. പണമില്ലാതെ പകച്ചു നിന്നിരുന്ന അവസ്ഥയിലല്ല അയാൾ ഇന്ന്.. തനിക്ക് ശാരിയുടെ ചികിത്സ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയും എന്ന് അനിലിപ്പോൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറയുന്നു.<br /><br />പണം മാത്രമല്ല ഇന്റർനെറ്റിലൂടെ വന്നത്. ചങ്ങനാശേരിയിലുള്ള ഡോക്ടർ.സി.പി മാത്യുവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് ശാരി എത്തിയതിനും ഇന്റർ നെറ്റ് തന്നെ കാരണം. ബ്ലോഗിലും ബസിലും ഒക്കെ നടക്കുന്ന ചാരിറ്റി പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് ഹിന്ദുവിൽ എസ്.ആനന്ദൻ എഴുതിയ വാർത്ത കണ്ടാണ് ഡോക്ടർ.സി.പി.മാത്യു, തനിക്ക് ശാരിയുടെ അസുഖം ചികിത്സിച്ചു മാറ്റാൻ കഴിയും എന്ന് പ്രത്യാശ നൽകിക്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് വരുന്നത്. അനിലും ഞാനും കിഷോറും ബൈജു എന്ന സുഹൃത്തും ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തെ പോയി കാണുകയും ശാരി അദ്ദേഹം നൽകിയ മരുന്നു കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം നടത്തിയ രക്ത പരിശോധനയിൽ ശാരിയുടെ ബ്ലഡ് കൌണ്ടും പ്ലേറ്റ്‌ലെറ്റ് കൌണ്ടുകളും നോർമലായി വരുന്നതായി കാണുന്നു എന്ന് അനിൽ പറയുകയും ചെയ്തു.ഡോക്ടർ മാത്യുവിന്റെ ചികിത്സ ഫലിക്കുമെന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ് അനിലും ശാരിയും ഇപ്പോൾ.. ഡോക്ടർ മാത്യുവിന്റെ മരുന്നുകൊണ്ട് ശാരിയുടെ അസുഖം മാറുന്നില്ല എങ്കിൽ ആർ.സി.സി.യിലെ മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കൽ ചികിത്സയുമായി മുന്നോട്ട് പോകാനാണ് അവരുടെ തീരുമാനം..<br /><br />ഇതിനിടെ, മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കൽ ആവശ്യമാണെങ്കിൽ ചികിത്സയുടെ മുഴുവൻ ചെലവുകളും വഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഏജൻസിയെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു..ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അനിലിനെ രാവിലെ വിളിച്ചിരുന്നു..അങ്ങനെ ഒരു ഏജൻസി മുന്നോട്ട് വന്നാൽ നമ്മൾ നടത്തുന്ന ധനസമാഹരണം ആവശ്യമില്ലല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞു. താൻ ഒരു യാത്രയിലാണെന്നും തിരികെ വിളിക്കാമെന്നും അനിൽ പറഞ്ഞു.<br /><br />കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അനിൽ വിളിച്ചു... ശാരിയുടെ ചികിത്സ നടത്താനുള്ള മുഴുവൻ തുകയും ഇപ്പോൾ ലഭ്യമായിട്ടുണ്ടെന്ന് അനിൽ പറഞ്ഞു.. ശാരിയുടെ ചികിത്സയുമായി ഒറ്റയ്ക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാൻ തനിക്ക് ഇപ്പോൾ കഴിയുമെന്നും ഇന്റർനെറ്റ് മുഖേനയുള്ള ധനസമാഹരണം ഇനി തുടരേണ്ടതില്ലെന്നും അനിൽ പറഞ്ഞു... തന്റെ നിസഹായാവസ്ഥയിൽ തന്നെ സഹായിച്ച എല്ലാവർക്കും നന്ദി പറഞ്ഞു.. <br /><br />ഒരു ദിവസത്തെ മരുന്നിനു പോലും പണം കയ്യിലില്ലായിരുന്ന ഒരവസ്ഥയിൽ നിന്നും ശാരിയുടെ ചികിത്സയുമായി ഇനി ഒറ്റയ്ക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയും എന്ന മനോബലത്തിലേക്ക് അനിൽ എത്തിച്ചേർന്നതിൽ സന്തോഷം.. ഇ-മെയിലിലൂടെയും മറ്റും വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞ് അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ടിലേക്ക് ഇപ്പോഴും ആളുകൾ പണമയച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഈ വിവരങ്ങൾ ഇവിടെ എഴുതുന്നത്... ശാരിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇനി പ്രാർത്ഥനകൾ മാത്രം... ശാരിയെപ്പോലെ വിധിയുടെ വെല്ലുവിളിയെ നേരിടാമെന്ന ധൈര്യം നേടാൻ മറ്റൊരാളെ സഹായിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയട്ടെ... <br /><br />ശാരിയുടെ അസുഖം പൂർണമായും ഭേദപ്പെടട്ടെ എന്ന ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പ്രാർത്ഥനയോടെ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-282455209962933751?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-88364126028801367662011-07-01T10:19:00.011+03:002011-07-08T18:06:22.779+03:00ഇന്നലെ ശതമാനക്കണക്കുകൾ നിരാശപ്പെടുത്തിയ ദിവസമായിരുന്നു. 30 ശതമാനം എന്ന കുറഞ്ഞ സാധ്യതാ പ്രവചനം ശ്രവിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വലിയ യുദ്ധം വിജയിക്കുക എന്ന സ്വപ്നം കാണുന്നത് ഇത്തിരി കടുപ്പം തന്നെ. ബോൺ മാരോ ട്രാൻസ്പ്ലാന്റേഷൻ കഴിഞ്ഞ വർഷം മാത്രമാണ് ആർ.സി.സിയിൽ തുടങ്ങിയത്. അതുകൊണ്ട് ആർ.സി.സിയിലെ അതിന്റെ വിജയ സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ കണക്കെടുപ്പ് അസാധ്യം. പക്ഷേ നിരാശയുടെ എത്രവലിയ ആഴക്കയത്തിലും മനുഷ്യൻ പ്രതീക്ഷയോടെ അന്ത്യശ്വാസം വരെ കൈകാലിട്ടടിക്കും. കിട്ടുന്നത് എത്രദുർബലമായ പിടിവള്ളിയാണെങ്കിലും അള്ളിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്യും.30 ശതമാനം സാധ്യതയൊന്നുമില്ലെങ്കിലും ഒരു ശതമാനമെങ്കിലും സാധ്യത അതിലും കാണില്ലേ എന്ന ഒരു വ്യാമോഹം കൊണ്ടുമാത്രം.അത്തരം ഒരു പിടിവള്ളി ഇന്നലത്തെ രാത്രിയെ പ്രകാശമുള്ളതാക്കി.<br /><br />ശാരിക്കുവേണ്ടി ഇന്റർനെറ്റിൽ നടക്കുന്ന ധനസമാഹരണത്തെക്കുറിച്ച് ഹിന്ദുവിൽ എസ്.ആനന്ദൻ എഴുതിയ വാർത്ത വായിച്ച് ചങ്ങനാശേരിയിലെ ഡോ.സി.പി.മാത്യു ആനന്ദന് ഒരു കത്തയച്ചിരുന്നു. ശാരിയുടേതിന് സമാനമായ ഒരു കേസ് താൻ ചികിത്സിച്ച് മാറ്റിയിട്ടുണ്ടെന്നും ശാരിയുടെ അസുഖം പൂർണമായും ചികിത്സിച്ചുമാറ്റാൻ തനിക്കാവുമെന്നുമായിരുന്നുകത്ത്. കത്തിൽ അദ്ദേഹം ചികിത്സിച്ചു ഭേദമാക്കി എന്നവകാശപ്പെടുന്ന പെൺ‌കുട്ടിയുടെ പേരും ഫോൺ നമ്പരും ആർ.സി.സിയിലെ ഇൻ‌പേഷ്യന്റ് നമ്പരും വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അന്നു തന്നെ ആനന്ദൻ എനിക്ക് ആ കത്തിന്റെ വിവരങ്ങൾ അയച്ചു തന്നു. വള്ളിക്കുന്നം സ്വദേശിയായ റജീനയായിരുന്നു AML-Progressive Disease എന്ന് രോഗ നിർണയം നടത്തപ്പെട്ട് 23/3/2011 മുതൽ 28/3/2011 വരെ ആർ.സി.സിയിൽ ചികിത്സയിലിരുന്ന പെൺ‌കുട്ടി. ചികിത്സയില്ല എന്നതുകൊണ്ട് പാലിയേറ്റീവ് കെയർ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റിയതിനു ശേഷം ആർ.സി.സിയിൽ നിന്നും അവരെ തിരിച്ചയയ്ക്കുകയായിരുന്നു എന്നും തന്റെ ചികിത്സകൊണ്ട് ആ പെൺ‌കുട്ടിയുടെ അസുഖം പൂർണമായും മാറി എന്നുമാണ് ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യു അവകാശപ്പെട്ടത്. ഞാൻ ആദ്യം റജീനയുടെ നമ്പരിൽ വിളിച്ചു. റജീനയുടെ മാമൻ ആണ് ഫോണെടുത്തത്. ഡോ.സി.പി.മാത്യു പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ പൂർണമായും ശരിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. റജീനയെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് ആംബുലൻസിലായിരുന്നു എന്നും ഡോക്ടർ മാത്യുവിന്റെ ചികിത്സകൊണ്ട് ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് റജീനയ്ക്ക് എണീറ്റ് നടക്കാൻ കഴിയുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടായി എന്നും പറഞ്ഞു. കൌണ്ടും പ്ലേറ്റ്ലെറ്റുമൊക്കെ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ നോർമലായി മാറി എന്നും ഇപ്പോൾ റജീന കമ്പ്യൂട്ടർ ക്ലാസിനു പോകാൻ തയാറെടുക്കുകയാണെന്നുംപറഞ്ഞു. തുള്ളിമരുന്നുകൊണ്ടാണ് ചികിത്സയെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ലാടവൈദ്യൻ എന്ന് വിധിയെഴുതി. പക്ഷേ പിന്നീടാലോചിച്ചപ്പോൾ ലാടവൈദ്യനായാലെന്ത്, മരണമാണ് അന്തിമചികിത്സ എന്ന് തിരികെ അയച്ച ഒരു രോഗിയെ ചികിത്സിച്ചു ഭേദമാക്കുന്നു എങ്കിൽ ആരായാലെന്ത് എന്ന് ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ റജീനയുടെ മാമൻ പറഞ്ഞതൊക്കെയും പൂർണമായും വിശ്വസിക്കാൻ മനസനുവദിച്ചില്ല. ഒരു പക്ഷേ ലാട വൈദ്യൻ തന്റെ ഏജന്റിനെ തനിക്കലുകൂലമായി സംസാരിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു വിട്ടിട്ടുള്ളതാണെങ്കിലോ... വള്ളിക്കുന്നംസ്വദേശിയായ എന്റെ ക്ലാസ്‌മേറ്റ് അഡ്വ.രാജേഷിനെ വിളിച്ച് രജീനയുടെ കഥ ശരിയാണോ എന്നന്വേഷിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. രാജേഷ് വള്ളിക്കുന്നത്ത് അന്വേഷിച്ച് റജീനയുടെ കഥ ശരിവെച്ചു. സംശയം കൌതുകത്തിലേക്ക് പകർന്നാട്ടം തുടങ്ങി..അന്വേഷണം വീണ്ടും തുടർന്നു. ആനന്ദൻ തന്ന നമ്പരിൽ ഡോക്ടർ മാത്യുവിനെ വിളിച്ചു. അദ്ദേഹം വളരെ സരളമായി സംസാരിച്ചു. രോഗവിവരങ്ങൾ പൂർണമായും ചോദിച്ചു മനസിലാക്കി. തനിക്ക് ശാരിയുടെ രോഗം ചികിത്സിച്ച് ഭേദമാക്കാനാവുമെന്ന് ഡോക്ടർ അപ്പോഴും പറഞ്ഞു. എന്ത് മരുന്നാണ് സർ ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. സിദ്ധ ശാഖയിലുള്ള ഒരു മെഡിസിനാണെന്നും ആദ്യകാലങ്ങളിൽ അത് അലോപ്പതിക് മെഡിസിൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതാണെന്നും നേരിട്ടു വന്നാൽ വിശദമായി സംസാരിക്കാമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. നേരിട്ട് പോയി നോക്കിയാലോ എന്ന് മനസിൽ തോന്നിയെങ്കിലും എടുത്തു ചാടണ്ട എന്ന് മനസു പറഞ്ഞു. വിഷയം വൈദ്യമായതുകൊണ്ട് ബ്ലോഗിലൂടെ അത്യാവശ്യം പരിചയമുള്ള ഡോക്ടർ സൂരജിനെ വിളിച്ചു. സൂരജ് നേരത്തേ തന്നെ ബോൺ മാരോ ട്രാൻസ്പ്ലാന്റേഷന്റെ കാര്യത്തിൽ താണ വിജയ ശതമാനത്തെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പു നൽകിയിരുന്നു. സൂരജിനോട് ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യുവിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം 99 % അത് ഫെയ്ക്ക് ആയിരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാൻ തർക്കിച്ചു അയാൾ ജെന്യൂൻ ആയിരിക്കാൻ 1 % സാധ്യതയുണ്ടെങ്കിൽ നമുക്കത് പ്രയോജനപ്പെടില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു. എന്താണ് മരുന്ന് എന്ന് സൂരജ്... തുള്ളിമരുന്നാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഡോക്ടർ സൂരജ് ഒറ്റമൂലിപ്രയോഗത്തിലൊന്നും തനിക്ക് വിശ്വാസമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു പിൻ‌വലിഞ്ഞു. ഞാൻ പറഞ്ഞു നമുക്ക് അന്വേഷിച്ചു നോക്കാം ഒരു പക്ഷേ അതിൽ വല്ല സത്യവുമുണ്ടെങ്കിലോ.. ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യു, എന്തായാലും റിട്ടയേഡ് പ്രൊഫസർ ഓഫ് ഓങ്കോളജി ആണ്.ഒരുപക്ഷേ അനുപമമായ ഒരു ജീവൻ രക്ഷാ മരുന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് അന്വേഷിക്കാത്തതുകൊണ്ട് കണ്ടെത്താതെ പോകണ്ടല്ലോ ഒന്നന്വേഷിക്കാമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. നോക്കാം എന്ന് സൂരജ്. ഞാൻ ഡോക്ടർ സി.പി മാത്യുവിന്റെ നമ്പർ അയച്ചു കൊടുത്തു.<br /><br />അന്ന് രാത്രിയിൽ അനിലിനെ ചങ്ങനാശേരി എസ്.ബി.കോളേജിലെ ലക്ചറർ ഡി.ജെ.തോമസ് വിളിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നു. തന്റെ സഹോദരന് കാൻസർ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും പലേടത്തും ചികിത്സിച്ചിട്ടും സുഖപ്പെടാതിരുന്ന രോഗം ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യു ചികിത്സിച്ച് ഭേദമാക്കി എന്നും പറഞ്ഞു.ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യുവിനെ കാണുന്നതാവും ശാരിക്കും നല്ലതെന്ന് അദ്ദേഹം ഉപദേശിച്ചു.ചങ്ങനാശേരിക്ക് വന്നാൽ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് താൻ കൊണ്ടുപോകാമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.<br /><br />ഇന്നലെ രാവിലെ ഡോക്ടർ സൂരജ് അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ച ശേഷം എനിക്ക് ഒരു മെസേജ് അയച്ചു. ഞാൻ അദ്ദേഹവുമായി സംസാരിച്ചു.വൈകുന്നേരം വിളിക്കാം എന്നായിരുന്നു അത്. ഞാനിന്നലെ ശാരിയുടെ മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കലിന്റെ സാധ്യതകളെക്കുറിച്ചന്വേഷിക്കാൻ ഡോക്ടർ ശ്രുതിയെ കണ്ട് സംസാരിച്ച കൂട്ടത്തിൽ ഡോക്ടർ സി.പി മാത്യുവിന്റെ കാര്യവും പറഞ്ഞു. ഡോക്ടർ ശ്രുതി വളരെ തുറന്ന മനസോടെയായിരുന്നു കാര്യങ്ങളെ സമീപിച്ചത്. അലോപ്പതിയിൽ ഈ രോഗത്തിന് പൂർണമായ ചികിത്സ ഇല്ല എന്നും ആയുർവേദത്തിലും സിദ്ധയിലും മറ്റും മരുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് രോഗികൾ തങ്ങളെ സമീപിക്കാറുണ്ടെന്നും അവർ പറഞ്ഞു. ഒരു ബ്ലൈൻഡ് എൻഡിൽ നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒരു വഴികളെയും നിരാശപ്പെടുത്താറില്ല എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. ശാരിയെ ഇന്നലെ ഡിസ്‌ചാർജ്ജ് ചെയ്തതുകൊണ്ട് അടുത്ത തവണ ആർ.സി.സിയിൽ വരുന്നതു വരെയുള്ള ഇടവേളയിൽ ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യുവിനെ കണ്ട് മരുന്നു കഴിക്കുന്നതിൽ കുഴപ്പമുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. ബോൺ മാരോ ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിൽ ചെയ്യാം എന്ന് ഡോക്ടർ... ബോൺ മാരോ ചെയ്യുക എന്ന സാധ്യത നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് ചെയ്യുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ...എന്തായാലും ബോൺ മാരോ ചെയ്യാൻ 3 മാസത്തോളമുണ്ടല്ലോ ഡോക്ടർ മാത്യുവിന്റെ ചികിത്സ ഫലിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ബോൺ‌മാരോ എന്ന പ്രതിവിധി നോക്കാമല്ലോ എന്ന് ഞാൻ.. കുഴപ്പമില്ല നോക്കിക്കോളൂ എന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു..<br /><br />പുറത്തിറങ്ങി ഞാനും അനിലും ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യുവിനെ വിളിച്ചു. ശാരിയെ ഡിസ്‌ചാർജ് ചെയ്തു എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇങ്ങോട്ട് തിരിച്ചോളൂ എന്ന് അദ്ദേഹം. ശാരിക്ക് ചങ്ങനാശേരിവരെയുള്ള യാത്ര ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാ റിപ്പോർട്ടുകളുമായി നിങ്ങൾ വന്നാൽ മതി എന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.ശരി എന്ന് ഫോൺ വെച്ചു. സമയം ഏതാണ്ട് രണ്ടര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്ന് ചങ്ങനാശേരിവരെ പോയി തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ ഒരുപാട് വൈകും എന്നതിനാൽ യാത്ര ഇന്ന് രാവിലേ ആക്കാം എന്ന് ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ച് ഡോക്ടറെ തിരികെ വിളിച്ചു. ഇന്ന് തന്നെ വരണം എന്ന് ഡോക്ടർ കടും‌പിടുത്തം പിടിച്ചു. ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തായ കിഷോറിനെ വിളിച്ച് ഒരു കാർ അറേഞ്ച് ചെയ്യാമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. തന്റെ വണ്ടിയിൽ തന്നെ പോകാമെന്ന് കിഷോർ പറഞ്ഞു.അങ്ങനെ സന്ധ്യയോടെ ഞങ്ങൾ ചങ്ങനാശേരിക്ക് തിരിച്ചു.അനിൽ,കിഷോർ,ബൈജു, ഞാൻ..മൂന്ന് വക്കീലന്മാരും ഒരു എക്സ് വക്കീലും..:) .<br /><br />ചങ്ങനാശേരിയിലെത്തി ഡി.ജെ.തോമസിനെ കാത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ഡോക്ടർ സൂരജിന്റെ കാൾ വന്നു. ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യുവിനെ വിളിച്ചിരുന്നു , അദ്ദേഹം ഉപയോഗിക്കുന്നത് ആർസെനിക്ക് എന്ന മരുന്നാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു. ആർസെനിക്ക് പണ്ടുകാലം മുതൽ അലോപ്പതിക് ചികിത്സയിൽ ഉപയോഗിച്ചു വന്നിരുന്നതാണെന്നും സിഫിലിസിനായിരുന്നു സാധാരണ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതെന്നും ലുക്കീമിയക്കും ആർസെനിക് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായി ഇന്റർനെറ്റിൽ തപ്പിയപ്പോൾ കാണുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ ആർസെനിക് ഉപയോഗിക്കാത്തതെന്ന് അറിയില്ല എന്നും സി.പി.മാത്യുവിനോട് സംസാരിച്ചതിൽ വെച്ച് ആൾ എന്തായാലും ഒരു ഫ്രോഡാവാനുള്ള സാധ്യത താൻ കാണുന്നില്ലെന്നും ഡോക്ടർ സൂരജ് പറഞ്ഞു. മറ്റു പോംവഴികളൊന്നും അലോപ്പതിക്ക് നിർദ്ദേശിക്കാനില്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യുവിന്റെ മരുന്ന് കഴിച്ചു നോക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെന്നും സൂരജ് പറഞ്ഞപ്പോൾ ബലം ഒന്നുകൂടി.. ഡി.ജെ തോമസ് ഞങ്ങൾ വഴികാട്ടാനെത്തി മെയിൻ‌റോഡിൽ നിന്ന് ഊടുവഴികളിലൂടെ ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യുവിന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട വീട്ടിലേക്ക്..സമയം രാത്രി ഒൻപതര. പഴുക്കെ നരച്ച് എൺപത് എൺപത്തഞ്ചുള്ള വെളുത്തു കൊലുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ ഇറങ്ങി വന്നു. ലാടവൈദ്യന്മാർക്ക് ചേരാത്ത രൂപം :)<br /><br />അനിൽ എ മുതൽ ഇസഡ് വരെ വള്ളിപുള്ളി തെറ്റാതെ ശാരിയുടെ രോഗവിവരങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ഡോക്ടർ എല്ലാം വിശദമായി കേട്ടു. ഇത്രയും കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ രീതിയിലുള്ള ഒരു കേസ് താൻ ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.ഒരു പക്ഷേ ഇത്തരം കോമ്പ്ലിക്കേറ്റഡ് കേസുകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന് തന്നെ സംശയമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. ശാരിയുടെ വലതു വശത്തെ ഒരു ഓവറി എടുത്തു കളഞ്ഞിരുന്നു. അതു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഡോക്ടർ ചോദിച്ച ചോദ്യം ചികിത്സകന് ചികിത്സയെക്കുറിച്ചുള്ള ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. “നിങ്ങൾക്ക് കുട്ടികളുണ്ടോ?“.<br /><br />ഏതാണ്ട് രണ്ടുമണിക്കൂർ ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. ആർസെനിക് എന്ന മരുന്നാണ് താൻ ചികിത്സക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നതെന്നും അലോപ്പതി ഒരു കാലത്ത് വ്യാപകമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതാണ് അതെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. താൻ 25 വർഷമായി ഈ മരുന്ന് ഉപയോഗിച്ച് ചികിത്സ നടത്തുന്നുണ്ടെന്നും വളരെ വേഗം മരുന്ന് റെസ്പോണ്ട് ചെയ്യുന്നതായി കാണുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു.സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകുന്ന സംശയങ്ങൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു. 25 വർഷമായി കാൻസറിന് ഒരു മരുന്നുപയോഗിച്ച് സുഖപ്പെടുത്തുന്നു എങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് അത് ഇതുവരെ പുറം ലോകം അറിഞ്ഞില്ല. പാലിയേറ്റീവ് കെയർ കൊടുത്ത് തിരിച്ചയക്കുന്ന രോഗികൾക്ക് ആർ.സി.സിയിലെ ഡോക്ടർമാർ എന്തുകൊണ്ട് ഈ മരുന്ന് ഉപയോഗിച്ച് ചികിത്സ നൽകുന്നില്ല? അതിന്റെ പിന്നിലുള്ള കളികളൊന്നും തനിക്കറിയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. താൻ ധാരാളം അലോപ്പതിക് ഡോക്ടർമാരൊട് സിദ്ധവൈദ്യത്തിൽ കാൻസറിന് മരുന്ന് ഉള്ളവിവരവും ഈ മരുന്നിന്റെ പ്രവർത്തനക്ഷമതയെപ്പറ്റിയും പറഞ്ഞിട്ടും എഴുതിയിട്ടും ഒന്നും ആരും ചെവിക്കൊള്ളുന്നില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ആർ.സി.സിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചയച്ച റജീനയുടെ കേസിൽ താൻ അസുഖം പൂർണമായും ചികിത്സിച്ചു ഭേദമാക്കിയ വിവരം കാണിച്ച് ആർ.സി.സി.ഡയറക്ടർക്ക് എഴുതിയ കത്തിന്റെ കോപ്പി എന്നെ കാണിച്ചു. അതിന്റെ പൂർണ രൂപം ഇങ്ങനെയാണ് *.<br /><br />Dr.C.P.Mathew MS,DMR Ph:0481-2320224<br />(Retd.Prof.of Oncology) (M)9447397321<br />Chirackadavil Website:www.drmathewscancercure.org<br />Thuruthy P.O Emai:drmathewscancercure@gmail.com<br />Changanachery-686535<br /><br />To<br />The Director<br />Regional Cancer Centre<br />Trivandrum<br /><br />Sir,<br /> Sub:Dumping pts to palliative ward reg.<br /> Ref:Pt Rejeena - aged 18 Cr. No.112046<br /> DOA-24-2-2011<br /> DOD-28-3-2011<br /><br />Above pt is under my treatment from 6-4-2011. She was diagnosed as AML progressive disease and discharged from palliative ward of your institution on 28-03-11 in a moribund condition. She consulted me on 6-4-11. I started her on some simple drugs in the alternative system. Now she has recovered almost completely.Her blood count has become normal.Her haemogram report is attached.<br /><br />This is not the 1st time I have had such experience. I have salvaged many many patients declared incurable by allopathic system, by using simple drugs in the alternative system. Please note that allopathy is not the last word in healing. When allopathy fails why not try other systems? Declaring a pt incurable and dumping him or her in to palliative ward is sheer cruelty. If you are interested I am prepared to share with you my experience in the field of alternative medicine in the treatment of cancer.<br /><br />Yours faithfully<br /><br /><br />Copy to<br />1.Head, Medical oncology Dept.RCC<br />2.Editor, The Hindu With C/L<br /><br />*സ്കാൻ ചെയ്തിടാനുള്ള സൌകര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഇത് ടൈപ്പ് ചെയ്തിട്ടത്.<br /><br />താൻ റിട്ടയർ ചെയ്യുന്നതിനും നാലുവർഷം മുൻപാണ് സിദ്ധവൈദ്യത്തിലെ കാൻസർ ചികിത്സാവിധിയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാനിടയാകുന്നതെന്നും അതിനുശേഷം മൂവായിരത്തോളം കാൻസർ രോഗികളെ താൻ ചികിത്സിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യു പറയുന്നു. കാൻസർ ചികിത്സയിൽ അലോപ്പതിയുടെ മനം‌മടുപ്പിക്കുന്ന പരാജയം കണ്ട് സഹികെട്ടാണ് മറ്റേതെങ്കിലും ചികിത്സാവിധിയിൽ കാൻസർ പൂർണമായും സുഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചത്. ഒരു ദിവസം കോട്ടയം മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു രോഗി വന്ന് കാൻസർ ചികിത്സിച്ച് സുഖപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വൈദ്യനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാളെയും കാറിൽ കയറ്റി വൈദ്യനെ അന്വേഷിച്ചു പോകുകയായിരുന്നത്രെ. വൈദ്യനെ കണ്ടെത്തുകയും രോഗി പറഞ്ഞത് സത്യമാണെന്ന് മനസിലാവുകയും ചെയ്തെങ്കിലും മരുന്ന് ഏതാണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്താൻ വൈദ്യൻ വിസമ്മതിക്കുകയായിരുന്നത്രേ.. ഏറെ നാൾ പിന്നാലെ നടന്നുള്ള ചോദ്യത്തിനുശേഷം വൈദ്യൻ മൺ പാത്രത്തിൽ ഉരച്ചു നൽകുന്ന ഉരമരുന്ന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. പക്ഷേ എന്തൊക്കെയാണ് അതിലെന്നറിയാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഏറെ നാൾ പിന്നെയും പരാജയപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ വൈദ്യൻ ഉരച്ചു നൽകിയ പാത്രത്തിൽ പറ്റിയിരിപ്പുള്ള സാമഗ്രി നവപാഷാണമാണെന്ന് ഒരു സിദ്ധവൈദ്യൻ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുകയായിരുന്നത്രേ. ആർസെനിക്കും മെർക്കുറിയുമാണ് നവപാഷാണത്തിലെ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ. അങ്ങനെയാണ് അർസെനിക് എന്ന ഘനലോഹം കാൻസർ ചികിത്സയിൽ ഫലപ്രദമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതും അതുപയോഗിച്ചുള്ള ചികിത്സ താൻ നടത്തിപ്പോരുന്നതും എന്ന് ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യു പറയുന്നു. ആർസെനിക് ഉപയോഗിച്ചുള്ള ചികിത്സ നാലാം ദിവസം മുതൽ ഫലം കണ്ടു തുടങ്ങുമെന്ന് ഡോക്ടർ അവകാശപ്പെടുന്നു.<br /><br />ശാരിക്ക് ഒരു ബോട്ടിൽ മരുന്ന് അദ്ദേഹം അനിലിനെ എല്പിച്ചു.ഏതാനും ആയുർവേദ മരുന്നുകൾ എഴുതി നൽകുകയും ചെയ്തു. കാശ് വാങ്ങിയല്ല താൻ ചികിത്സ നടത്തുന്നത് എന്നതുകൊണ്ട് മൂന്നു രൂപ വിലയുള്ള ഈ മരുന്ന് സൌജന്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. മൂന്നു നേരം അഞ്ചു തുള്ളി വീതം വെള്ളത്തിൽ ഒഴിച്ച് കഴിക്കണം നാലു ദിവസത്തിനു ശേഷം ഒന്നിടവിട്ട ദിവസങ്ങളിൽ കൌണ്ടും പ്ലേറ്റ്ലെറ്റും ചെക്ക് ചെയ്യണമെന്നും രോഗം മാറുന്നതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ കാണാമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ രാത്രി പതിനൊന്നരക്ക് ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യുവിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ നല്ല മഴ. ഡോക്ടറുടെ സംസാരമുണ്ടാക്കിയ ശുഭപ്രതീക്ഷയിൽ മനസിന് ഒരു സന്തോഷമൊക്കെ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.രോഗം മാറും .. ഡോക്ടർ ഉറപ്പ് പറയുന്നു.. വെളുപ്പിന് അഞ്ചരക്ക് തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആദ്യം ചെയ്തത് ആർ.സി.സിയിലെ ഡോക്ടർ ശ്രുതിയുമായി സംസാരിച്ച വിവരങ്ങൾ കിരണിന്റെ ബസിലും സ്പ്രെഡ് ഷീറ്റിലും അപ്‌ഡേറ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഉറങ്ങി എണീറ്റപ്പോൾ ഡോക്ടർ സൂരജിനെ വിളിച്ചു. സൂരജ് നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ആശുപത്രിയിലുണ്ടായിരുന്നു. ആർസെനിക് എന്ന മരുന്ന് സിദ്ധവൈദ്യത്തിന്റെ കണ്ടുപിടിത്തമല്ലെന്ന് സൂരജ്..ആരുടെ കണ്ടുപിടുത്തമായാലും രോഗം മാറ്റിയാൽ മതിയെന്ന് ഞാൻ :) കാൻസർ ചികിത്സയിൽ ആർസെനിക് പ്രയോജനപ്രദമാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന ധാരാളം ഗവേഷണപ്രബന്ധങ്ങൾ ഇന്റെർനെറ്റിലുണ്ടെന്നും ഡോ.സൂരജ് പറഞ്ഞു.പിന്നെന്തുകൊണ്ട് ആർ.സി.സിയിലെ ഡോക്ടർമാർ ഇതൊന്നു കാണുന്നില്ല എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്.<br /><br />നെറ്റിൽ തപ്പിക്കിട്ടിയ ചിലത്:<br /><a href="http://www.ema.europa.eu/docs/en_GB/document_library/Orphan_designation/2009/10/WC500005808.pdf">ലിങ്ക് -1</a><br /><a href="http://bloodjournal.hematologylibrary.org/content/102/1/407.full">ലിങ്ക്-൨</a><br /><a href="http://royalkumari.com/hematology/AML/blre/133blre01.pdf">ലിങ്ക്-3</a><br /><br />അനുബന്ധങ്ങൾ<br />൧. <a href="https://profiles.google.com/kaaliyambi/posts/Qr9ZcNRJ6L1#kaaliyambi/posts/Qr9ZcNRJ6L1">കാളിയമ്പിയുടെ ബസ്</a><br />൨.<a href="http://abhibhaashanam.blogspot.com/2007/07/blog-post_26.html">ഡോക്ടർ സി.പി.മാത്യുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അമ്പിയുടെ ഒരു കുറിപ്പ്</a><br />൩.<a href="http://drmathewscancercure.org">ഡോക്ടർ സി.പി.<span>മാത്യുവിന്റെ</span> വെബ് സൈറ്റ്</a><br />4.<a href="http://yathramozhi.blogspot.com/2011/07/blog-post.html">യാത്രാമൊഴിയുടെ പോസ്റ്റ്</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-8836412602880136766?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-42116475159782431272011-06-30T06:30:00.001+03:002011-06-30T10:10:57.173+03:00<div class="YJ"><span class="z19Dle" id="col-z12xuxqpxxjeft5e122lx1ew3tn5sfjkp"><span class="zo">പുരോഹിതന്മാർ ദൈവത്തിലുള്ള അന്ധവിശ്വാസം വളർത്തുന്നു<br />മന്ത്രവാദി<wbr>കൾ മന്ത്രതന്ത്രങ്ങളിൽ അന്ധവിശ്വാസം വളർത്തുന്നു<br />രാഷ്ട്രീയ<wbr>ക്കാർ രാഷ്ട്രത്തിൽ അന്ധവിശ്വാസം വളർത്തുന്നു<br />ശാസ്ത്രജ്<wbr>ഞന്മാർ ശാസ്ത്രത്തിൽ അന്ധവിശ്വാസം വളർത്തുന്നു<br />വക്കീലന്മാ<wbr>ർ കോടതിയിലുള്ള അന്ധവിശ്വാസം വളർത്തുന്നു<br />വൈദ്യന്മാ<wbr>ർ താന്താങ്ങൾ ഉപജീവിക്കുന്ന ചികിത്സാപദ്ധതിയിൽ<br />അന്<wbr>ധവിശ്വാസം വളർത്തുന്നു<br />അന്ധവിശ്വാ<wbr>സം ആരുടെയെങ്കിലും കുത്തകയാകുന്നതെങ്ങിനെ<wbr>.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4211647515978243127?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-91389929316358098232011-06-26T10:24:00.007+03:002011-06-26T14:50:40.559+03:00ശാരിയുടെ ചികിത്സയ്ക്ക് ഇന്റർനെറ്റിൽ നടക്കുന്ന ധനസമാഹരണം അത്ഭുതത്തോടെയേ കാണാൻ കഴിയൂ. നേരിൽ കണ്ടിട്ടോ കേട്ടിട്ടോ പോലുമില്ലാത്ത ഒരു മനുഷ്യ ജീവിക്കുവേണ്ടി തങ്ങൾ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ പണത്തിൽ ഒരു നല്ല പങ്ക് മാറ്റിവെയ്ക്കാൻ ആളുകൾ മുന്നോട്ടുവരുന്നു എന്നത് നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചും ഈ തലമുറയെക്കുറിച്ചുമൊക്കെയുള്ള പൊതു സിദ്ധാന്തത്തിനെതിരെയുള്ള വെല്ലുവിളിയാണ്. മനസാക്ഷിയില്ലാത്തവരും സ്വാർത്ഥന്മാരുമാണ് പുതുതലമുറയും ഇന്നത്തെ സമൂഹവും എന്നൊക്കെയുള്ള കിഴവൻമുറവിളികൾ എത്രമാത്രം അർത്ഥശൂന്യമാണ് എന്നതിന് തെളിവാണ് ഇന്റർനെറ്റിൽ നടക്കുന്ന ഈ മൂവ്മെന്റ്.ശാരി ആയിരങ്ങളിൽ ഒരുവൾ മാത്രമാണെന്നും ശാരിയെക്കാൾ ദയനീയമായ കേസുകൾ എത്രയോ കാണുമെന്നും നമുക്കറിയാം.പക്ഷേ സത്യസന്ധമായ ഒരു നിലവിളി തങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നാൽ ഒന്നു കാതോർത്തുപോകാത്തവരല്ല ഇന്നത്തെ സമൂഹമെന്നതിന്റെ തെളിവുമാത്രമാണ് ശാരിയുടെ കാര്യത്തിലുള്ള ഈ പ്രതികരണം.<br /><br />ഇന്റർനെറ്റിലുണ്ടായ ഈ ചലനം മറ്റു മാധ്യമങ്ങൾ വഴി പൊതുജനവും അറിഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നു. ദി ഹിന്ദുവും ന്യൂ ഇന്ത്യൻ എക്സ്പ്രസും ഇന്ന് ഈ വിഷയം വളരെ പ്രാധാന്യത്തോടെ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഹിന്ദുവിന്റെ സ്റ്റേറ്റ് പേജിൽ ശാരിയുടെ ചിത്രമുൾപ്പെടെ മൂന്നു കോളം വാർത്ത. ഹെഡിംഗ് <span style="font-weight: bold;">Noble Gesture</span> - "Online community mobilises fund to save life". എക്സ്പ്രസിന്റെ തിരുവനന്തപുരം എഡിഷനിൽ ഫ്രണ്ട് പേജ് വാർത്ത MASSIVE CHARITY MOVEMENT - " Blog Post Brings Ray of Hope to Leukaemia-hit Girl". ഈ റിപ്പോർട്ടുകൾ തീർച്ചയായും ലക്ഷ്യം എളുപ്പമാക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.<br /><br />ഹിന്ദുവിനും എക്സ്പ്രസിനും നന്ദി.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ഹിന്ദുവിലെ റിപ്പോർട്ട്</span><br />--------------------------------------------------<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-NwcXQXrDLIg/TgbfxMV5PjI/AAAAAAAAA-M/-tC3QFKqKNQ/s1600/Hindu.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 358px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-NwcXQXrDLIg/TgbfxMV5PjI/AAAAAAAAA-M/-tC3QFKqKNQ/s400/Hindu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622427221038284338" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br />എക്സ്പ്രെസിലെ റിപ്പോർട്ട്</span><br />--------------------------------------------<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-KYixaCFMi9o/Tgbfm0xbltI/AAAAAAAAA-E/qJ7czUwlZog/s1600/Express.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 177px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-KYixaCFMi9o/Tgbfm0xbltI/AAAAAAAAA-E/qJ7czUwlZog/s400/Express.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622427042912638674" border="0" /></a><br /><br />രണ്ടു പത്രങ്ങളിലും വന്ന റിപ്പോർട്ടിൽ ഒരു വൈരുദ്ധ്യമുള്ളത് ചികിത്സയ്ക്ക് ആവശ്യമായ തുകയെ സംബന്ധിച്ചാണ്. എക്സ്പ്രെസ് 15 ലക്ഷം എന്ന് പറയുമ്പോൾ ഹിന്ദു ഏതാണ്ട് 20 ലക്ഷം എന്നാണ് പറയുന്നത്. പോസ്റ്റിലും ബസിലും ചില കമെന്റുകളിലും വന്നിട്ടുള്ള ചർച്ചയിൽ നിന്നാവാം ഇത് . ശാരിയ്ക്ക് മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കലിന് മുൻ‌പ് നടക്കുന്ന കീമോയ്ക്ക് (Salvage chemo therapy ) ചെലവ് 5 ലക്ഷം എന്നാണ് ഡോക്ടർ എഴുതിക്കൊടുത്തിട്ടുള്ളത്. എക്സ്പെൻഡിചർ സെർട്ടിഫിക്കറ്റിൽ ആറുമാസത്തേക്കുള്ള ചികിത്സയ്ക്ക് എന്നാണ് എഴുതിയിട്ടുള്ളതും. മജ്ജ മാറ്റിവെയ്ക്കലിന് ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ച് ലക്ഷം വേണം എന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രണ്ടും ചേർത്താവും 20 ലക്ഷം എന്ന് ഹിന്ദു എഴുതിയിട്ടുള്ളത്. പക്ഷേ ആറുമാസത്തിനു മുൻപ് മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയ നടക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഈ സർറ്റിഫിക്കറ്റിൽ ഒരു വൈരുദ്ധ്യമുണ്ട്. മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കലിന്റെ എക്സ്പെൻഡിചർ സെർട്ടിഫിക്കറ്റ് എഴുതി വാങ്ങേണ്ടതുണ്ട്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-9138992931635809823?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-47666059514834929032011-06-21T18:57:00.015+03:002011-07-06T17:18:52.560+03:00<span style="font-weight:bold;">21/6/2011 നാണ് ഇത് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്.. ഇന്ന് 6/7/2011....ഇക്കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചകൾ കൊണ്ട് സംഭവിച്ചതൊക്കെ അത്ഭുതങ്ങളായിരുന്നു. ഈ പോസ്റ്റ് എത്രയധികം ഷെയർ ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്നറിയില്ല..മലയാളികളുള്ളിടത്തെല്ലാം ഈ സഹായാഭ്യർത്ഥന കടന്നു ചെന്നിരിക്കണം.. ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഏഴുലക്ഷം രൂപയോളം അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ടിൽ വന്നു..ഇന്നിപ്പോൾ ശാരിയുടെ ചികിത്സയുടെ കാര്യത്തിൽ ആശങ്കകളില്ല.... ഇന്ന് (6/7/2011) അനിലിനെ വിളിച്ചിരുന്നു... ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ ആർ.സി.സിയിൽ ശാരിയുടെ ബോൺമാരോ ട്രാൻസ്പ്ലാന്റേഷൻ നടത്താൻ അവശ്യം വേണ്ട ഫണ്ട് തന്റെ പക്കൽ ഉണ്ട് എന്ന് അനിൽ പറഞ്ഞു.ഒരു പ്രതിസന്ധിഘട്ടത്തിൽ തന്നെക്കുറിച്ചോ ശാരിയെക്കുറിച്ചോ ഒന്നും അറിയാതെ തങ്ങളെ സഹായിച്ച എല്ലാപേരോടും നന്ദിയുണ്ടെന്ന് അനിൽ പറഞ്ഞു... ചികിത്സയ്ക്കുള്ള പണം സമാഹരിക്കപ്പെട്ട സാഹചര്യത്തിൽ അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ട് ഡീറ്റെയിത്സ് മാറ്റുകയാണ്...നന്ദി </span><br /><br /><br /><br /><br />മനുഷ്യൻ എത്ര നിസാരനാണെന്ന് കാണണമെങ്കിൽ ആശുപത്രികളിൽ പോകണം.ഏതു കൊമ്പനാനയ്ക്കും കൊടുങ്കാറ്റിനും മുന്നിൽ തലകുനിക്കില്ല എന്ന അഭിമാനബോധം ഓരോ ശ്വാസത്തേയും ഭരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ എന്ന മഹത്തായ ജീവി, കോശം പോലുമില്ലാത്ത അണുക്കളുടെ മുന്നിൽ അറവുമൃഗത്തിന്റെ നിസഹായതയോടെ വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച കാണാം. കടൽക്ഷോഭത്തിൽ കടയിടിഞ്ഞുപോയ നെട്ടത്തെങ്ങിനെപ്പോലെ, ഏറ്റവും ചെറിയ കാറ്റിനെപ്പോലും ഭീതിയോടെ നോക്കി, സ്വന്തം ഉയരത്തെ സ്വയം ശപിച്ചു നിൽക്കുന്നതു കാണാം. ഈച്ചയെപ്പോലെ, പുഴുക്കളെപ്പോലെ എത്ര നിസാരരാണ് നമ്മൾ !<br /><br />ഇന്ന് തിരുവനന്തപുരം ആർ.സി.സിയിൽ പോയി അനിൽ എന്ന പഴയൊരു സഹപാഠിയെ കണ്ടു. ഗവൺ‌മെന്റ് ലോ കോളേജിൽ നിന്നും പലവഴിക്ക് പിരിഞ്ഞ ശേഷം ഞങ്ങളങ്ങനെ കാണാറില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ സിനിമ എന്ന സ്വപ്നത്തിന്റെ പിറകേയും അവൻ അഭിഭാഷകവൃത്തി എന്ന തൊഴിലിന്റെ പിറകേയും പോയതുകൊണ്ട് കണ്ടുമുട്ടാനുള്ള അവസരങ്ങൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു.ഇടയ്ക്ക് കണ്ടപ്പോൾ പച്ചപിടിച്ചു വരുന്ന തന്റെ തൊഴിലിനെക്കുറിച്ചും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കുടുംബജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും കുസൃതിക്കുടുക്കയായ മകളെക്കുറിച്ചും അവൻ വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു ..കുറേ നാളുകൾക്കു ശേഷം ഒരു സുഹൃത്തുവഴി അറിഞ്ഞു അനിലിന്റെ ഭാര്യ (ശാരി) യെ ആർ.സി.സിയിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.. കാൻസറാണ്.. രോഗം ഗുരുതരമാണ്...കുറേ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ഏറെ പണം ചെലവാക്കി മരണത്തിന്റെ വായിൽ നിന്നും അനിൽ ശാരിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു എന്നറിഞ്ഞു. പിന്നീടൊരിക്കൽ കണ്ടപ്പോൾ തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തികഭദ്രതയെ തകർത്തുകളഞ്ഞ കാൻസർ എന്ന രോഗത്തിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും ശാരിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെക്കൊണ്ടുവരാൻ താൻ അനുഭവിച്ച യാതനകളെക്കുറിച്ച് അനിൽ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും എല്ലാം പിടിവിട്ടു പോയി എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്നും ജീവിതത്തെ തിരികെ തന്നല്ലോ ദൈവം എന്ന് അവൻ ആശ്വസിച്ചു.<br /><br />കഴിഞ്ഞ മാസം ഒരു ഷൂട്ടിംഗ് ലൊക്കേഷനിലായിരുന്നപ്പോൾ ശ്യാം മോഹൻ എന്ന ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ഫോൺ കോൾ വന്നു. ശാരിയെ വീണ്ടും ആർ.സി.സിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അനിലിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രത പൂർണമായും തകർത്തുകളഞ്ഞ ശേഷം പിൻ‌വലിഞ്ഞ ആ മഹാരോഗം ഇത്തവണ തിരിച്ചുവന്നത് കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ രക്താർബുദത്തിന്റെ രൂപത്തിലാണ്. ഒരു തവണത്തെ ആന്റിബയോട്ടിക് ഇഞ്ചക്ഷനുള്ള തുകപോലും സംഘടിപ്പിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അനിൽ. മജ്ജമാറ്റിവയ്ക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയയാണ് ഇത്തവണ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ പ്രതിവിധി. ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ചു ലക്ഷം രൂപയോളം ചെലവുവരും. ലോ കോളേജിലെ പഴയ സഹപാഠികളെല്ലാം ചേർന്ന് കുറച്ച് പണം സമാഹരിച്ചു നൽകണം എന്ന് പറയാനാണ് ശ്യാം എന്നെ വിളിച്ചത്. ഓരോരുത്തർക്കും പതിനായിരം രൂപവീതമെങ്കിലും കൊടുക്കാനാകുമെങ്കിൽ അത് ഒരു നല്ല സഹായമാകുമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. ജൂൺ ആദ്യവാരമെങ്കിലും കഴിയുന്നത്ര തുക അനിലിന്റെ അക്കൌണ്ടിൽ ഇടാൻ ശ്രമിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ അനിലിന്റെ ബാങ്ക് അക്കൌണ്ട് അയച്ചുതന്നു. ഷൂട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരികെ വന്നു. അതിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച സാമ്പത്തികം കിട്ടിയില്ല. ജൂൺ ആദ്യവാരവും രണ്ടാം വാരവും കടന്നുപോയി. എനിക്ക് ഒരു രൂപ പോലും ഇടാനായില്ല.അതുകൊണ്ടുതന്നെ ശ്യാമിനേയോ അനിലിനേയോ വിളിക്കാൻ എനിക്കൊരു ചമ്മലുണ്ടായി.<br /><br />മറ്റു പണികളൊന്നുമില്ലാതെ നാട്ടിൽ നിന്നിട്ടും അനിലിനെ ഒന്നുപോയി കാണുകയെങ്കിലും ചെയ്യാത്തത് തെറ്റാണെന്ന് രണ്ടുമൂന്നുദിവസമായി മനസാക്ഷി കുത്തിത്തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ഇന്ന് ഞാനും ഒരു സുഹൃത്തുമായി ആർ.സി.സിയിൽ പോയി അനിലിനെ കണ്ടു. അവൻ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തവനെപ്പോലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ നേർക്ക് നടന്നു വന്നു. മജ്ജ മാറ്റിവെയ്ക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയ എന്നത് ഏതാണ്ട് അസാധ്യമായ ഒന്നാണെന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അവൻ സംസാരിച്ചത്.പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ദുരിതാശ്വാസനിധി മുതൽ നാട്ടിലെ സന്നദ്ധസംഘടനകൾ വരെ എല്ലാ വാതിലുകളും മുട്ടി മൂന്ന് മാസത്തെ ചികിത്സയ്ക്കുള്ള പണം സംഘടിപ്പിക്കാം എന്നുമാത്രമേ അവനു വിശ്വാസമുള്ളു.മൂന്നു മാസത്തിനു ശേഷം ശാരിയെ മരണം കൊണ്ടുപോകും.അമ്മയെ കാണാതെ മകൾ കരയുന്നു എന്ന് പറയുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നനവില്ല..മജ്ജമാറ്റിവെച്ച് ഈ മഹാരോഗത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തി ജീവിതം തിരികെപ്പിടിക്കാമെന്ന് വിശ്വസിച്ച് ശാരി സന്തോഷവതിയായിരിക്കുകയാണെന്ന് പറയുമ്പോഴും അവന്റെ മുഖത്ത് സങ്കടമില്ല. ആദ്യം തന്നെ ഈ രോഗം അതിന്റെ യഥാർത്ഥരൂപത്തിൽ വന്നിരുന്നു എങ്കിൽ മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കാനുള്ള പണം സംഘടിപ്പിക്കാമായിരുന്നു എന്നവൻ പറഞ്ഞു. ഏറെ ചാടിയിട്ടും വള്ളത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ വീണുപോയ കടൽമീനിന്റെ പരാജയ സമ്മതമായിരുന്നു അവന്റെ ഭാവം. ഇനി എനിക്ക് വയ്യ.വിധി ഇതാണ് എന്ന് കീഴടങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദയനീയമായ അവസ്ഥ.<br /><br />എന്തു ചെയ്യാനാണ്..മനുഷ്യൻ എത്ര നിസഹായനാണ്...ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ കേട്ടു നിന്നു... ഒടുവിൽ മടങ്ങിപ്പോരുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു തളരരുതെടാ..പണമുണ്ടാക്കാം..നമുക്ക് ആളുകളോട് ചോദിക്കാം...നീ മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കൽ അസാധ്യമാണ് എന്ന മനോഭാവം മാറ്റണം..എങ്ങനെ പണം സംഘടിപ്പിക്കാം എന്ന് ചിന്തിക്കണം...പണം സംഘടിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും..ഒന്നും അസാധ്യമല്ല... അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ നേർത്ത നനവ് ഞാൻ കണ്ടു...അവൻ എന്റെ കൈ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു... ഞാൻ ചെയ്തതു ശരിയാണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല..വെറും വാക്കുകൾ കൊണ്ടാണെങ്കിലും ഞാൻ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യനെ മോഹിപ്പിക്കുകയായിരുന്നോ...<br /><br />എന്തായാലും അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കുടുംബഫോട്ടോയും ചികിത്സാരേഖകളും സ്കാൻ ചെയ്തെടുത്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ തിരികെപ്പോന്നത്. അപ്പോൾ അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും മടങ്ങിപ്പോരുമ്പോൾ ഞാനും അതുതന്നെ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു. പണം എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കാം...പതിനഞ്ചുലക്ഷത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ പങ്കെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ നടക്കില്ലേ... ബൂലോക കാരുണ്യത്തിന് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ എന്ന് ചോദിച്ച് സിമിക്ക് (സിമി നസ്രേത്ത്) ഒരു മെയിലയച്ചു. ഈ ലോകത്ത് ആർക്കൊക്കെ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ലല്ലോ (ഒളിയാക്രമണം നടത്തി ഒരു അനിലിനേയും ശാരിയേയും പരാജയപ്പെടുത്തുന്ന വിധിയ്ക്കുമറിയില്ലായിരിക്കും) അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇതിവിടെ എഴുതുന്നു. ആർക്കെങ്കിലുമൊക്കെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ? എനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത് ഞാനും ചെയ്യാം..<br /><br />ഒക്ടോബറിലാണ് മജ്ജമാറ്റിവെയ്ക്കാനുള്ള സാമ്പത്തികമുണ്ടെങ്കിൽ അത് നടത്താമെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. മൂന്നു മാസം... അനിലിന്റെയും ശാരിയുടേയും ഒരു കുടുംബചിത്രവും ശാരിയുടെ ചില ചികിത്സാരേഖകളും ഇവിടെ ഇടുന്നു. അനിലിന്റെ ഫോൺ നമ്പരും...<br /><br />Patient's Name: Shari<br /><br />Address to contact<br />Anil Kumar<br />Sarasumani,<br />13 PK Nagar<br />Vadakevila<br />Quilon<br />Pin Code-691010<br /><br />Phone Number :+91-7293607979<br /><br /><br /><table style="width:auto;"><tbody><tr><td><a href="https://picasaweb.google.com/lh/photo/ZrCFIMBPBpQ5NzL5oHc3HvozpLdN8hx7uYQ7LpHQlHM?feat=embedwebsite"><img src="https://lh3.googleusercontent.com/-hmcFgRUfQYs/TgDHYuPgGoI/AAAAAAAAA9I/S7eH3AdyDZM/s400/Family.jpg" width="284" height="400" /></a></td></tr><tr><td style="font-family:arial,sans-serif; font-size:11px; text-align:right">From <a href="https://picasaweb.google.com/117259221270729695046/ZkqJBK?authkey=Gv1sRgCOuwvPCIsr37rgE&amp;feat=embedwebsite">ക</a></td></tr></tbody></table><br /><br /><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-IwARV1V5pgw/Tg76zWaP8II/AAAAAAAAA-k/FQM0tGIRkfI/s1600/Medical%2BSummary-old.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 291px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-IwARV1V5pgw/Tg76zWaP8II/AAAAAAAAA-k/FQM0tGIRkfI/s400/Medical%2BSummary-old.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624708744728277122" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-SoSVs4hQxOs/Tg76zVRfMUI/AAAAAAAAA-c/MTU73eWAdRM/s1600/Case%2BSummary%2Bpage-2.Jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 291px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-SoSVs4hQxOs/Tg76zVRfMUI/AAAAAAAAA-c/MTU73eWAdRM/s400/Case%2BSummary%2Bpage-2.Jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624708744423092546" border="0" /></a><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-BFxiIAQiQUw/Tg76zFRCjGI/AAAAAAAAA-U/NNhNoYnH2aU/s1600/Case%2BSummary%2BPage-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 291px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-BFxiIAQiQUw/Tg76zFRCjGI/AAAAAAAAA-U/NNhNoYnH2aU/s400/Case%2BSummary%2BPage-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624708740126248034" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-EAKU_FaJepQ/Tg76z1tTXJI/AAAAAAAAA-s/_Hd9GlEjS5c/s1600/Medical%2BSummary-old-2.Jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 291px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-EAKU_FaJepQ/Tg76z1tTXJI/AAAAAAAAA-s/_Hd9GlEjS5c/s400/Medical%2BSummary-old-2.Jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624708753129692306" border="0" /></a><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ഇന്നലെ (21/6/2011) രാത്രി ഈ പോസ്റ്റ് ഇവിടെ ഇട്ട ശേഷം ഇന്റർ നെറ്റിലെ സുമനസുകൾ ഒരായിരം സഹായ ഹസ്തങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടു വരുന്നുണ്ട്.പ്രതീക്ഷയുടെ ഊർജ്ജസ്വലമായ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു ഇന്ന്. ഇന്ന് (22/6/2011) വീണ്ടും ആർ.സി.സിയിൽ പോയി അനിലിനെ കണ്ടു..അവൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നും നൂറുകണക്കിനാളുകളുടെ പിന്തുണയുണ്ടെന്നും എന്തായാലും നമ്മൾ ശാരിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ചെയ്യാവുന്നതിന്റെ പരമാവധി ചെയ്യുമെന്നും പറഞ്ഞു.</span><br /><br />ശാരിയുടെ ചികിത്സാ നിധിയിലേക്ക് സംഭാവനനൽകുന്നവരുടെ പേരു വിവരങ്ങളും സമാഹരിച്ച തുകയും രേഖപ്പെടുത്തി ഇന്റർനെറ്റ് സുഹൃത്തുക്കൾ <a href="https://spreadsheets.google.com/spreadsheet/ccc?key=0AsE_HDg0B4ZndExTN05uTE5NM3ZsUTRlQkdfRERWOXc&amp;hl=en_US#gid=0">ഒരു ഗൂഗിൾ സ്പ്രെഡ് ഷീറ്റ്</a> തുറന്നിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ലിങ്ക് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു.IFS CODE, SWIFT CODE എന്നിവ അക്കൌണ്ടിന്റെ കൂടെ പുതുതായി ചേർത്തു.<br /><br />https://spreadsheets.google.com/spreadsheet/ccc?key=0AsE_HDg0B4ZndExTN05uTE5NM3ZsUTRlQkdfRERWOXc&amp;hl=en_US#gid=0<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4766605951483492903?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com65tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-9348694564449084342011-06-20T21:47:00.000+03:002011-06-26T09:44:37.348+03:00അഞ്ചുമണി വൈകുന്നേരം<br />വാഹനങ്ങളുടെ അമറലുകൾ -<br />കുത്തിയൊലിക്കുന്ന എൻ.ഏച്ച്.47<br />ഇതാ ഇപ്പോ പൊട്ടിച്ചോടിവരുമെന്ന്<br />ചുരമാന്തി മുക്രയിടുന്ന മഴക്കൂറ്റൻ<br />60% ബ്രേക്കും 40 % ലക്കുമില്ലാത്ത<br />എന്റെ ബജാജ് സി.റ്റി.100<br />മഴവീണാൽ തളം കെട്ടുന്ന തമ്പാനൂരിൽ നിന്നും<br />നിന്നുപെയ്താൽ ഒലിച്ചുപോകുന്ന വീട്ടിലേക്ക്<br />60-65 ൽ ആക്സിലേറ്റർ പിടിക്കുന്ന ഞാൻ<br /><br />പറയൂ കാഴ്ചക്കാരാ<br />എത്രശതമാനം സാധ്യതയാണ് വീടെത്താൻ<br />എനിക്കുള്ളത്?<br />നിറയെ പുഴമണൽ തിന്നുവരുന്ന<br />പല്ലിളിച്ച പാണ്ടിലോറി<br />എന്നെ ഉമ്മവെയ്ക്കാനുള്ള<br />സാധ്യത എത്ര ശതമാനം?<br /><br />റോഡിലേക്ക് ഉരുണ്ടുവീണ ആപ്പിൾ<br />ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടുന്ന <br />പഴക്കച്ചവടക്കാരൻ കിഴവനെ<br />എന്റെ ബൈക്ക് തച്ചുടയ്ക്കാൻ<br />സാധ്യത എത്ര ശതമാനം?<br /><br />ഹെൽമറ്റിൽ നിന്നും ഊരിത്തെറിക്കുന്ന<br />എന്റെ തലയിൽ വി.എസ്.എസ്.സി ബസിന്റെ<br />കൂറ്റൻ ചക്രങ്ങൾ കയറിനിരങ്ങാൻ <br />എത്രശതമാനം സാധ്യത?<br /><br />മഴപെയ്യാനുള്ള സാധ്യത എത്രശതമാനം?<br />പെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള സാധ്യത എത്രശതമാനം?<br />മഴപേടിച്ച് ഒടിഞ്ഞുവീഴുന്ന മരക്കൊമ്പുകൾക്കടിയിൽ<br />ഞാൻ ചോരകൊണ്ട് ഒപ്പുവെയ്ക്കാൻ<br />സാധ്യത എത്ര ശതമാനം?<br /><br />കാഴ്ചക്കാരാ,<br />ശതമാനക്കണക്കുകൾ അളന്ന്<br />നിങ്ങൾ ഒരു കട്ടൻ ചായകുടിച്ച് നിൽക്കുക<br />ഞാൻ പോയ്‌വരാം<br />ചിലപ്പോൾ വരാതെ പോകാം<br />സാധ്യത എത്ര ശതമാനം?<br />ആർക്കറിയാം?<br />ആർക്കറിയണം?<br />എന്തായാലും <br />തട്ടുകടയിൽ ചായകുടിച്ച്<br />സാധ്യതകളളന്ന്<br />നൂറുശതമാനം നിങ്ങളിവിടെ ഉണ്ടാകുമല്ലോ..!<br /><br /><br /><br /><br />Published on 6/21/2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-934869456444908434?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-92081863867315613022011-06-19T07:36:00.001+03:002011-06-19T07:40:36.393+03:00കുയിൽ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-9208186386731561302?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-67555127795844866352011-06-12T19:18:00.001+03:002011-06-12T19:20:43.283+03:00കലാസൃഷ്ടികളുടെ മൂല്യം വിപണിയുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്ക് ഈ അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലാണ് മനസിലായത്. വളരെ ലളിതമാണ് ആ തത്വം. നമ്മുടെ പറമ്പിൽ നാം ഒരു മാവ് നടുന്നു. കന്നുകാലികൾ കടിക്കാതെയും വേനലിൽ ഉണങ്ങാതെയും നാമതിനെ വർഷങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നു.ഒടുവിൽ അത് പൂത്തു കായ്ക്കുന്നു.അപ്പോഴും നാം അതിനെ മൂത്ത് പാകമാകുന്നതുവരെ സംരംക്ഷിക്കുന്നു. ഈ മാങ്ങയെ നമുക്ക് സൃഷ്ടിയുമായി ഉപമിക്കാം. ഇനി അതിന്റെ മൂല്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ വിപണിയുടെ സ്വാധീനം എങ്ങനെയാണെന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം.<br /><br />കൃത്യസമയത്ത് അതിനെ പറിച്ചെടുത്ത് ഏത് വിപണിയിൽ കൊണ്ട് ചെന്നാലാണ് അതിന് ശരിക്കുള്ള ആവശ്യക്കാർ ഉള്ളതെന്ന് മനസിലാക്കി ആ വിപണിയിൽ അതിനെ കൊണ്ടുപോയി വില്പനയ്ക്ക് വെച്ച് കരുതലോടെയുള്ള വിലപേശലുകൾ നടത്തി അതിനെ വിൽക്കുന്നു എന്നു വെയ്ക്കുക. നിങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിക്ക് ഒരു നിശ്ചിത വില കിട്ടും. വില കൊടുത്തു വാങ്ങുന്നവൻ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി നന്നായി കഴുകി വൃത്തിയായി മുറിച്ച് ഓരോ കഷണവും ആസ്വദിച്ച് തിന്നും. നിങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു വിലയുണ്ട്.<br /><br />ഇനി സംഭവിക്കുന്നത് മറിച്ചാണെന്ന് വെയ്ക്കുക. നിങ്ങളുടെ മാവ് കായ്ക്കുന്നതോടെ നിങ്ങൾ ആത്മസംതൃപ്തി എന്ന കള്ള സന്യാസത്തിൽ മുഴുകി വീട്ടിൽ കയറിയിരുന്ന് കഞ്ചാവു വലിച്ചവനെപ്പോലെ സ്വയം മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട് ആത്മരതിയിലാറാടുന്നു.ഒന്നുകിൽ നിങ്ങളുടെ മാവിലെ മാങ്ങ മൂത്ത് പഴുത്ത് നിലത്ത് വീണ് ചീഞ്ഞുപോകും അല്ലെങ്കിൽ എലിയോ കിളികളോ തിന്ന് കാഷ്ടിക്കും.ഇനി ഇതൊന്നും അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും വിവരം കെട്ട പിള്ളേർ അതിനെ എറിഞ്ഞു തള്ളിയിടും വെറുതേ കിട്ടിയതല്ലേ എന്ന ലാഘവത്തോടെ ഒന്നോ രണ്ടോ കടി കടിച്ച് അഴുക്കുചാലിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞു പോകും. ഇതിൽ ഏത് തന്നെ സംഭവിച്ചാലും നിങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിക്ക് പുല്ലുവിലപോലുമില്ല.<br /><br />ഒരു സൃഷ്ടിയെ വില്പനയ്ക്ക് കൊണ്ടുനടക്കുന്നതിലും പ്രതിഫലം ചോദിക്കുന്നതിലും വിലപേശുന്നതിലും ഒക്കെയുള്ള എന്റെ എല്ലാ ചമ്മലുകളും ഇപ്പോൾ പമ്പ കടന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ എഴുത്തിനും എന്റെ കഴുത്തിനും ഒരേ വിലയാണ് സഹോദരാ എന്ന് പറയാൻ ഞാൻ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-6755512779584486635?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-88905452044284932012011-05-04T21:27:00.000+03:002011-05-04T21:28:29.816+03:00ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ നിറയെ മരങ്ങളാണ്<br />മേശ,കസേര,കട്ടിൽ..<br />മുറിക്കു പുറത്തും നിറയെ മരങ്ങളാണ്<br />മാവ്,പ്ലാവ്,പേര..<br />ഉള്ളിലെ മരങ്ങളിൽ ഞാൻ..<br />പുറത്തെ മരങ്ങളിൽ കിളികൾ..<br />ഉള്ളിൽ മരിച്ചുപോയവ..<br />വെളിയിൽ ജീവനുള്ളവ..<br />ഞാനും കിളികളും തമ്മിലും<br />അതാണ് വ്യത്യാസം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-8890545204428493201?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-13815037893714580962011-04-27T21:46:00.006+03:002011-04-27T22:02:32.878+03:00ഒരാളുടെ മരണത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നത് ഒരു മാനസികരോഗമോ സംസ്കാര ശൂന്യതയോ കൊടും ക്രൂരതയോ ആണ്. അത് അടുപ്പമൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരാളുടേയോ അപരിചിതന്റേയോ ശത്രുവിന്റേ തന്നെയോ ആയിക്കോട്ടെ അപരിഷ്കൃതമായ ഒരു മനസിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.( എന്നാണ് എന്റെ പൊതുവേയുള്ള വിചാരം.) ആ വിചാരത്തിന് അടിവരയിടുന്ന തരത്തിലാണ് സാധാരണ ഗതിയിൽ മരണങ്ങളോട് എന്റെ മനസ് പ്രതികരിക്കാറും. എന്തിന്, സദ്ദാം ഹുസൈന്റെ മരണത്തിൽ‌പ്പോലും ദുഃഖിച്ചയാളാണ് ഞാൻ. പക്ഷേ വിചിത്രമെന്ന് മാത്രമേ പറയാനാകൂ സത്യ സായിബാബ എന്ന വയോവൃദ്ധൻ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ വെന്റിലേറ്ററിൽ കിടന്നപ്പോഴും മറ്റേതൊരു മനുഷ്യന്റേയും സകല നിസഹായതകളോടും കൂടി മരണത്തിന് കീഴടങ്ങി എന്ന വാർത്ത വന്നപ്പോഴും എനിക്ക് സന്തോഷമാണുണ്ടായത്. ഈ വിചിത്രമായ മാനസികാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് എത്രമാത്രം ചിന്തിക്കുമ്പോഴും പൊതു നിയമത്തിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന എന്റെ മനസിനെ ന്യായീകരിക്കാനല്ലാതെ എനിക്കു കഴിയുന്നേയില്ല.അതിനു ചില കാരണങ്ങളുമുണ്ട്.<br /><br />ഡിഗ്രിക്കാലത്താണ് എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തിൽ നിന്നും ഈ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ കാര്യമായി കേട്ടുതുടങ്ങുന്നത് .കാട്ടാക്കട ക്രിസ്ത്യൻ കോളേജിൽ പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുമ്പോൾ നെയ്യാറ്റിൻ‌കരയിൽ ഒരു ട്യൂട്ടോറിയൽ കോളേജിൽ പോയിരുന്നു. അക്കാലത്താണ് ഞാനും ഇവനും ആദ്യമായി പരിചയപ്പെടുന്നത്. പഠനത്തിൽ അസാമാന്യ മിടുക്കുള്ള ഒരുവൻ. അവന്റെ കയ്യിൽ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ശേഖരം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു പുരാണങ്ങൾ മുതൽ കാമശാസ്ത്രം വരെ. അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നാണ് വ്യാത്സ്യായനനേയും കൊക്കോഗനേയും ഞങ്ങൾ വായിക്കുന്നത് (അല്ല വായിച്ചു പഠിക്കുന്നത്). സെക്സിന്റെ കാര്യത്തിൽ തിയററ്റിക്കലായ അവന്റെ അറിവുകൾക്ക് ഞങ്ങൾ ശിഷ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. (ഒരിക്കൽ വീട്ടിൽ ആളില്ലാത്ത സമയം ഞങ്ങൾ കുറച്ചുപേർ അവന്റെ വീട്ടിൽ ഒത്തുചേർന്ന് ഒരു കൂട്ട ഹസ്തമൈഥുനയജ്ഞം നടത്തി :) . ഓരോരുത്തർക്കും എത്രയാണ് കപ്പാസിറ്റി എന്നറിയലായിരുന്നു ലക്ഷ്യം ). സെക്കന്റും ഫസ്റ്റും ഗ്രൂപ്പെടുത്ത് പഠിച്ച ഒരുകൂട്ടം പേരായിരുന്നു ആ സുഹൃദ് സംഘത്തിലെ അംഗങ്ങൾ. എൻ‌ട്രൻസ് എഴുതി എൻ‌ജിനീയർ അല്ലെങ്കിൽ ഡോക്ടർ ആവുകയായിരുന്നു ഓരോരുത്തരുടേയും (വീട്ടുകാരുടെ) ആഗ്രഹം. നിർഭാഗ്യം കൊണ്ട് ശരീര ശാസ്ത്രത്തിൽ അപൂർവമായ അറിവുകൾ അക്കാലത്ത് ഞങ്ങളെല്ലാം നേടിയിരുന്നെങ്കിലും അന്ന് പ്രവേശന പരീക്ഷയെഴുതിയ ഞങ്ങളുടെ ബാച്ചിലെ ആരും വാതിൽ കടന്നില്ല. പലരും പിന്നീട് പലവഴിക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഞാൻ ഡിഗ്രിക്ക് സുവോളജിയെടുത്തു. അവൻ ബോട്ടണിയും. ഒരേ കോളേജിൽ (വി.ടി.എം.എൻ.എസ്.എസ്) . അങ്ങനെ ഞാനും അവനും തമ്മിലുള്ള സൌഹൃദം അപ്പൊഴും തുടർന്നു. അവന്റെ അക്വേറിയത്തിൽ നിന്നും സാരിവാലികളെ വീട്ടിലേക്കും എന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ നിന്നും ക്രോട്ടണുകളെ അവന്റെ വീട്ടിലേക്കും ബാർട്ടർ ചെയ്തു. പുസ്തകങ്ങളും കമ്പിപ്പുസ്തകങ്ങളും കൈമാറി. ഒരിക്കൽ വഴിവക്കിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടു ചെന്നപ്പോൾ എന്റെ വീട്ടിൽ കേറ്റാത്തതുകൊണ്ട് അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പത്തു കിലോമീറ്റർ സൈക്കിൾ ചവുട്ടി. ചെറുവഴുതനകൊണ്ട് അവന്റെ അമ്മ വെയ്ക്കുന്ന കറികൂട്ടി ചോറുണ്ണാൻ ഇടയ്ക്കിടെ വീട്ടിൽ പോയി. ..എഴുതുന്ന പൊട്ടക്കഥകളും കവിതകളും അവനെക്കൊണ്ടു വായിപ്പിച്ചു അവന്റെ ഫിലോസഫികളെ തർക്കിച്ച് തോൽ‌പ്പിക്കാൻ പരിശ്രമിച്ചു.... അങ്ങനെയങ്ങനെ പൊതുവേ ദൃഢതയുള്ള സുഹൃദ് ബന്ധങ്ങൾ കുറവായ എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നതിൽ ഏറ്റവും നല്ല സുഹൃത്തായിരുന്നു അവൻ.<br /><br />പക്ഷേ പെട്ടെന്നായിരുന്നു ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ അകന്നത്. ഒരു ദിവസം അവൻ ഒരു ചിത്രവുമായി വന്നു. കാവിജുബ്ബയിട്ട കാടുപോലെ മുടിയുള്ള സായിബാബയുടെ ചിത്രം. ദൈവമാണ് അയാളെന്നും അവന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിൽ ബാബയുടെ ചിത്രം വെച്ച് പൂജിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ദിവസവും ഭജനയുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു. എനിക്ക് മനുഷ്യദൈവങ്ങൾ തട്ടിപ്പുകാരാണെന്ന വിശ്വാസമാണ് അക്കാലത്തുതന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നത്.അതിന് ഒരു കാരണവുമുണ്ട്. ക്രിസ്ത്യൻ കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ കോളേജിനടുത്ത് ഒരു അമ്പലത്തിൽ ഒരു ദിവ്യസ്വാമി വന്നു താമസിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കേട്ട് ഞാനും അനിൽ എന്നൊരു സുഹൃത്തും ഒരു പായ്ക്കറ്റ് സിഗരറ്റും വാങ്ങി അവിടെ പോയിരുന്നു.അദ്ദേഹം ഭക്ഷണം കഴിക്കില്ല എന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്. പകരം പുള്ളി തുടർച്ചയായി സിഗരറ്റ് വലിക്കും. ഞങ്ങൾ പോയി കുറേ നേരം സ്വാമിയുടെ കാൽക്കൽ വായും പൊളിച്ചിരുന്നു. സ്വാമി കുറേ സിഗരറ്റ് വലിച്ചു.ഗീഥാ ശ്ലോകങ്ങൾ കാണാതെ പറഞ്ഞു.പോരാൻ നേരം എനിക്കും അവനും അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും കുറച്ച് ഭസ്മമെടുത്തു തന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടും ഒരുപോലെ അത്ഭുതപ്പെട്ടെങ്കിലും എനിക്ക് സ്വാമിയോടെന്തോ ഭക്തിയൊന്നും തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ അനിൽ പിന്നീടും അവിടെപ്പോയി. അവൻ ഒരു രണ്ടാഴ്ചക്കാലം അയാളുടെ ശിഷ്യനായി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. സ്വാമിക്ക് ആശ്രമം കെട്ടാൻ നാട്ടിൽ നിന്നും ചെറിയൊരു പിരിവും അവൻ നടത്തി. അങ്ങനെ ശിഷ്യഗണങ്ങളിൽ നിന്നൊക്കെ പത്തുപതിനായിരം രൂപ കിട്ടിയപ്പോൾ സ്വാമി മുങ്ങി. ഒടുവിൽ അനിലും മറ്റു ചില ശിഷ്യന്മാരും ചേർന്ന് കള്ളസ്വാമിയെ തപ്പിപ്പിടിച്ചു പണം തിരികെ വാങ്ങി.അതുകൊണ്ടാവും ദിവ്യന്മാരെയും മനുഷ്യദൈവങ്ങളേയും തട്ടിപ്പുകാരായിട്ടാണ് എനിക്കെപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്റെ ഈ സുഹൃത്ത് സായിബാബയെക്കുറിച്ച് സ്തുതി പാടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ കളിയാക്കി.<br /><br />വളരെ താമസിയാതെ അവൻ ഒരു അടിയുറച്ച സായി ഭക്തനായി. ട്യൂഷൻ ഫീസ് കൊടുക്കാൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് വാങ്ങുന്ന കാശുകൊണ്ട് സായി ബാബയുടെ ചില്ലിട്ട ചിത്രങ്ങൾ വാങ്ങി. അവന്റെ സ്വകാര്യ പുസ്തക ശേഖരത്തിൽ സായിബുക്സ് മാത്രമായി. സായി ബാബയുടെ വിവിധ തരത്തിലുള്ള ചിത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് അവന്റെ മുറിയുടെ ചുവരുകൾ മുഴുവൻ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു. ഒരു ദിവസം എന്നെ അവൻ നിർബന്ധിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. ചിത്രത്തിൽ നിന്ന് വന്ന ധൂളിയും നെയ്യും കാണിക്കാനായിരുന്നു അത്. ചില്ലിട്ട ചിത്രം തുടയ്ക്കാത്തതുകൊണ്ട് ഗ്ലാസിൽ പറ്റിയിരിക്കുന്ന പൊടിയാണ് അതെന്നും വിളക്ക് കത്തിക്കുമ്പോൾ തെറിക്കുന്ന എണ്ണയാണ് അവൻ നെയ്യെന്ന് പറയുന്നതെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൻ വിശ്വസിക്കാൻ തയാറല്ലായിരുന്നു. ക്രമേണ അവന്റെ യുക്തിബോധം ഇല്ലാതാകുന്നതും അടിയുറച്ച വിശ്വാസം അന്ധമായ വിശ്വാസമായി മാറുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു. വളരെ നല്ല മാർക്കുവാങ്ങിയിരുന്ന അവൻ ക്ലാസിനു തന്നെ വരാതെയായി. സായി ബാബയെ പൂജിക്കുമ്പോൾ അവന് സായി ചൈതന്യമുണ്ടാകുമത്രേ. സായി ഭജനത്തിലൂടെ അവന് വരാൻ പോകുന്നതൊക്കെ കാണാൻ കഴിയുമെന്നും മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ് വായിക്കാൻ കഴിയുമെന്നും അവൻ വിശ്വസിച്ചു. പഠനം മുടങ്ങി. സായി ഭജനാലയങ്ങളിലും സേവാസമിതികളിലുമായി അവൻ സമയം കളഞ്ഞു. ഇടയ്ക്ക് വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ അവന്റെ അമ്മ അവനിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് എന്റെ മുന്നിലിരുന്നു കരഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഞാൻ വീട്ടിലോട്ടും പോകാതെയായി.ഒരു ദിവസം അവന്റെ വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞാണറിയുന്നത് അവൻ ആശുപത്രിയിലാണെന്ന്. ഞാൻ പോയി. താലൂക്കാശുപത്രിയിൽ ഒരു പേവാർഡ് മുറിയിൽ അവൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവന്റെ കട്ടിലിന്റെ ഒരരുകിലിരുന്ന് അവന്റെ അമ്മ എന്നെ കണ്ടതും കരച്ചിൽ തുടങ്ങി. എന്തിനാണ് അമ്മ കരയുന്നതെന്ന് അവന് മനസിലാകുന്നില്ല എന്നവൻ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു. തന്നെ വെറുതേ പിടിച്ച് അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയാണ്. അമ്മയുടെ മനസിൽ ചെകുത്താൻ കയറിയിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ സായി ബാബയാണ്...അവൻ പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. എനിക്ക് എന്ത് പറയണമെന്നോ ചെയ്യണമെന്നോ അറിയില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കീർത്തി ഏഴു ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലും ഉടൻ പരക്കുമെന്നും നെയ്യാറ്റിൻ‌കരയിൽ മറ്റൊരു പുട്ടപർത്തി ഉണ്ടാകുമെന്നും അവൻ പറഞ്ഞു. മാനസിക നില പൂർണമായും തെറ്റിയ അവനെക്കണ്ട് എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്ന പോലെ തോന്നി. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ പുറത്തിറങ്ങി.<br />പുറത്ത് അവന്റെ അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നു. അവന് മാനസികരോഗമാണ് മോനേ മെന്റൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതാണ്.പക്ഷേ നാളെമുതൽ നാട്ടുകാർ അവനെ പ്രാന്തനെന്ന് വിളിക്കുമല്ലോ എന്നു കരുതി ഇവിടെ കൊണ്ടിട്ടിരിക്കുന്നതാണ്. അദ്ദേഹം എന്റെ കൈപിടിച്ച് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നാണ് സംഭവിച്ചതെന്തെന്ന് ഞാനറിയുന്നത്. തലേന്ന് സായി പൂജ കഴിഞ്ഞ് അവൻ വീടുവിട്ടുപോയി. കളിയിക്കാവിളവരെ നടന്നു. അവിടെ ഏതോ ആലിന്റെ ചുവട്ടിൽ കുത്തിയിരുന്നുകൊണ്ട് താൻ സായി ബാബയാണെന്നും തനിക്ക് ഇവിടെ ആ‍ശ്രമം പണിഞ്ഞു തരണമെന്നും പറഞ്ഞുവത്രേ. അവനെ അറിയാവുന്ന യാത്രക്കാരിലാരോ വീട്ടിൽ വിവരമറിയിച്ചു.പക്ഷേ വീട്ടുകാർ അവിടെയെത്തുമ്പോഴേക്കും അവൻ അവിടെനിന്നും പോയിരുന്നു. ഒരു വീട്ടിൽ കയറിച്ചെന്ന് താൻ സായി ബാബയാണെന്നും ഈ വീട് തന്റെ ആശ്രമമാണെന്നും പറഞ്ഞുപോലും. ഏറെ പണിപ്പെട്ട് അവന്റെ യഥാർത്ഥപേരും വീടും ചോദിച്ചുമനസിലാക്കിയ ആ വീട്ടുകാർ അവനെ വീട്ടിലെത്തിക്കുകയായിരുന്നു.<br /><br />അവന് പ്രാന്തുണ്ട് എന്ന് നാട്ടുകാർ പറയുമല്ലോ എന്ന് ഭയന്ന് അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിൽ ചികിത്സിച്ചു ഭേദമാക്കാം എന്ന അവന്റെ വീട്ടുകാരുടെ ആഗ്രഹം നടന്നില്ല. മനോരോഗ ചികിത്സതന്നെ വേണ്ടി വന്നു, അവനെ സാധാരണ നിലയിലെത്തിക്കാൻ. പിന്നീട് ഞാനവനെ കാണുമ്പോൾ മനസിനുള്ള മരുന്നുകളുടെ ശരീരത്തിലുള്ള പ്രതിപ്രവർത്തനം കൊണ്ട് അവൻ ഊതിവീർപ്പിച്ച ബലൂൺ പോലെ ആയിരുന്നു. പിന്നീടും അവൻ സായിഭക്തനായിത്തന്നെ തുടർന്നു. അച്ഛന്റെ മരണ ശേഷം അമ്മയും അവനും മാത്രമായപ്പോൾ അമ്മയുടെ നിർബന്ധം കാരണം അവൻ വിവാഹം കഴിച്ചു. അധികകാലം കഴിയും മുൻപ് അതും തകർന്നു. ഇപ്പോഴും അവനുണ്ട്.ഒറ്റയ്ക്ക്. അവന് എത്താമായിരുന്ന ഒരിടത്തും എത്താതെ..ഒരു തകർപ്പൻ തുടക്കത്തിനു ശേഷം പകുതിയിൽ തുടർച്ചയായി വിക്കറ്റുകൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയ ഒരു ക്രിക്കറ്റ് കളിപോലെ അവന്റെ ജീവിതം.<br /><br />ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു മനസിനെ ചില ലൊടുക്കുമാജിക്കുകൾ കൊണ്ട് സായിബാബ എന്ന ഈ തട്ടിപ്പുകാരൻ തകർത്തുകളയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഇത് വളരെ ചെറിയ ഒരുദാഹരണം മാത്രമാണെന്നെനിക്കറിയാം. ഈ മനുഷ്യൻ ദൈവമാണെന്നും അയാളുടെ പ്രവചനം സത്യമാണെന്നും ഒക്കെ സ്ഥാപിക്കാൻ പെടാപ്പാടുപെടുന്ന പഴയ വിപ്ലവകാരികളേയും ന്യായാധിപന്മാരെയും രാഷ്ട്രീയക്കാരെയും ഒക്കെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് സഹതാപമാണ് തോന്നുന്നത്. സായിബാബ എന്ന രോഗത്തിന് അടിപ്പെട്ട് മാനസികാരോഗ്യം തകർന്നുപോയ നിസഹായരായ മനുഷ്യരാണവർ. എന്റെ മുന്നിൽ ഇയാൾ ഒരു കൊടും കുറ്റവാളിയാണ്. ഒരു സമൂഹത്തിലെ ആരോഗ്യമുള്ള മനസുകളിലേക്ക് വിദഗ്ദ്ധമായി നുഴഞ്ഞുകയറി യുക്തിബോധം നശിപ്പിച്ച് തകർത്തുകളയുന്ന ഒരു വൈറസിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവ്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ തട്ടിപ്പുകളും തകർത്തുകൊണ്ട് മരണം ആശ്രുപത്രിക്കിടക്കയിലേക്ക് വന്നില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഐസിയുവിൽ കിടക്കാതെ വെന്റിലേറ്ററിൽ ശ്വസിക്കാതെ ഇരുന്ന ഇരുപ്പിന് ഹാർട്ടറ്റാക്ക് വന്നോ സ്ട്രോക്ക് വന്നോ ആണ് ഇയാൾ മരിച്ചിരുന്നതെങ്കിൽ ഇയാളുടെ രോഗാതുരമായ മനസുള്ള അനുയായികൾ കൂടുതൽ പേരിലേക്ക് കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ സായിബാബ എന്ന രോഗം പരത്തിയേനെ.“മഹാ സമാധി” എന്ന് പീറപ്പത്രങ്ങൾ ആയിരം മടങ്ങ് ശക്തിയിൽ എഴുതിയേനെ. മരണമേ നിനക്ക് സ്തുതി. നീ മാത്രമേ സത്യം സത്യമായിട്ട് പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നുള്ളു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-1381503789371458096?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-72267447064659590752011-04-22T07:22:00.004+03:002011-04-22T07:41:38.912+03:00ഈ രാത്രിയേകാന്ത സാഗരം<br />മറുതീരത്തൊരാകാശ ജാലകം<br />മിഴിതോരാതെ കേഴുന്ന താരകം<br />അതുനീയല്ലീയെൻ ജീവനാളമേ<br />കരയല്ലേ കരയല്ലേ<br />കരയിൽ ഞാൻ കാത്തിരിപ്പില്ലേ...<br /><br />ഈ രാത്രിയേകാന്ത സാഗരം<br />മറുതീരത്തൊരാകാശ ജാലകം<br /><br />അകലങ്ങളേതോ സ്വരം<br />ആഴങ്ങളേതോ സ്വരം<br />സ്വരശോകരാഗം സാഗരം (2) <br /><br />തീരം തല്ലും തിരമാലയായ്<br />നീ തേടും തേടലാണു ഞാൻ..<br />വരുനീ വരുനീ<br />മമ ജീവനേവന്നു തൊടുനീ<br /><br /><br />മോഹങ്ങളേതോ നിറം<br />ദാഹങ്ങളേതോ നിറം<br />ഘനമൂകശ്യാമം ജീവിതം (2)<br /><br />നിറം കെടും ഇരുൾ മാത്രമായ്<br />ഞാൻ തേടും നിലാവാണു നീ<br />മിഴിനീർ മിഴിനീർ<br />മഴ തീരാത്തൊരീ രാത്രിയിൽ..<br /><br />ഈ രാത്രിയേകാന്ത സാഗരം<br />മറുതീരത്തൊരാകാശ ജാലകം<br />മിഴിതോരാതെ കേഴുന്ന താരകം<br />അതുനീയല്ലീയെൻ ജീവനാളമേ<br />കരയല്ലേ കരയല്ലേ<br />കരയിൽ ഞാൻ കാത്തിരിപ്പില്ലേ...<br /><br /><br />* <a href="http://www.m3db.com/">M3db.com</a> എന്നൊരു കിടിലൻ സംഗതിയെക്കുറിച്ച് ഈയിടെയാണറിഞ്ഞത്. അതിലെ <a href="http://www.m3db.com/competitions"><span>ട്</span></a><a href="http://www.m3db.com/node/25039"></a><a href="http://www.m3db.com/competitions"><span>യൂൺ</span> <span>കേൾക്കൂ</span> <span>പാട്ടെഴുതൂ</span></a> മത്സരത്തെക്കുറിച്ചും. ത്രില്ലടിച്ചുപോയി. <a href="http://www.m3db.com/user/2331">നിശികാന്ത്</a> ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ആർദ്രവീണ എന്ന ആദ്യത്തെ എപ്പിസോഡിന്റെ ട്യൂൺ കേട്ടപാതി കേൾക്കാത്ത പാതി എഴുതിയ പൊട്ടപ്പാട്ടാണിത്. എഴുതിക്കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് പേജ് മുഴുവൻ വായിച്ചുനോക്കുന്നത്. മത്സരത്തിന്റെ അവസാന ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരാഴ്ചയും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു :).കൊതിക്കെറുവിന് ഇവിടെക്കൊണ്ടിടുന്നു. എം.3ഡിബിക്ക് എല്ലാവിധ ആശംസകളും പിന്തുണയും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7226744706465959075?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-36379831919095548842011-04-17T19:46:00.002+03:002011-04-17T20:06:54.681+03:00മൌനം കൊണ്ട് എനിക്കുചുറ്റും ഞാൻ കെട്ടിപ്പൊക്കുന്ന കോട്ടയുടെ വലുപ്പം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.ശത്രുക്കളിൽ നിന്നും മിത്രങ്ങളിൽ നിന്നുമൊക്കെ സുരക്ഷിതനായിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്നിൽ നിന്നും ഞാൻ നേരിടുന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ഞാനറിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നു. ചതിയിൽ എന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുപോയി വേട്ടയാടുകയായിരുന്നോ എന്റെ ലക്ഷ്യം? ഒറ്റയ്ക്കുതിന്നുതീർക്കാവുന്നതിൽ അധികം ജീവിതം ഇപ്പോൾത്തന്നെ എന്റെ കയ്യിൽ മിച്ചമുണ്ടല്ലോ!ഏതു വളവിൽ നിന്നാവും ഞാൻ എന്റെമേൽ ചാടിവീഴുക? ഇപ്പോൾ തനിയേ വളരുന്ന ഈ ഭീമൻ കോട്ടയുടെ ഏത് മൂലയിലാണ് ഞാൻ കുടുങ്ങിപ്പോയിട്ടുള്ളത്? ഏതു വാതിലിലേക്കുള്ള വഴിയാണ് ഞാൻ എന്നേയ്ക്കുമായി മറന്നുപോയിട്ടുള്ളത്... !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-3637983191909554884?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-46055148496356079522011-01-23T09:09:00.000+03:002011-01-23T09:11:35.348+03:00പരത്തിപ്പരത്തി എഴുതിയെഴുതിയൊരു ദോശ<br />ഒട്ടും പരത്താതെ എഴുതിയൊരിഡ്ഡലി<br />പഴുത്ത കല്ലിൽ വെന്തതൊന്ന്<br />പുഴുങ്ങുന്ന ആവിയിൽ വെന്തതൊന്ന്<br />രണ്ടും തിന്നാൻ രണ്ടുതരം കൊതി<br />രണ്ടും തിന്നാൽ രണ്ടുതരം രുചി<br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4605514849635607952?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-20731892436393781932010-12-24T04:07:00.000+03:002010-12-24T04:09:24.908+03:00പെരുവിരലിന്റെ നീണ്ടുവളർന്ന നഖം,<br />വെട്ടിക്കളയുകയായിരുന്നു..<br /><br />കൈവിരലുകൾ വിറച്ച്, <br />മൂർച്ചയുടെ സ്റ്റീൽപ്പാളി, പാളി.<br /><br />ഉൾക്കിടിലത്തിന്റെ ഭൂഗർഭപാറകൾ <br />തമ്മിലുരസി,ഉയർന്നുപൊന്തിയ <br />ഹിമാലയത്തിൽ വലിഞ്ഞുകയറി<br />ഞാൻ താഴേക്കു നോക്കി..<br /><br />ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ്, തീവണ്ടിത്തലപോലെ മുരടിച്ച് <br />പശ്ചിമഘട്ടത്തിൽ വന്നിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു.<br />ഒരു കാട്ടുപന്നിയുടെ മുരൾച്ച കാതുതുളച്ച്<br />അറബിക്കടലിൽ കുത്തിനിൽക്കുന്നു.<br />ഒട്ടും മുറിവേൽക്കാത്തപോലെ<br />ഒരു ഭാവം മുഖത്ത് മെഴുകി <br />റോഡപകടത്തിൽ ചിതറിയൊരു പകൽ ചിരിക്കുന്നു.<br />കാടുകത്തിച്ച് വലിച്ച് ഒരു കാട്ടാളൻ മേഘം<br />ഉച്ചിയിൽ ഉറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.<br />ഭൂമിയുടെ മറുവശത്തുനിന്നും ചോനാനുറുമ്പുകൾ<br />അരിമണിതേടി അച്ചുതണ്ട് തുരക്കുന്നു.<br />മജീഷ്യന്റെ തൂവാലയിലെ ചിത്രം പോലെ എല്ലാം..<br />എല്ലാറ്റിനും ഒടുവിൽ,<br />ഏകാന്തതയുടെ കടൽ നടുവിൽ <br />കത്തുന്നൊരു കത്തിയും കയ്യിൽ പിടിച്ച്<br />കാൽ‌വിരലിൽ നിന്നെന്നെ മുറിച്ചെറിയാൻ തുടങ്ങുന്നു<br />എന്നെപ്പോലൊരുവൻ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-2073189243639378193?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-6541994353802386672010-11-30T23:10:00.003+03:002010-11-30T23:30:06.093+03:00വേടന്റെ കൂട്ടിൽ നിന്ന് ചാടി<br />കടുവയുടെ മടയിൽ പെടുമ്പോലെയാണ്<br />രക്ഷപ്പെടലുകളെല്ലാം<br /><br />അവൻ രക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന് ഞാൻ <br />പറഞ്ഞപ്പോഴും<br />ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന് അവൾ<br />പറഞ്ഞപ്പോഴും സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്നല്ല<br /><br />രക്ഷപെട്ടു എന്നാൽ എന്താണ് സത്യത്തിൽ..!<br />റിട്ടയറാവുന്നതിന്റെ തലേന്ന് മരിച്ചുപോയ<br />ആളുടെ മകൻ എന്നാണോ ?<br />പ്രതീക്ഷിച്ച ട്രയിൻ കിട്ടാ‍തെ വന്നതിനാൽ<br />ഒളിച്ചോട്ടത്തിനുള്ള തീരുമാനം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്ന<br />കാമുകീകാമുകന്മാരെന്നോ?<br /><br />ആർക്കറിയാം..?<br />എന്തായാലും എനിക്കറിയില്ലതന്നെ..<br />ഞാൻ ഇനിയും രക്ഷപെടാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളു<br />രക്ഷപെടലിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് രക്ഷപെട്ട്<br />ഞാനിങ്ങനെ കാത്തിരിക്കുന്നു<br />ഒടുക്കത്തെ രക്ഷപെടലിനായി..<br /><br />അതുവരെ<br />സ്വന്തം തുകലിൽ ചെണ്ടയുണ്ടാക്കി <br />കൊട്ടിപ്പാടുന്നവരുടെ ക്യൂവിൽ ഞാനുമുണ്ടാകും..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-654199435380238667?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-59425331850377904532010-11-24T21:38:00.000+03:002010-11-24T22:26:32.847+03:00ഓർമകൾ കൊണ്ട് ജീവിച്ചിരുന്ന കാലം കഴിഞ്ഞു<br />ഇനി നമുക്ക് മറവികൾ കൊണ്ട് ജീവിക്കണം<br />പിതാക്കൻ‌മാരേ പുരോഹിതന്മാരേ<br />മറവിയുടെ വേദപുസ്തകങ്ങൾ <br />ആരെങ്കിലും ഉടൻ എഴുതിത്തുടങ്ങണം<br />ഏറെ വൈകിപ്പോയിരിക്കുന്നു കാലം.<br /><br />ഓരോ തവണ റീസ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോഴും<br />പഴയ ബേസിക് ഓർമയിലേക്ക്<br />റീസ്റ്റോറു ചെയ്യുന്ന കഫേയിലെ കമ്പ്യൂട്ടർ പോലെ<br />ഓരോ രാത്രിയും ഉറങ്ങിയുണരുമ്പോൾ<br />അന്നന്നത്തെ ഓർമകൾ മായ്ഞ്ഞ് പോയിരിക്കണം<br />ഓരോ പകലും തനതു പകലുകൾ മാത്രാമാവണം <br />വഴികൾ പുതുത്,ജീവിതം പുതുത്,മരണം പുതുത്..<br />ഒരുറക്കം ഒരുമരണമായിരിക്കണം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-5942533185037790453?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-76608478423922151122010-07-07T14:35:00.004+03:002010-07-07T14:51:44.163+03:00ഉറങ്ങിയാൽ സ്വപ്നം കാണും,<br />സ്വപ്നത്തിലവളെ കാണും.<br />ഉറങ്ങാതിരുത്തണം..<br />ഭാര്യ നിശ്ചയിച്ചു.<br /><br />ഉറങ്ങരുത്..<br />ഉറങ്ങിയാൽ തലയറുത്തെടുക്കും..<br />അവൾ കറിക്കത്തി തലയണയ്ക്കടിയിൽ പാകി..<br />കണ്ണടച്ചുറങ്ങാൻ കിടന്നു.<br /><br />ഉറങ്ങിയാൽ തലപോകുമല്ലോ..<br />ഭർത്താവ് ഉറങ്ങാതിരുന്നു.<br /><br />ഉറങ്ങില്ല..<br />ഉറങ്ങിയാലല്ലേ സ്വപ്നം കാണൂ..<br />സ്വപ്നത്തിലല്ലേയവളെക്കാണൂ..<br />ഭാര്യസുഖമായുറങ്ങി.<br /><br />ഉറക്കത്തിൽ സ്വപ്നം കണ്ടു<br />സ്വപ്നത്തിലവനെക്കണ്ടു<br />കറിക്കത്തിമോഷ്ടിച്ചവൻ തന്റെ<br />തലയറുത്തെടുക്കുന്നു..<br /><br />നിലവിളിച്ചുണർന്നു ഭാര്യ..<br />ഭയന്നു വിറച്ചു ഭർത്താവ്..<br />ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്നിപ്പോൾ സസുഖം-<br />കറിക്കത്തിദാമ്പത്യം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7660847842392215112?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-41289547471068839782010-06-22T21:09:00.004+03:002010-06-23T02:54:23.811+03:00I was there, in the midst of nowhere…<br />I was flowing, as always <br />not to anywhere, <br />not from anywhere, <br />but I was there as always…<br /><br />All the memories of yesterdays, <br />all the moments of today, <br />all the hopes for tomorrows, <br />and armed dreams of days after, <br />remained there as ripples; <br />making the water weeds dance …<br /><br />See, but I am not the river as you deem<br />Not the water in it, which makes a river<br />Not the wetness in it which makes water<br />Not the canal and neither the direction<br />Not the upside down images of trees on the sides<br />Not the sunrays splitting inside into blood and violet<br />Not the fishes and not the fisher men<br />I am just what I am, just a flow,<br />A flow, in it’s pure sense,<br />which can’t even flow away…..<br /><br />Call me a floating flow, on the lap of all others<br />No in-depth current underneath and no curls on the top...<br /><br />I have seen angry monsoon, <br />washing the tender roots of mighty trees…<br />I have seen unhealthy laundry women<br />washing costly linen of their wealthy masters…<br />I have seen sunsets in summer, in which birds<br />fly with their burning wings<br />I have seen winter, with mysteries of -<br />the frozen nights hanging out in the mornings…<br />I have seen beautiful dead women<br />On the glossy floor of water,<br />Travelling towards the sea…<br />I have seen, wild men fist fucking, <br />on the fleshy water in twilight….<br />I have seen the laughter of children, <br />flying in the fallen skies of evenings…<br />I have seen you several times,<br />I have seen them too…<br /><br />I have seen everything.<br />I have seen everything else,<br />Except me…..<br /><br />But I was there in the midst of the stream<br />not inside and not out<br />nobody called my name<br />and nobody touched me<br />nothing there to mark my being….<br />I may be alive or I may be dead; <br />who cares If I am there or if I am not…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4128954747106883978?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-88086147644148511222010-06-20T10:04:00.003+03:002010-06-20T11:04:06.709+03:00<span style="font-style: italic; color: rgb(0, 102, 0);">ജോർജ് ലൂയിസ് ബോർഹസിന്റെ <span style="font-weight: bold;">‘</span></span><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">Instants</span><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 102, 0);">' എന്ന കവിതയുടെ ഏകദേശ പരിഭാഷ</span><span style="color: rgb(0, 102, 0);">...</span><br /><br />എനിക്കെന്റെ ജിവിതം വീണ്ടും ജീവിക്കാനാവുമെങ്കിൽ<br />അടുത്തതവണ ഞാൻ കൂടുതൽ തെറ്റുകൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കും<br />അത്രയധികം പൂർണനായിരിക്കാൻ ബദ്ധപ്പെടാതെ<br />ഞാൻ കൂടുതൽ വിശ്രാന്തനാവും<br />ഇപ്പോഴുള്ള എന്നേക്കാൾ -<br />മുഴുവൻ ഞാനായിരിക്കും ഞാൻ.<br />കുറച്ചുമാത്രം കാര്യങ്ങളിൽ ഗൌരവിയാവും<br />കുറച്ചുമാത്രം വൃത്തിയുള്ളവനാവും<br />കൂടുതൽ എടുത്തുചാട്ടക്കാരനാവും<br />കൂടുതൽ യാത്രകൾ പോകും<br />കൂടുതൽ അസ്തമയസൂര്യന്മാരെ കാണും<br />കൂടുതൽ പർവതങ്ങൾ കയറും<br />കൂടുതൽ പുഴകളിൽ നീന്തും<br />ഇനിയും പോയിട്ടില്ലാത്ത<br />അനവധി സ്ഥലങ്ങളിൽ ഞാൻ പോകും<br />കുറച്ചുമാത്രം തലച്ചോറും<br />കൂടുതൽ ഐസ്ക്രീമുകളും തിന്നുതീർക്കും ഞാൻ<br />ഭാവനാസൃഷ്ടമായ കുഴപ്പങ്ങളേക്കാൾ<br />കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യപ്രശ്നങ്ങൾ എനിക്കുണ്ടാവും<br /><br />ഓരൊ നിമിഷവും, സൂക്ഷ്മമായി ചിന്തിച്ചുറപ്പിച്ച് -<br />ജീവിതം നയിച്ചിരുന്നവരിൽ<br />ഒരാളായിരുന്നു ഞാൻ<br />തീർച്ചയായും എനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു<br />സന്തോഷമുള്ള നിമിഷങ്ങൾ<br />പക്ഷേ എനിക്കു തിരിച്ചുനടക്കാനായെങ്കിൽ<br />നല്ല നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമുണ്ടാവാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കും<br /><br />എന്തുകൊണ്ടുള്ളതാണ് ജീവിതമെന്നറിയുന്നില്ല നിങ്ങളെങ്കിൽ<br />‘ഇക്ഷണം’ നിങ്ങൾ നഷ്ടമാക്കരുത്.....<br /><br />ഞാനും അവരിലൊരാളായിരുന്നു..<br />ഒരു തെർമോമീറ്റർ,<br />ഒരു കുപ്പി ചൂടുവെള്ളം,<br />ഒരു കുടയുടെ തണൽ,<br />ഒരു പാരച്ച്യൂട്ടിന്റെ സുരക്ഷ,<br />ഇവയില്ലാതെ എങ്ങും യാത്രപോകാത്തവരിലൊരാൾ<br /><br />എനിക്കു വീണ്ടും ജീവിക്കാനായെങ്കിൽ<br />ഞാൻ വെറും കയ്യോടെ യാത്രചെയ്യും<br />എനിക്കും വീണ്ടും ജീവിക്കാനായെങ്കിൽ<br />വസന്താരംഭം മുതൽ<br />ശരത്കാലാന്തം വരെ<br />നഗ്നപാദനായി ഞാൻ മണ്ണിൽ ജോലിചെയ്യും<br />കൂടുതൽ കാളവണ്ടികൾ ഓടിക്കും<br />കൂടുതൽ സൂര്യോദയങ്ങൾ കാണും<br />കൂടുതൽ കുട്ടികൾക്കൊപ്പം കളിക്കും<br />പക്ഷേ....എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ ജീവിതം<br />മിച്ചമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ....<br />എനിക്കിപ്പോൾ എൺപത്തഞ്ചായി..<br />എനിക്കറിയാം, ഞാൻ മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-8808614764414851122?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-37303580057999316742010-05-23T19:52:00.005+03:002010-07-19T10:09:13.282+03:00ചുരമിറങ്ങുന്ന ബസ്,<br />പാതിയുറക്കത്തിൽ<br />സ്വപ്നം കാണുകയായിരുന്നു.<br />ബസിനുള്ളിൽ, ഹൃദയമിടിപ്പുകളുടെ<br />ചാക്കു കെട്ടുകൾ അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു.<br />ഹെയർ പിന്നുകളിലെ<br />കുത്തുവളവുകളിൽ, അവ പരസ്പരം<br />ഞെങ്ങിഞെരുങ്ങി ചേർന്നിരുന്നു.<br />അപ്പോഴുണ്ടായ അധിക സ്ഥലങ്ങളിൽ,<br />തണുത്ത മേഘങ്ങളുടെ നാടോടിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ<br />തിക്കിത്തിരക്കി കയറിയിരുന്നു.<br />ബസ്, ഉൾച്ചിറകുകളിലെ<br />പഞ്ഞിത്തൂവൽ പോലെ,<br />കറങ്ങി കറങ്ങി കറങ്ങി<br />അടിവാരത്ത് ഇറങ്ങി നിന്നു.<br />സമതലത്തിലെ ചുടുകാറ്റ് വന്ന് തള്ളിയപ്പോൾ<br />മേഘക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ ആരവത്തോടെ<br />ഇറങ്ങിയോടി<br />അപ്പോഴും അതൊന്നുമറിയാതെ<br />ചാക്കുകെട്ടുകളിലെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ<br />പരസ്പരം നുഴഞ്ഞുകയറാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.<br />ചുരമിറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ<br />സ്വപ്നം വിട്ടുണർന്നു കഴിഞ്ഞ ബസ്<br />നീട്ടത്തിൽ കോട്ടുവായിട്ട്,<br />അടഞ്ഞ ചെവിയിൽ വിരലിട്ട് തുറന്ന്,<br />ഉച്ചത്തിൽ ഹോണടിച്ച് പാഞ്ഞു.<br />അതുകേട്ട് ചാക്കുകെട്ടുകൾ ഞെട്ടി,<br />അവരവരുടെ കമ്പോളങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ച്,<br />തമ്മിൽ അറിയാത്തവരെപ്പോലെ വേർപെട്ടിരുന്നു...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-3730358005799931674?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-16208071955766133672010-05-21T11:19:00.000+03:002010-07-19T10:08:41.762+03:00<span class="post-author vcard"></span><span class="star-ratings"> </span> <div class="post-header"> </div> ഇര തന്നെ വേട്ടക്കാരനെ കൊണ്ടു നടന്നു<br />അവന് അമ്പുകൊരുത്തു,<br />മുനയിൽ മൂർച്ചകൊടുത്തു,<br />ചിരിയിൽ സമം ചാലിച്ച ചതി<br />മണത്തുപോലും നോക്കാതെ വിഴുങ്ങി,<br />പാതിജീവൻ സ്വയം ഒറ്റുകൊടുത്തു.<br />കാമറയിൽ ഉന്നം പിടിപ്പിച്ച്<br />കൃത്യം സമയമുറപ്പിച്ച്,<br />സ്വയമൊരു ഫോട്ടോയിൽ, ധൃതിയിൽ<br />ഓടിവന്നു പ്രതിഷ്ഠിതനാവുമ്പോലെ<br />വേട്ടക്കാരന്റെ ലക്ഷ്യത്തുമ്പ്<br />നെഞ്ചിൽ അടയാളപ്പെടുത്തി നിന്നു.<br />ആ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ<br />ആ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ<br />ആ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ<br /><br />ഇരയുടെ ഇറച്ചി ഇപ്പോൾ<br />വേട്ടക്കാരന് സ്വന്തം<br />ഇരയുടെ കരച്ചിൽ<br />കാറ്റിൽ അനാഥം,<br />ഏതോ മൃഗത്തിന്റെ/പക്ഷിയുടെ ഏതോ ശബ്ദം....<br /><br />ഏതു ശബ്ദമാണത്?<br />ചിരിയോ കരച്ചിലോ..?<br />പെണ്ണിനായി ജീവൻ ചൂതുപറഞ്ഞ്<br />കൊമ്പുകൾ പരസ്പരം കണ്ണിൽ കുത്തിയിറക്കുന്ന<br />മുട്ടൻ കാട്ടുപോത്തുകളുടെ ആൺപോർ വിളിയോ?<br />ഇണചേരലിന്റെ അന്ത്യപ്രഹരത്തിൽ<br />തെറിച്ചുവീഴുന്ന ശ്വാസത്തിന്റെ പാറത്തുണ്ടോ?<br />പേറ്റുനോവിന്റെ മലമുകളിൽ നിന്ന്<br />ഉരുൾപൊട്ടുന്ന കാട്ടുകുത്തൊഴുക്കോ?<br />നഷ്ടപ്രണയത്തിന്റെ വിഷം കുടിക്കുന്ന<br />ഇണമൃഗത്തിന്റെ നെഞ്ചുപൊട്ടുന്ന മുഴക്കമോ?<br />........................................................................<br />ഏത് ശബ്ദം...?<br />ശബ്ദത്തിൽ അടയാളപ്പെടുന്നുണ്ടോ<br />ഒരു ചരിത്രം?<br />ചരിത്രത്തിൽ ആരുടെ ശബ്ദമാണ് ആരുടെ ശബ്ദം!<br /><br />ഇരയുടെ ഇറച്ചിയുമായി മലകയറുന്നു<br />വേട്ടക്കാരൻ<br />ഇരയിപ്പോൾ ഒരു തോളിലൊരു വേതാളം<br />മറുതോളിൽ ആയുധങ്ങൾ.<br />അവന്റെ വില്ലിൽ വളഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്<br />അടങ്ങാത്ത തൃഷ്ണയുടെ ആവേഗം.<br />ആവനാഴിയിൽ അലസമായി കിടക്കുന്നത്<br />അടുത്ത ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള കൃത്യപ്രവേഗം.<br /><br />ഇറച്ചിയുടെ മണം കേട്ടെത്തുന്നു<br />മാംസഭുക്കായ ഒരു ചോദ്യം<br />അവന്റെ കണ്ണിൽ എഴുതിയ കാഴ്ച<br />ഇറച്ചിതിന്നു കൊഴുത്ത ഇറച്ചി<br />അവന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നു<br />ചോരകുതറുന്ന കാട്ടുചോലകൾ<br />അവന്റെ കൈപ്പാദങ്ങളിലൊളിച്ചിരിക്കുന്നു<br />ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകളുടെ ശില്പവിദ്യ<br />അവൻ സ്വയം മുറുകിവളഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കുതി<br />അവൻ സ്വയം ചടുലമൊരായുധവിദ്യ<br />അവനുമുന്നിൽ, പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിത്തുറിച്ച<br />വെളിച്ചത്തിന്റെ തൂണിൽ ഇടിച്ചുവീണ<br />രാത്രിജീവിപോലെ വേട്ടക്കാരൻ...<br />ഇരയുമായൊരിര....<br />ഇറച്ചിയുമായൊരിറച്ചി....<br />വില്ലെടുക്കാനായും മുൻപ്<br />അമ്പെടുക്കാനാവും മുൻപ്<br />ചോദ്യം ഒരൊറ്റ എയ്ത്ത്<br />ആ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ<br />ആ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍<br />ആ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ‍ാ<br /><br />ഏത് ശബ്ദമാണത്....<br />ഏത് ശബ്ദം...?<br /><br />ശബ്ദത്തിൽ അടയാളപ്പെടുന്നുണ്ടോ<br />ഒരു ചരിത്രം?<br />ചരിത്രത്തിൽ ആരുടെ ശബ്ദമാണ് ആരുടെ ശബ്ദം!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-1620807195576613367?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-14324443314746575052010-05-15T11:06:00.000+03:002010-05-15T11:07:08.888+03:00ബ്ലോഗിൽ കവിത എഴുതുന്നവരുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്കായി, സച്ചിദാനന്ദൻ മാഷ് ഫേസ് ബുക്കിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരു കുറിപ്പ് അതേപടി പകർത്തുന്നു.<br /><h3 class="UIIntentionalStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"> <span class="UIIntentionalStory_Names" ft="{&quot;type&quot;:&quot;name&quot;}"><a href="http://www.facebook.com/satchidanandan">Koyamparambath Satchidanandan</a> </span><span class="UIStory_Message">An open request: a major publisher in Kerala has assigned to me the work of editing Malayalam poetry from blogs. Please forward links , your own and of others you like,so that I can choose.I have only around 120 pages, not more than 40 poets or so. Forward to satchida@hotmail.com</span></h3><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-1432444331474657505?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-87005022624876695432010-05-05T08:39:00.000+03:002010-07-19T10:08:41.763+03:00ഒരാൾ മറ്റേയാളെ തൊട്ടു<br />അയാൾ പൊട്ടിപ്പിളർന്ന്<br />ഉള്ളിൽനിന്നും<br />വിത്തുകളുടെ പക്ഷികൾ<br />ചിറകടിച്ചുയർന്നു.<br />ഒന്നാമൻ പക്ഷികളെ പിന്തുടർന്ന് പാഞ്ഞു<br />രണ്ടായ് പിളർന്ന പുറന്തോടായി<br />ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു മറ്റേയാൾ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-8700502262487669543?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-73467651401632271642010-04-26T07:14:00.000+03:002010-07-19T10:08:41.764+03:00നൂറ് സിസിയുടെ ഒരു പഴഞ്ചൻ ബൈക്കിൽ<br />ആയിരം സിസിയുടെ ഒരു പടുകൂറ്റൻ വേനൽമഴ-<br />മുറിച്ചുകടക്കുകയായിരുന്നു അവർ.<br />അപായരഹിതമെന്ന് ഉറപ്പിച്ച<br />സുഭിക്ഷമായ ഇടത്താവളം ഉപേക്ഷിച്ച്<br />ഉണ്ടോ എന്നുതന്നെ ഉറപ്പില്ലാത്ത<br />ഏതോ വൻ‌കര തേടി<br />കെട്ടുവള്ളത്തിൽ കടൽ കടക്കാൻ തുനിയുന്നപോലെ<br />സാഹസികമായ ഒരു കടത്ത്.<br />ആകാശം പിളർന്ന്പായുന്ന കൊള്ളിയാൻവേഗത്തിൽ<br />അവർ മഴതുഴഞ്ഞ അതേ നിമിഷങ്ങളെ<br />ക്ലോക്കുകൾ ചരിത്രമായി പണിതുയർത്തുന്ന<br />ടിക് ടിക് ശബ്ദത്തിൽ, <br />അവരുടെ ധമനികൾ മിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.<br />അവരുടെ പാതയിൽ മരണം,<br />ദാക്ഷിണ്യമില്ലാത്ത ട്രാഫിക് പോലീസുകാരനെപ്പോലെ<br />ഏതുനിമിഷവും കൈകാണിച്ചു നിർത്താം എന്നമട്ടിൽ<br />മുട്ടിനുമുട്ടിനു കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br />അവരുടെ പാതയിൽ മഴവെള്ളം, <br />പഴയ ചോരക്കറകൾ കഴുകി വെടിപ്പാക്കുകയും<br />അടുത്ത പന്തിക്ക് ഇല വിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br />അവരുടെ പാതയിൽ ജീവിതം,<br />ഒരു വേനൽക്കാലം വിഴുങ്ങിയുണങ്ങിയ <br />വിത്തുകൾപോലെ കുതിരുകയും, ഉണരുകയും,<br />മണ്ണിലേക്ക് തുളച്ചിറങ്ങാൻ വേരു രാകി-<br />കുതറുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br />അവരുടെ പാതയിൽ ജനത, നനഞ്ഞുജനിക്കുകയും<br />നനഞ്ഞുമരിച്ചവർ പുനർജനിക്കാൻ <br />കൊതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br />മരണത്തിന്റേയും ജീവിതത്തിന്റേയും സാധ്യതയിലൂടെ<br />മഴമുറിച്ചുള്ള അവരുടെ സഞ്ചാരം<br />മിഴിച്ചകണ്ണുകളോടെ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,<br />പാതയോരത്തെ അറുപഴഞ്ചൻ നഗരം.<br />മഴക്കാലത്തെ വിളഞ്ഞുപഴുത്ത ചെറിപ്പഴങ്ങളേക്കാൾ<br />തുടുത്ത വിരലുകൾ കൊണ്ട് പ്രണയമവരെ തൊട്ടുനോക്കി-<br />തന്റെ തോട്ടത്തിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതുകണ്ട്,<br />നൂറ്റാണ്ടുകൾ മാറ്റമില്ലാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്ന<br />വയസൻ ജീവിതത്തിന്റെ വിളംബരസ്തൂപങ്ങൾ <br />അവർക്ക് പിന്നിൽ ഇടിഞ്ഞ് വീഴുകയും <br />പേരറിയാത്ത ചെടികളായി മുളച്ചു പൂക്കുകയും ചെയ്തു....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7346765140163227164?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-61859174782223519142010-04-22T07:02:00.002+03:002011-10-19T12:35:51.476+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/S8_KqoM7HQI/AAAAAAAAA4Y/gWLEnZH26GU/s1600/terracotta_harappa.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 325px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/S8_KqoM7HQI/AAAAAAAAA4Y/gWLEnZH26GU/s400/terracotta_harappa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462807706718641410" border="0" /></a><br /><br />കുഴിച്ചുകുഴിച്ചു പുറത്തെടുക്കുക<br />ഒരു ശവത്തിൽ നിന്നും<br />മറ്റേ ശവത്തെ..<br />മൂക്കും മുലയും മുറിഞ്ഞ<br />ഹാരപ്പൻ ശില്പങ്ങൾ പോലെ<br />അണിനിരത്തുക<br />ഓരോന്നിലും അടക്കം ചെയ്ത<br />മറ്റോരോന്നുകളെ..<br /><br />കണ്ടെടുക്കുക,<br />ഒരു ശവത്തിന്റെ സ്വപ്നക്കൊടുമ്പിരി<br />മറ്റേ ശവത്തിന്റേതിൽ നിന്ന്,<br />ഒരുശവത്തിന്റെ വിശപ്പുകല്ല്<br />മറ്റേ ശവത്തിന്റേതിൽ നിന്ന്,<br />ഒരു ശവത്തിന്റെ കാമക്കഴപ്പ്<br />മറ്റേ ശവത്തിന്റേതിൽ നിന്ന്....<br /><br />അങ്ങനെയങ്ങനെ-<br />കുഴിച്ചുകുഴിച്ചു പുറത്തെടുക്കുക,<br />പരസ്പരം വിഴുങ്ങിമരിച്ച<br />രണ്ടു കാളശവങ്ങളുടെ പൂതലിച്ച ജീവിതം,<br />ഒരു ശവം മറ്റേ ശവത്തെ ആർത്തിയോടെ<br />വിഴുങ്ങുന്നതിന്റെ ആവർത്തനചക്രം....<br />അപ്പോൾ തിരിച്ചറിയാം...<br />ഒരുശവം മറ്റേ ശവം തന്നെയല്ലേ<br />എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം ശവം!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-6185917478222351914?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-64697361989725274662010-04-17T20:12:00.006+03:002010-04-22T07:11:30.676+03:00ജലം ജലത്തോടെന്ന പോലെ,<br />കാറ്റ് കാറ്റിനോടെന്നപോലെ<br />പരസ്യമായെങ്കിലും<br />രഹസ്യമായി സന്ധിച്ചു,<br />രണ്ടു ജൈവപരാഗങ്ങൾ....<br />മരങ്ങളും,<br />വൈകുന്നേരവും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച്<br />വൈദ്യുതിക്കമ്പികൾ കൊണ്ട് വലകെട്ടിയ<br />ബഹുനില നഗരം അവരെ കണ്ടില്ല...<br />ബസുകളിലും സ്കൂട്ടറുകളിലുമായി<br />വീടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകുന്ന<br />തളർന്ന ഗ്രാമങ്ങൾ അവരെ കണ്ടില്ല....<br />ഇരുട്ടിൽ മിന്നാമ്മിന്നികൾ പോലെ,<br />ആൾത്തിരക്കിലൂടെ<br />അജ്ഞാതമായ ഊർജ്ജം<br />പ്രകാശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്<br />ആരും കാണാതെ<br />കൈകോർത്ത് അവർ നടന്നു.<br />മുറ്റി നിറഞ്ഞ ഒരുറവപോലെ<br />ഒറ്റക്കുത്തിന് പുറത്തുചാടാൻ പാകത്തിന്<br />അവർക്കുള്ളിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.<br />പരസ്പരം നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ<br />ഒരു ചിരിയുടെ കാറ്റിൽ അവർ ഉലയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br />ജലം ജലത്തോടെന്നപോലെ<br />കാറ്റ് കാറ്റിനോടെന്നപോലെ<br />അത്ര സ്വാഭാവികമായി<br />അവർ പരസ്പരം അലിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.<br /><br /><span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-6469736198972527466?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-39479276645390205142010-04-17T07:32:00.004+03:002010-04-22T07:11:30.678+03:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-be4ef11939aabbea" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v4.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dbe4ef11939aabbea%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330092883%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D8197D3A3DBC6142FB5FDA8DE952ACFE9FCCF6AAE.1AFE01EE80FB481F97543DB988C9A5ED9B477194%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dbe4ef11939aabbea%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DRWCRrI0ixPuMshl9Rs1kLoaxzjE&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v4.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dbe4ef11939aabbea%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330092883%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D8197D3A3DBC6142FB5FDA8DE952ACFE9FCCF6AAE.1AFE01EE80FB481F97543DB988C9A5ED9B477194%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dbe4ef11939aabbea%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DRWCRrI0ixPuMshl9Rs1kLoaxzjE&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />*ഒരു മൊബൈൽ വീഡിയോ കവിത :)<br />എന്റെ കാർബൺ കെ550 ഉപയോഗിച്ചു പിടിച്ചത്..<br />അഭിനേതാക്കൾ കടൽ,പുഴ,തിരമാല, ഭാര്യ,മക്കൾ പിന്നെ കുറേ വായിനോക്കികൾ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-3947927664539020514?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-3399808943999997612010-04-14T07:28:00.004+03:002010-04-22T07:11:30.679+03:00താഴ്ചയേറെയുള്ളൊരാറ്റുവക്കത്തൂടെ<br />നടക്കുന്നു ഞാൻ.<br />ആകാശം കനം തൂങ്ങിനിൽക്കു-<br />മൊരാഴത്തുള്ളിയായ് മുകളിൽ.<br />കാറ്റിൽ മേഘങ്ങൾ പരസ്പരം<br />ഉരിയാടിയൊന്നായലിഞ്ഞും<br />പിഞ്ഞിപ്പിരിഞ്ഞുപലതായ്<br />പറിഞ്ഞും ,<br />അലയുന്നു.....<br />മിന്നൽ വാറ്റിയെടുത്തൊരു കുളിരു,<br />ചേമ്പിലക്കുമ്പിളിൽ<br />ലഹരിയുടെ മുത്തം പകരുന്നു.<br />ശാന്തമെന്നെ മുഖം നോക്കാൻ<br />ക്ഷണിക്കുന്നു,<br />നീ;<br />ആഴജലം...<br />ഞാൻ;<br />ദാഹം കുമിഞ്ഞ്<br />ഭ്രാന്തായ് ചമഞ്ഞ മാൻ‌കുട്ടി..<br /><br />നിന്നിലെന്നെക്കണ്ടു ഭയന്നലറി<br />ചിതറിഞാനോടി<br />നീയോ, നിന്നെ തളച്ചൊരാഴം-<br />പിഴുതെന്റെ പിന്നാലെ..<br />നാം,ദാഹവും ശമനവും<br />തൊട്ടു തൊട്ടില്ലെന്ന മട്ടിൽ<br />വെയിൽ പാളികൾക്കിടയിൽ<br />ഓട്ടത്തിന്റെ ഒരു ഫോസിലായി<br />ഉറഞ്ഞു.<br />നമുക്കുമുകളിൽ,<br />കാലഘട്ടങ്ങളിടിഞ്ഞുവീണുനാമടിഞ്ഞു..<br />ആരോ കുഴിച്ചെടുക്കുംവരെ<br />ഉറങ്ങിപ്പോകുന്നു പിൽക്കാല ജീവിതം..<br /><br />മഴയിൽ മാമ്പൂക്കൾ പോലെ<br />ചരിത്രം ചാപിള്ളയായി<br />പെറ്റുവീഴുന്നു.<br />ഹാ!<br />നമ്മൾ, നമ്മളെന്നൊരു വിലാപം<br />പെയ്തുതോരുന്നു...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-339980894399999761?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-29229410525095490112010-04-03T20:13:00.001+03:002010-04-22T07:11:30.681+03:00കടലേ...<br />കരിമ്പാറക്കെട്ടിന്റെ നെഞ്ചിൽ<br />തലയറഞ്ഞലറിക്കരയുന്ന<br />കാട്ടുകടലേ...<br />നിന്റെ,<br />വ്യഥകളറിഞ്ഞ്<br />മേഘങ്ങൾ കെട്ടിയ<br />പായ്ക്കപ്പലോടിച്ചുവരുകയാണൊരുമഴ..<br /><br />നിലാവിന്റെ നേർത്ത ജനൽശീല<br />രാത്രിക്കുമീതേ വലിച്ചിട്ട്<br />അവനിന്നു നിന്റെമേൽ പെയ്യും<br />നീലമാംനിന്റെ ജലശയ്യയിൽ<br />നൂറു നൂറായിരം ചുളിവുകൾ തീർക്കും..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-2922941052509549011?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-17255000866443150732010-04-01T18:32:00.004+03:002010-04-22T07:11:30.682+03:00കത്തുന്ന പ്രേമത്തിൽ<br />എന്നെ<br />കുത്തിച്ചുട്ടവൾക്ക്<br /><br />അവൾക്കായി മൊട്ടിട്ട<br />ചുംബനങ്ങൾ<br />പൊഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന<br />കടന്നൽ മരത്തിന്<br /><br />ഉരിഞ്ഞുപോയ എന്റെ<br />പുറന്തോലിന്നുമേൽ<br />നീറ്റിയുരുമ്മുന്ന കാറ്റിന്<br /><br />നമോവാകം..<br />നമോവാകം...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-1725500086644315073?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-43820182153208599382010-03-31T18:41:00.001+03:002010-07-19T10:08:41.766+03:00കൊടും കുന്നുകളിൽ നിന്നും<br />മഞ്ഞിറങ്ങിവരുമ്പോലെയാണ്<br />നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ലഹരിവരുന്നത്<br />ഒരുനിമിഷം കൊണ്ട്<br />തെളിഞ്ഞതാഴ്വരയെ അത്<br />കാഴ്ചയിൽ നിന്നും മറയ്ക്കും.<br />എല്ലാ വെളിച്ചങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോഴും<br />എവിടെയാണ്<br />എപ്പോഴാണ്<br />എന്താണ്<br />എന്നൊന്നുമറിയാത്തതിന്റെ ഒരാധി<br />ഇരുട്ടുപോലെ<br />കൃഷ്ണമണിയിലേക്ക് അലിഞ്ഞുകയറും.<br />സ്വർഗത്തിലോ നരകത്തിലോ എന്ന് സംശയിക്കുന്ന<br />ഒരു നൊടിയിട<br />ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടും.<br />നെഞ്ചിലൂടെ തിരശ്ചീനമായി ഒരു കിണർ<br />ആരോ തുരക്കുന്നതായും<br />അതിലൂടെ മറ്റാരോ തീവണ്ടിപ്പാളങ്ങൾ<br />പണിയുന്നതായും അനുഭവപ്പെടും<br />ഞാൻ ലഹരി കഴിച്ചിട്ടില്ല എന്ന്<br />സ്വന്തം ശ്വാസം പലതവണ<br />ഉള്ളം കയ്യിലേക്ക് ഊതി ഉറപ്പുവരുത്തുമ്പോഴേക്കും<br />കാറ്റുവരും<br />മഞ്ഞുമാറും<br />കുന്നുകളെച്ചുറ്റി ആകാശത്തിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറുന്ന<br />ഒറ്റയടിപ്പാതയിലൂടെ<br />ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുന്ന ഞാൻ തെളിഞ്ഞുവരും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4382018215320859938?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-6748556576067128362010-03-30T10:32:00.003+03:002010-04-22T07:11:30.689+03:00നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു ശേഷം,<br />ഒരു കിഴവന്‍ മരം<br />പൂത്തു തുടങ്ങുന്നു എന്ന്<br />സങ്കല്‍പ്പിക്കുക..<br /><br />തളിരിലേ കൊഴിഞ്ഞുപോയ<br />ഇലകളെക്കുറിച്ചും,<br />മലടായിപ്പൊഴിഞ്ഞുപോയ<br />വസന്തങ്ങളെക്കുറിച്ചും,<br />വരാതെപോയ കിളികളെക്കുറിച്ചും,<br />അത് മറന്നുപോകും.<br />മൊട്ടിട്ടുതുടങ്ങുന്ന,<br />പുതിയ പൂക്കാലത്തെമാത്രം ധ്യാനിക്കും.<br /><br />കിഴക്കുനിന്നും പ്രകാശത്തിന്റെ<br />ഇളംവിരൽ നീളുന്നതും കാത്ത്-<br />സ്വപ്നം നിറഞ്ഞ രാത്രികളും,<br />പടിഞ്ഞാറുനിന്നും വെയിൽ<br />പഴുത്തുവീഴുന്നതിന്റെ മണം കാത്ത്-<br />ഉഷ്ണിച്ച പകലുകളും അത് കടക്കും..<br /><br />സന്ധ്യകളിൽ മഞ്ഞുവന്ന് തഴുകുമ്പോൾ<br />അതിന്റെ വയസൻ പുറന്തോട്<br />കുതിർന്നിളന്താളിക്കും.<br />പെട്ടെന്ന്,<br />ഏകാന്തത മൂർച്ഛിച്ച്,<br />അത് സ്ഖലിക്കും...<br /><br />അപ്പോൾ...<br />പൂക്കളേ പൂക്കളേ എന്ന്,<br />കാണാക്കരങ്ങൾകൊണ്ട്,<br />തളർന്ന മേലാസകലം-<br />അത് തൊട്ടുനോക്കും..<br /><br />അപ്പോഴാണ്...<br />ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടി...<br />അത് പട്ടുപോകുന്നതെങ്കിലോ...?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-674855657606712836?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-86687833350621862742010-03-29T21:06:00.004+03:002010-07-19T10:08:41.768+03:00അവൾക്കെന്നെ മുഴുവനായും വേണം;<br />എന്റെ പ്രിയഭാര്യയ്ക്ക്.<br /><br />അവളുടെ അവകാശമാണു ഞാൻ.<br />മുടിമുതൽ കാൽനഖം വരെ,<br />അവൾക്കുള്ളത്.<br />പുഞ്ചിരിയും,<br />ചിരിക്കുമ്പോൾ ഇറുങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും,<br />അവൾക്കുള്ളത്.<br />എന്റെ സങ്കടക്കുന്ന് അവൾക്കുള്ളത്<br />സ്വപ്നങ്ങളുടെ പായൽക്കുളം അവൾക്കുള്ളത്<br />ചുംബനങ്ങളുടെ കാട്ടുമുയൽ അവൾക്കുള്ളത്<br />അവളുടെ കയ്യിലാണെന്റെ താക്കോൽ<br /><br />അവൾക്ക് മാത്രം തുറന്നുവായിക്കാനുള്ള പുസ്തകം ഞാൻ<br />അവൾക്ക് മാത്രം പൂട്ടിയിടാനും തുറന്നുവിടാനും അധികാരമുള്ള<br />ചിറകുവെട്ടിയ പക്ഷി ഞാൻ<br />അവൾക്ക് മാത്രം സ്വന്തം<br />എന്റെ എല്ലാം അവളുടെ അവകാശം<br />(അവൾ എനിക്കും സ്വന്തം<br />അവളുടെ എല്ലാം എന്റേയും അവകാശം.<br />ഞങ്ങൾ പരസ്പരം താക്കോൽ കൈമാറിയവർ)<br /><br />അവൾ കലഹിക്കുന്നു<br />എന്റെ പ്രിയഭാര്യ കലഹിക്കുന്നു<br />എന്റെ പ്രിയ കാമുകിമാരെക്കുറിച്ച്,<br />തെന്നിനടക്കുന്ന പൂമ്പാറ്റയുടെപോലെ<br />അടഞ്ഞും തുറന്നുമുള്ള എന്റെ പുഷ്പസഞ്ചാരങ്ങളെക്കുറിച്ച്...<br />അവൾക്കെന്നെ മുഴുവനായും കിട്ടുന്നില്ലത്രേ<br /><br />ചെകുത്താനേ<br />പ്രണയങ്ങളുടെ ദൈവമേ<br />എന്റെ പാതിയെങ്കിലും നീ എനിക്ക് വിട്ടുതരിക<br />അതിന്റെ പാതിയെങ്കിലും ഞാനവൾക്ക് കൊടുത്തോട്ടെ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-8668783335062186274?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-78853251171933714242010-03-28T10:34:00.011+03:002010-04-22T07:11:30.700+03:00ആദ്യപ്രണയത്തിന്റെ പരാജയത്തെത്തുടർന്ന്<br />ആത്മഹത്യക്ക് തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ<br />മരണശേഷമുള്ള കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്<br />ചില ആശങ്കകൾ പൊന്തിവന്നു.<br /><br />അടക്കും മുൻപ് കുളിപ്പിക്കുമ്പോൾ<br />ഞാൻ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ഗുഹ്യഭാഗങ്ങൾ<br />നാട്ടുകാർ കാണുമല്ലോ എന്നതായിരുന്നു ഒന്ന്.<br />അലക്കിവെടിപ്പാക്കിയ ഉടുപ്പുകൾ മാറ്റുമ്പോൾ<br />ഉള്ളിൽ പിഞ്ഞിക്കീറിയ അണ്ടർവെയർ കണ്ട്<br />നാണക്കേടാകുമല്ലോ എന്നത് മറ്റൊന്ന്.<br /><br />പോംവഴികണ്ടെത്തി,<br />ഡിസക്ഷൻ ബോക്സിലെ കത്രികകൊണ്ട്<br />ഗുഹ്യരോമങ്ങൾ ഭംഗിയായി കത്രിച്ചൊതുക്കി.<br />വിലകൂടിയ ഒരു ജട്ടിയും ബനിയനും വാങ്ങി.<br />മരണത്തെ ജപിച്ചുകൊണ്ട്<br />ചിന്താകുലമായ ഒരു രാത്രി കടന്നുപോയി.<br />അരദിവസം മുഴുവൻ മരണത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചപ്പോൾ<br />വിരഹം മറന്നുപോയി.<br />തീരുമാനം മാറി.<br /><br />ഇപ്പോൾ<br />ഒരു ദശാബ്ദം കഴിഞ്ഞുപോയി<br />നൂറുപ്രണയങ്ങളും നൂറുപരാജയങ്ങളും വന്നുപോയി<br />എത്ര വിവസ്ത്രമാക്കിയാലും<br />നഗ്നമാവാത്ത ഒരു പുറമ്പൂച്ചാണ്<br />ശരീരമെന്ന തിരിച്ചറിവുമുണ്ടായി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7885325117193371424?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-10584242762613034032010-03-18T21:15:00.002+03:002010-04-22T07:11:30.703+03:00അവൾക്കെന്നെ ഒട്ടും അറിയില്ലായിരുന്നു<br />അവൾ എന്നെ പ്രണയിച്ചു.<br /><br />അവളെന്നെ പൂർണമായി അറിഞ്ഞു<br />അവൾ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു.<br /><br />കുട്ടികളുടെ കളിപ്പാട്ടം പോലെ ഞാൻ<br />എല്ലാം വലിച്ചു പൊളിച്ച് കേടാക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ <br />എന്നിൽ കൌതുകം തോന്നുന്ന ആരെയോ കാത്തുകിടന്നു,<br />തെരുവിൽ....ചവറുകൂനയിൽ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-1058424276261303403?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-64840799504304546242010-03-16T21:18:00.001+03:002010-04-22T07:11:30.705+03:00പച്ചപ്പാടത്തിനു നടുവിലൂടെ,<br />ചക്രവാളത്തിലേക്ക് <br />ഒരു നെടുനീളൻ മുറിവ്.<br />അതിലൂടെ,<br />പുറംതിരിഞ്ഞ് നടന്നുപോകുന്ന പെൺ‌കുട്ടി.<br />അവളുടെ നെറുകയിൽ സൂര്യപ്പഴം.<br />അവളുടെ പാദം തുഴയുന്നു ചോരപ്പുഴ.<br />ഇരുവശവും അവളുടേതല്ലാത്ത വയൽ.<br /><br />കണ്ണുകൾക്ക് നടുവിൽ<br />കൊക്ക്, ഉയരമുള്ള ഒരു മുറിവ്.<br />ചിറകുകൾക്കു നടുവിൽ<br />ഉടൽ, ഉയർന്നുതാഴുന്ന മുറിവ്.<br />ഞാൻ, വായുവിൽ ലംബമായി ഒരു മുറിവ്.<br />എന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിരാലംബയായി ആ പെൺകുട്ടി.<br />ഞാൻ, അവളിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തുന്ന <br />മാംസഭുക്കായ പക്ഷി.<br /><br />ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലിപ്പോൾ<br />അവൾ, പിടയുന്നൊരു മുറിവ്.<br />ആഴക്കിണർപോലെ<br />അന്നനാളം, വിശപ്പിന്റെ മുറിവ്.<br />ഉൾക്കടൽ പോലെ ഹൃദയം,<br />ഏറ്റവും ഏകാന്തമായ മുറിവ്.<br />അവളെ ഞാൻ ഒറ്റയിറക്കിനു വിഴുങ്ങി.<br />തെങ്ങുകളുടെ കാട്ടിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന രാത്രി,<br />സൂര്യപ്പഴം വിഴുങ്ങി.<br />പാടങ്ങളിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ഇരുട്ട്,<br />ഭൂമിയെ പച്ചയ്ക്ക് വിഴുങ്ങി.<br />മുറിവുകൾക്ക് നിദ്ര ഒരു ചെറിയ ശാന്തി...<br />ഞാൻ നിദ്രയിലേക്ക് പറന്നു...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-6484079950430454624?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-2153500929683662312010-03-14T09:40:00.003+03:002010-03-14T19:24:50.990+03:00ഏതാണ്ടിങ്ങനെ തന്നെയാണ്<br />അവർ ജീവിച്ചിരുന്നത്,<br />എന്റെ അപ്പൂപ്പന്മാർ..<br />തിന്നും കുടിച്ചും<br />മദിച്ചും...<br /><br />അവർ ബീഡിയും സിഗരറ്റും വലിച്ചുകാണും<br />പൊയില മുറുക്കാൻ ചവച്ചുകാണും<br />പനങ്കള്ളും പട്ടച്ചാരായവും കുടിച്ചുകാണും<br />ആണല്ലേ....<br />പെണ്ണുപിടിച്ചും കാണും<br />മിന്തി കെട്ടി പുറത്തിറങ്ങും മുൻപ്<br />കൂടെ കിടന്നവളെ <br />“പൊലയാടിച്ചി” <br />എന്ന് വിളിച്ചും കാണും<br /><br />അവരെവിടെപ്പോയി...?<br />മരിച്ചുപോയി.<br /><br />മരിച്ചെങ്ങോട്ടുപോയി?<br />..........<br /><br />ഏതാണ്ടതുപോലെതന്നെയാണ്<br />ഞാനും ജീവിക്കുന്നത്<br />തിന്നും കുടിച്ചും<br />മദിച്ചും....<br />പട്ടച്ചാരായവും പനങ്കള്ളും കൊതിച്ചും<br />പൊയില ചവച്ചും<br />ബീഡിയും കഞ്ചാവും വലിച്ചും<br />പെണ്ണുപിടിച്ചും<br />പിടിവിട്ടാലുടൻ തേവിടിച്ചീന്ന് വിളിച്ചും..<br />ആണല്ലേ...<br /><br />അവരെപ്പോലെ ഞാനും<br />മരിച്ചുപോകും<br />മരിച്ചെങ്ങോട്ടുപോകും...?<br />...................<br /><br />ഉണരുമ്പോൾ മാത്രം ഉള്ളതെന്ന് തോന്നുന്ന<br />ഉപസ്ഥമേ പറ<br />നമ്മൾ മരിച്ചെങ്ങോട്ടുപോകും...!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-215350092968366231?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-43652266417963029562010-03-09T19:30:00.003+03:002010-03-09T20:20:18.544+03:00ബഹുമാനമുള്ള സച്ചിദാനന്ദൻ മാഷിന്,<br />2010 മാർച്ച് 14 ലെ (പുസ്തകം-88,ലക്കം-1) മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിലെ താങ്കളുടെ കവിത “അത്രയേ ഉള്ളൂ” വായിച്ചു. <br />താങ്കളുടെ കവിത തുടങ്ങുന്നു....<br /><br />നായ മൂത്രമൊഴിച്ച്<br />പോയ വഴി നോക്കിവെക്കും‌പോലെ<br />ജീവൻ നാറുന്ന വാക്കുകൾ കൊണ്ട്<br />ഞാൻ നടക്കുന്ന വഴി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു<br />അത്രയേ ഉള്ളൂ...<br /><br />പാലാണ്, തേനാണ്, സരസ്വതീകടാക്ഷമാണ് കവിത എന്ന പഴയപല്ലവി മുറിച്ച് നായയുടെ മൂത്രം പോലെ നാറ്റം കൊണ്ട് വഴി അടയാളപ്പെടുത്തലാണ് കവിത എന്ന പുതിയ കാവ്യതത്വം അങ്ങ് കുറിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് രോമാഞ്ചം കൊണ്ടുപോയി. ഏതാനും നാളുകൾ മുൻപ് പി.പി.രാമചന്ദ്രനും (ഇതേ വാരികയിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു) നായ കാലുപൊക്കി മൂത്രമൊഴിക്കുന്നതിനെ കാവ്യസൃഷ്ടിയോട് ഉപമിച്ചുകൊണ്ട് എഴുതിയ കവിത അങ്ങ് വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ?.. താങ്കളുടെ ഈ കവിത രാമചന്ദ്രന്മാഷിന്റെ കവിതയുടെ ഒരു നിഴൽ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് രോമാഞ്ചംകൊണ്ട് നിൽക്കാൻ വയ്യാതെയായി.....എന്നാൽ ഏതാണ്ട് രണ്ടുവർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ ഞാൻ എന്റെ ബ്ലോഗിലെഴുതിയ <a href="http://sanathanan.blogspot.com/2008/04/blog-post_28.html"><i>“വിസർജ്യം കൊണ്ട് ചെയ്യുന്നത്”</a></i> എന്ന കവിത പറയുന്നത് തന്നെയല്ലേ താങ്കളുടെ ഈ കവിതയും പറയുന്നത് എന്നാലോചിച്ചപ്പോൾ രോമാഞ്ചത്തിന്റെ ആക്കം കൂടിക്കൂടി എന്റെ രോമമെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന് ഞാൻ പേടിച്ചുപോയി.....<br />എന്റെ കവിത തുടങ്ങുന്നത് ഇങ്ങനെ...<br /><br />ആഴിത്തറയില്‍<br />കടല്‍പ്പൂവുകള്‍<br />വിസര്‍ജ്ജ്യം കൊണ്ട്‌<br />ചെയ്യുന്നതാണ്‌<br />ഈ വെളുത്ത പ്രതലത്തില്‍<br />വളഞ്ഞ വരകള്‍ കൊണ്ട്‌<br />ഞാനും ചെയ്യുന്നത്‌...<br /><br />താങ്കളും താങ്കളെപ്പോലെ മഹാന്മാരായ കവികളുമൊന്നും ബ്ലോഗുകവിതകൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നവരല്ല എന്ന് അറിയാം. എന്തായാലും താങ്കളെപ്പോലുള്ള മുഖ്യധാരാ കവികളും മാധ്യമങ്ങളും ഒന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു മുഖ്യധാരാമാധ്യമങ്ങളോളം പ്രചാരവും വായനക്കാരും ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ബ്ലോഗുപോലുള്ള ചെറിയ എഴുത്തിടങ്ങളിൽ പുതിയ കവിത സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്...എത്രയൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് അവഗണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും താങ്കളെപ്പോലുള്ള വമ്പൻ കവികൾ അവയുടെ മാറ്റൊലികൾ മാത്രമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.... “അത്രയേ ഉള്ളൂ....."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4365226641796302956?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-73752090633185790512010-03-06T23:20:00.001+03:002010-03-06T23:22:50.194+03:00നല്ല ഉറപ്പുള്ള ഒരു തകർച്ചയുടെ മുകളിൽ<br />ആഴത്തിൽ വാനം തോണ്ടി<br />തകർച്ചകൾ ഉടച്ചൊരുക്കി<br />അസ്ഥിവാരമിട്ടു.<br />ചെറുതും വലുതുമായ അനേകം<br />തകർച്ചകൾക്കിടയിൽ നിന്നും<br />വീതിയേറിയ ഒന്നിനെ ചെത്തിച്ചെതുക്കി<br />മുകളിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.<br />അതിനുമുകളിൽ ഒന്ന്,<br />അതിനും മുകളിൽ മറ്റൊന്ന്..<br />അങ്ങനെയങ്ങനെ..<br /><br />ഇങ്ങനെയിങ്ങനെ<br />രാവും പകലും പണിയെടുത്ത്<br />ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ<br />തകർച്ചയ്ക്കുമുകളിൽ തകർച്ചകളെ <br />അടുക്കി<br />ഈ ഗോപുരം പണിതെടുക്കും.<br />അത്ഭുതകരമായ ഒരു വാസ്തുശില്പമായി<br />അത് നിലകൊള്ളും <br />സൂര്യൻ എവിടെ ഉദിച്ചാലും<br />ഇതിനകത്തേക്ക് വെളിച്ചം വരില്ല<br />കാറ്റ് എത്ര ശക്തിയിൽ വീശിയാലും<br />ഉള്ളിൽ ജീവശ്വാസമില്ല<br />എവിടെ നിന്ന് എങ്ങോട്ട് നോക്കിയാലും<br />എവിടെനിന്ന് എങ്ങോട്ട് നോക്കുന്നയാളെയല്ലാതെ<br />കാണാൻ കഴിയില്ല<br />മഴപെയ്താലും മഞ്ഞുപെയ്താലും അറിയില്ല<br />എന്നിങ്ങനെ അപാരമായ ഒരു നിർമിതിയായി<br />കാലം ഇതിനെ വാഴ്ത്തും.<br /><br />വേഗമാകട്ടെ<br />വേഗമാകട്ടെ<br />തകർച്ചകളുടെ ഈ മഹാഗോപുരം<br />പണിതീർത്തിട്ടുവേണം<br />ഇതിനുമുകളിൽ കയറി നിന്ന്<br />“തകർക്കാമെങ്കിൽ തകർത്തോടാ”<br />എന്നെനിക്ക് വെല്ലുവിളിക്കാൻ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7375209063318579051?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-78529176873985758502010-03-04T19:47:00.003+03:002010-03-04T20:47:24.801+03:00അവളോടുള്ള കൊതി <br />ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച്<br />അവൻ നടക്കുന്നു,<br />നോക്കരുത്<br />കൊതിക്കരുത്<br />സ്പർശിക്കരുതെന്ന്<br />ഒരു തടിച്ച നിയമപുസ്തകവും ചുമന്ന്,<br />സ്കൂളിലേക്ക്<br />കോളേജിലേക്ക്<br />ഓഫീസിലേക്ക്<br />ആശുപത്രിയിലേക്ക്<br />കോടതിയിലേക്ക്<br />ജയിലിലേക്ക്;<br />കൂനിപ്പിടിച്ച്.<br /><br />അവൾ വരുന്നു<br />കാറ്റടിക്കുന്നു<br />അവൾ പൂത്തുലഞ്ഞിതൾപൊഴിക്കുന്നു,<br />കൊതി അവന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ<br />എത്തിനോക്കുന്നു.<br /><br />അവളുടെ ശബ്ദം,<br />കണ്ണിലെ ജലം,<br />കണങ്കാലിലെ രോമം,<br />പച്ചക്കറിവെട്ടിയപ്പോൾ കത്തികൊണ്ട് മുറിവേറ്റ വിരൽ,<br />അവൻ ചകിതനാകുന്നു...<br />പുറത്തുചാടിക്കുതിക്കുന്ന കൊതിയെ<br />ഒറ്റപ്പിടുത്തത്തിനു വിഴുങ്ങി അവൻ നടക്കുന്നു.<br />അല്ല<br />ഓടുന്നു.<br /><br />നോക്കിയില്ലല്ലോ<br />കൊതിച്ചില്ലല്ലോ<br />സ്പർശിച്ചില്ലല്ലോ എന്ന്<br />അവൻ വീട്ടിലെത്തുന്നു<br />കുളിക്കുന്നു<br />ഊണുകഴിക്കുന്നു<br />ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നു<br />കൊതി അപ്പോഴും കൊതിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.<br /><br />മകൾ,ഭാര്യ,അനുജത്തി,അമ്മ,അമ്മൂമ്മ...<br />അതൊന്നുമല്ല അവൾ...<br />അവൾ,<br />ഇതുവരെ രുചിച്ചിട്ടില്ലാത്ത രുചി<br />ഇതുവരെ മണത്തിട്ടില്ലാത്ത മണം<br />ഇതുവരെ സ്പർശിച്ചിട്ടില്ലാത്ത സ്പർശം<br />കൊതി അവനെ ഉറക്കുന്നില്ല<br />ഭാര്യയിൽ നിന്ന്<br />എങ്ങനെ ഒളിപ്പിക്കും ഈ കൊതിയെ എന്ന്<br />ബദ്ധശ്രദ്ധനായി അവൻ ഉറങ്ങുന്നു.<br />ഉറക്കത്തിൽ കൊതി പുറത്തിറങ്ങിനടക്കാതിരിക്കാൻ<br />പാറാവുകാരനായി കൂർക്കംവലിയെ നിയോഗിക്കുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7852917687398575850?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-57447314087773267292010-03-01T06:31:00.002+03:002010-03-01T07:26:19.993+03:00മണലിൽ വെച്ച വീട് കൊടുങ്കാറ്റ് കൊണ്ടുപോയി<br />അവൻ പാറപ്പുറത്ത് വീട് വെയ്ക്കാൻ പോയി<br />പാറപ്പുറത്ത് വീട് വെച്ചവനെ കൊടുങ്കാറ്റ് കൊണ്ടുപോയി<br />അവന്റെ വീട് അനാഥമായി<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-5744731408777326729?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-64756555208098322552010-02-25T19:27:00.001+03:002010-02-25T19:32:42.225+03:00ഇടയ്ക്കിടെ ഓരിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ<br />അവനെ മറന്നുപോയെങ്കിലോ എന്ന്<br />വളർത്തുനായ കരുതുന്നു<br />അതുകൊണ്ട്<br />കെട്ടിൽക്കിടന്ന് മുറുകിയ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന്<br />ഒരക്ഷരം വലിച്ചുനീട്ടി അവൻ <br />ഒരു നീളൻ ഒച്ചയുണ്ടാക്കുന്നു.<br />ഞങ്ങൾ പക്ഷേ,<br />അവന്റെ നിലവിളിവള്ളി<br />പടർന്നുകയറിയ രാത്രികളിൽ<br />ഓർത്തിരുന്നത്<br />കാലനെയാണെന്ന് മാത്രം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-6475655520809832255?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-46886771396217950072010-02-16T20:59:00.004+03:002010-02-16T21:57:28.933+03:00ഇത് ഒരു സ്മാരകമാണ്.പരസ്യമായി ചോദിക്കപ്പെട്ടു എന്ന കുറ്റത്തിന് ജീവനോടെ കുഴിച്ചുമൂടിയചോദ്യത്തിന്റെ. കുഴിക്കുള്ളിൽ കിടന്നും മുക്രയിട്ടതുകൊണ്ട് മണ്ണ് മാന്തി പുറത്തിട്ടത്. എന്നിട്ടും സഹിക്കാതെ വീണ്ടും കുഴിച്ചുമൂടിയത്.ആ ചോദ്യം ചത്തു..ചീഞ്ഞു..അതിന് എന്റെ വക ഒരു സ്മാരകം.ഇങ്ങനെ ഒന്നുണ്ടായി എന്ന് എന്നെങ്കിലും ആരെങ്കിലും ഓർക്കാതെ പോകണ്ട. ചില കാക്കകൾക്ക് ഇച്ചിയിടാനെങ്കിലും ഭാവിയിൽ ഇത് ഉപകരിക്കും<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/S3rl6_KT5LI/AAAAAAAAA2Y/AZx-_OxGA3k/s1600-h/book-republicforweb.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 186px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/S3rl6_KT5LI/AAAAAAAAA2Y/AZx-_OxGA3k/s400/book-republicforweb.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438912301553149106" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/S3rl7c8JXmI/AAAAAAAAA2g/XW-6o001Z1g/s1600-h/bookrepublicforwe.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 185px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/S3rl7c8JXmI/AAAAAAAAA2g/XW-6o001Z1g/s400/bookrepublicforwe.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438912309546802786" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4688677139621795007?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-37784340511551876972010-02-11T08:28:00.007+03:002010-02-16T22:05:05.584+03:00ഉത്തരം ചോദിച്ചതിന്റെ പേരിൽ<br />പുറത്താക്കപ്പെട്ടവർ സംഘടിച്ചു.<br />ചോദ്യം മുദ്രാവാക്യവും<br />ഉത്തരം ലക്ഷ്യവുമാക്കി അവർ<br />തെരുവിലൂടെ മാർച്ചുചെയ്തു.<br />ചോദ്യത്തിന്റെ കട്ടൌട്ടുകൾ <br />ഉയർത്തി ജനത അവരെ സ്വീകരിച്ചു.<br />ചോദ്യം പ്രതിഷ്ഠയായി ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഉയർന്നു.<br /><br />ചോദിക്കുന്നവരുടെ സംഘടന വളർന്നു,<br />ഉത്തരത്തെക്കുറിച്ച് അത് മറന്നു.<br />ആരോ അതേക്കുറിച്ച് <br />ഓർമ്മിപ്പിച്ചപ്പോൾ<br />ചോദ്യം തന്നെ ചോദ്യവും <br />ചോദ്യം തന്നെ ഉത്തരവും എന്ന<br />ലളിതമായ സിദ്ധാന്തമുണ്ടായിവന്നു.<br /><br />പിന്നീട് ആരെങ്കിലും ഉത്തരം ചോദിച്ചാൽ<br />“ചോദിക്കാൻ ഇവനാരെടാ ?” <br />എന്ന കത്തി കൊണ്ട് <br />അവർ അയാളുടെ കഴുത്തരിഞ്ഞു.<br /><a href="http://book-republic.blogspot.com/2010/02/blog-post.html">ചോദ്യങ്ങളെ ജീവനോടെ കുഴിച്ചുമൂടുന്ന ശ്മശാനത്തിലാണ്</a> <br />ഞങ്ങളിപ്പോൾ ഉത്തരങ്ങളെ സ്വപ്നം കാണുന്നത്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-3778434051155187697?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-74084934897813816612010-02-09T09:11:00.002+03:002010-02-16T22:05:05.588+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/S3D-Kbax_QI/AAAAAAAAA1o/KuiRo4QHeV4/s1600-h/reactionis.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 299px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/S3D-Kbax_QI/AAAAAAAAA1o/KuiRo4QHeV4/s320/reactionis.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436124205348420866" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7408493489781381661?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-33643759292544952692010-02-07T22:08:00.007+03:002010-02-08T14:43:44.087+03:00ഉച്ചയ്ക്കൂണിന് അരിയും വാങ്ങി<br />തോട്ടുവരമ്പേ പോകുന്നു<br />തോട്ടുവരമ്പിന്നപ്പുറമോ<br />വെയിലുവിളഞ്ഞൊരുവയലാണ്<br />തോട്ടുവരമ്പിന്നിപ്പുറമോ<br />കണ്ണുകലങ്ങിയ തോടാണ്<br /><br />ഉച്ചയ്ക്കൂണിന് അരിയും വാങ്ങി<br />തോട്ടുവരമ്പേ പോകുമ്പോൾ<br />വയലിൽ നിന്നൊരു വിളിപൊങ്ങി<br />നടുവെയിലിൽ കുത്തനെ നിൽക്കുന്നു<br />നടുവെയിലും കുന്നനെ നിൽക്കുന്നു<br /><br />വയലിൽ കേട്ടതു കേട്ടോ എന്ന്<br />കൊക്കുകളോടും ചോദിച്ചു<br />വയലിൽ കേട്ടതു കേട്ടോ എന്ന്<br />കാക്കകളോടും ചോദിച്ചു<br />കാക്കളാട്ടെ കൊക്കുകളാട്ടെ<br />ബൊമ്മകൾ പോലെ നിൽക്കുന്നു<br />വയലോ പെറ്റുതളർന്നൊരു വയറു<br />കിടക്കണ പോലെ കിടക്കുന്നു.<br /><br />തോട്ടിൽ നിന്നൊരു മീൻ‌കൊത്തി<br />മീൻ‌കൊത്തിയുയർന്നുപറക്കുന്നു.<br />ഉച്ചയ്ക്കൂണിന് അരിയുംവാങ്ങി <br />പോവുകയാണ് മറക്കണ്ട<br />തോട്ടുവരമ്പേ രമ്പേ അമ്പേ<br />വീട്ടിനു നേരേ പായുന്നു, ഞാൻ<br />വീട്ടിനു നേരേ പായുന്നു.<br /><br />കൈതക്കൂടൽ കഴിയും മുൻപേ<br />വയലിൽ വീണ്ടും വിളിപൊങ്ങി<br />തോട്ടുവരമ്പതുകേട്ടുവിറച്ചു<br />കാക്കകൾ,കൊക്കുകൾ <br />ഞെട്ടിയുയർന്നു<br />കൈതക്കൂടൽ കാറ്റിലുലഞ്ഞു<br />വിറകുകണക്ക് വരണ്ടൂ ഞാൻ<br />വയലിൽ കണ്ണുവിതയ്ക്കുമ്പോൾ<br />പെറ്റുതളർന്നൊരു വയലിലതാ<br />ഒരു കലപ്പനാവു തിളങ്ങുന്നു<br />‘പറയെട ചെക്കാ പറയെട പറയ് <br />അരിയുടെ വിലയിന്നെത്തറയാ...“<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-3364375929254495269?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-45895044723479752472010-01-15T19:19:00.005+03:002010-01-15T19:59:20.107+03:00എല്ലാവഴികളും ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചു ചുരുട്ടി <br />ഞങ്ങൾ വാതിലടച്ചു.<br />ഇനിയിങ്ങോട്ടാരും വരണ്ട<br />ഞങ്ങളെങ്ങോട്ടും പോകുന്നുമില്ല.<br />ഉള്ളിലിപ്പോൾ ഞങ്ങൾ,<br />ഞാനും എന്റെ ഭാര്യയും<br />ഞങ്ങളുടെ മക്കളും<br />ഓരോരുത്തരുടെ വഴികളും മാത്രമായി.<br />കടലിൽനിന്ന് മടങ്ങിവന്ന വള്ളത്തിലെന്നപോലെ<br />ഒരു വീട് നിറയെ വഴികൾ <br />ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞ് കുരുക്കുവലപോലെ കിടക്കുന്നു.<br />ഒരൊറ്റ വാതിലിലൂടെ <br />ഇത്രയധികം വഴികൾ വലനെയ്തതോർത്ത് <br />കണ്ണ് തുറിച്ച് നോക്കുമ്പോഴുണ്ട്<br />കണ്ണികളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു <br />അയൽവീടുകൾ,<br />പിടയ്ക്കുന്നു ജനാലകളിൽ വെട്ടം.<br />എന്തതിശയമേ!<br />ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴതാ അവരും<br />വഴികൾ കുടഞ്ഞ് പെറുക്കുകയാണ് <br />അതിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു ഞങ്ങളുടെയും വീട്.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4589504472347975247?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-87067324310271764812010-01-11T05:58:00.005+03:002010-01-11T06:49:49.900+03:00വീടിനു പിന്നാമ്പുറത്ത് ചാരം കൊണ്ട് പാത്രം കഴുകിയിരുന്ന മുത്തശ്ശി <br />ചുവരിൽ ചില്ലിട്ട ചിരിയായി.<br />പിന്നാമ്പുറത്തെ ചാരം കലങ്ങിയ വെള്ളം വറ്റി,<br />മുറ്റം വൃത്തിയായി.<br />കരിവെള്ളത്തിലേക്ക് വേരുവിരുത്തി<br />മക്കളും ചെറുമക്കളുമായി കുലയൊഴിയാതെനിന്ന പടത്തിവാഴ പട്ടു,<br />വാഴച്ചോട്ടിൽ മുളച്ചുപൊന്തുന്ന മണ്ണിരക്കുരുപ്പും പട്ടു.<br />എച്ചിൽ വറ്റിലേക്ക് കണ്ണ് കുറുക്കി,<br />വാഴക്കൈമേൽ തലചെരിച്ചിരുന്ന മുതുമുത്തശി <br />കർക്കിടകവാവിവിന് ചോറുവിളമ്പി കൊട്ടിവിളിച്ചാൽ പോലും വരാതായി.<br />കാലം മാറി<br />കുട്ടികൾ ഞങ്ങൾ മുതിർന്നുപോയി<br />മുറ്റം വൃത്തിയായി.<br />മുറ്റം വൃത്തിയായി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-8706732431027176481?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-40275114319599232392010-01-08T21:08:00.001+03:002010-01-08T21:10:57.507+03:00നിശബ്ദതകൊണ്ട് തുഴഞ്ഞ്<br />കരയിലൂടെ കപ്പലോടിക്കുകയാണ് ഞാൻ<br />മുന്നിൽ വെയിലുതട്ടിത്തിളങ്ങുന്നു<br />പഴയ തകർച്ചയുടെ സ്മാരകങ്ങൾ.<br /><br />മണൽ വഞ്ചിയിൽ ഊറിനിറയുന്ന കലക്കവെള്ളം പോലെ<br />ശൂന്യതകളിൽ വന്നുനിറയുന്ന ശബ്ദങ്ങളെ <br />ഊറ്റിക്കളഞ്ഞ്<br />കപ്പലോടിക്കുകയാണ് ഞാൻ <br />മുറ്റത്തൂടെ<br />മുറികൾക്കുള്ളിലൂടെ<br />അടുക്കളയിലൂടെ<br />അടുപ്പുകല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ<br /><br />ചില്ലകളിൽ നിന്നും കാറ്റ് പോയ വഴിയേ ഇലകൾ<br />ദുർബലമായി കണ്ണെറിയുമ്പോലെ എന്റെ പായ്മരം<br />താറാവുകളെന്ന് തടാകത്തെ പറ്റിക്കുന്ന <br />തൂവലുകൾപോലെ എന്റെയമരം.<br />കപ്പലോടിക്കുകയാണ് സ്റ്റേജിൽ<br />ഒരിടത്തും നീങ്ങാതെ<br />ഉലഞ്ഞുലഞ്ഞ് <br />കപ്പലായി നടിക്കുന്ന നങ്കൂരം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4027511431959923239?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-32609612793386869512009-12-20T21:58:00.002+03:002009-12-27T11:55:01.583+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SzcgwKITrfI/AAAAAAAAAu0/SMPqBn46sOg/s1600-h/kazhutha.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 217px; height: 236px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SzcgwKITrfI/AAAAAAAAAu0/SMPqBn46sOg/s320/kazhutha.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419836688288689650" border="0" /></a><br /><br />മുപ്പതുകൊല്ലം കൊണ്ട് ഒരു മുഴുവൻ കാളയെ തിന്ന എന്നെ<br />ഒരു കഴുത ഹിന്ദു എന്ന് വിളിച്ചു.<br />ഞാൻ അതിന്റെ മോന്തക്കിട്ട് ഒരു തൊഴികൊടുത്തു.<br />അതിന്റെ ഈർഷ്യകൊണ്ടാവാം<br />കഴുത എന്നെ ഹിന്ദു വർഗീയവാദി എന്ന് വിളിച്ചു!<br />നാറുന്ന വായകൊണ്ടുള്ള അതിന്റെ വിശേഷണം കേട്ട്<br />ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.<br />എത്രവർഷം വേണം ഒരു മുഴുവൻ കഴുതയെ തിന്നാൻ<br />ഞാൻ ഒരു കടുവയാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ.!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-3260961279338686951?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-47821912294024964402009-12-18T21:05:00.004+03:002009-12-27T11:38:47.760+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/Szcc-CFnVXI/AAAAAAAAAus/lxzEg0CJr2k/s1600-h/aalkuutam.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 188px; height: 141px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/Szcc-CFnVXI/AAAAAAAAAus/lxzEg0CJr2k/s320/aalkuutam.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419832528601568626" border="0" /></a><br /><br />തങ്ങളാണ് ഞാനെന്ന്<br />എന്റെ കൈവിരലുകൾ അഹങ്കരിക്കുന്നുണ്ട്<br />കാൽ വിരലുകളും ഒട്ടും പിന്നിലല്ല അക്കാര്യത്തിൽ.<br />ഞാൻ താനാണെന്ന് എന്റെ തലയ്ക്കുമുണ്ട് തോന്നൽ<br />കണ്ടില്ലേ തലയെടുപ്പ്!<br />എന്തിന് തലയെ കുറ്റം പറയണം,<br />ഞാനെന്ന് പറയുമ്പോൾ<br />നെഞ്ച് എത്രമാത്രം വിരിയുന്നു എന്ന് നോക്കൂ.<br />മുഷ്ടിക്കും<br />നട്ടെല്ലിനും<br />പൊഴിഞ്ഞുപോകുന്ന മുടിക്കും<br />മുറിച്ചെറിയുന്ന നഖങ്ങൾക്കും വരെ അതേ തോന്നലുണ്ട്,<br />ഞാൻ അവറ്റയാണെന്ന്.<br />എന്തൊരു തമാശയാണ്!<br />ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ ജനക്കൂട്ടം പോലെയുണ്ട്,<br />വാസ്തവത്തിൽ ഈ ഞാൻ.<br />ബസ് കാത്ത് നിൽക്കുകയാണ്.<br />ബസ് വരുന്നതുവരെ ഒരൊറ്റ ജനത<br />നിമിഷങ്ങൾക്കപ്പുറം<br />പലവഴികളിലേക്ക് പിരിഞ്ഞുപോകുന്ന ആൾക്കൂട്ടം..<br />എന്തൊരു ശൂന്യതയാണ് അൽ‌പ്പസമയത്തിനകം<br />വരാനിരിക്കുന്നത് അല്ലേ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-4782191229402496440?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-12174789662533267992009-12-02T18:15:00.006+03:002010-04-22T07:11:30.706+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SzcWjOLUrHI/AAAAAAAAAuU/uk8BGdJY_wA/s1600-h/kannaadi.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 217px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SzcWjOLUrHI/AAAAAAAAAuU/uk8BGdJY_wA/s320/kannaadi.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419825470920502386" border="0" /></a><br /><br />പാവം കണ്ണാടി.<br />അത് കരുതുന്നു,<br />എന്റെ നോട്ടങ്ങളെല്ലാം<br />അതിനെ കാണാനെന്ന്..<br />മിനിട്ടിന് മൂന്നു വെച്ച്<br />ഞാൻ നോക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.<br /><br />മുറിയിൽ ഞാൻ തനിച്ചല്ലേ!<br />അത് കരുതുന്നുണ്ടാകും,<br />പുരികം വളച്ചും<br />ചുണ്ട് കോടിച്ചും<br />ഞാൻ ചിരിക്കുന്നതെല്ലാം<br />അതിനോടെന്ന്.<br /><br />അതിന്റെ മുഖത്തെ പൊടി<br />തൂത്തുകളയുമ്പോൾ<br />തലോടുകയാണെന്ന്<br />കരുതിക്കാണും.<br />പാവം കണ്ണാടി...<br /><br />തന്നിലേക്ക് വരുന്ന വെളിച്ചമെല്ലാം<br />അത് തുരത്തിവിടുന്നു.<br />ഞാനോ...<br />എന്നിലേക്ക് വരുന്ന<br />വെളിച്ചമെല്ലാം കുടിച്ചുതീർക്കുന്നു.<br /><br />പാവം കണ്ണാടി<br />അതിന് എന്നാണ്<br />സ്വന്തം മുഖമൊന്ന് കാണാൻ കഴിയുക..!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-1217478966253326799?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-91842429479524022742009-11-29T19:15:00.009+03:002010-04-22T07:11:30.707+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SzcYjR4noBI/AAAAAAAAAuc/uh9Mblh4C8U/s1600-h/lalitham.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 171px; height: 173px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SzcYjR4noBI/AAAAAAAAAuc/uh9Mblh4C8U/s320/lalitham.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419827670939050002" border="0" /></a><br /><br />എത്ര നിസാരമായും ഒരു കൊലപാതകം നടത്താം.<br />പക്ഷേ നിനക്കതറിയില്ല.<br />പെരുവിരലും ചൂണ്ടുവിരലും ചേർത്തമർത്തി<br />ഞാൻ പുഴുക്കളെ കൊല്ലുന്നത് കണ്ട് നീ ഛർദ്ദിച്ചു.<br />പുഴു ചത്തതിലല്ല, എന്റെ വിരലിൽ<br />അതിന്റെ ചലം പുരണ്ടതിലായിരുന്നു നിനക്ക് പ്രശ്നം.<br />ഒരു കല്ലെടുത്ത് പുഴുവിന്റെ തലയിൽ<br />ഇടിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു.<br />നീ പറഞ്ഞു.<br />കഴുത്ത് കയർ പോലെ പിരിച്ച് ഞാൻ<br />ഒരു കോഴിയെ കൊന്നത് കണ്ടും നീ ചുറ്റി വീണു.<br />കോഴി ചത്തതിലല്ല അതിന്റെ ആ പിടപിടപ്പ്<br />ഞാൻ കണ്ടു നിന്നതിലാണ് നിനക്ക് പ്രശ്നം.<br />ദൂരെയെവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ട്പോയി<br />കെട്ടിത്തൂക്കിയിട്ടു പോന്നാൽ മതിയായിരുന്നു<br />നീ പറഞ്ഞു.<br />പാറ്റകളെ, ചിലന്തികളെ, കരിച്ചകളെ ഞാൻ<br />നഗ്നപാദം കൊണ്ട് ചവുട്ടിക്കൊന്നാൽ<br />നീ നിലവിളിക്കും,<br />ഒരു ചൂലെടുത്ത് തല്ലിക്കൊല്ലൂ എന്ന്.<br />ഉറുമ്പുകളെ ചുവരോട് ചേർത്ത് കൈപ്പത്തികൊണ്ട് ഞെരിച്ചാൽ<br />നിനക്കിഷ്ടമാവില്ല.<br />എന്തായാലും അവറ്റകൾ ചാവുകയല്ലേ,<br />എന്തായാലും ഞാൻ കൊല്ലുകയല്ലേ,<br />പിന്നെ എന്താണൊരു വ്യത്യാസം...?<br />നിനക്ക് എല്ലാം സങ്കീർണമാക്കണം.<br />നിനക്കറിയില്ലല്ലോ,<br />എത്ര എളുപ്പത്തിൽ ഒരുകൊലപാതകം നടത്താമെന്ന്.<br />ഒരുനാൾ അത് നീ പഠിക്കും,<br />ഞാൻ നിന്നെയോ നീ എന്നെയോ കൊല്ലുമ്പോൾ.<br />ലളിതമായി എത്രയും ലളിതമായി....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-9184242947952402274?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-4381904803338619482009-11-27T14:06:00.006+03:002010-01-02T15:49:54.079+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://palousephotography.org/pics/181_smoot_0860.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 100px;" src="http://palousephotography.org/pics/181_smoot_0860.jpg" alt="" border="0" /></a>പതിവുപോലെ ചീവിടുകളുടെ<br />പാതിരാ കവി സമ്മേളനം കേട്ടു കൊണ്ട്<br />പാതിയഴിഞ്ഞ മനസും മുറുക്കിയുടുത്ത്<br />വീട്ടിലേക്ക് ആന്തിയാന്തി നടക്കുക യായിരുന്നു ഞാന്‍.<br />ഒറ്റയ്ക്കാണെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്കാവാന്‍ പറ്റാത്തവണ്ണം<br />എനിക്ക് ചുറ്റും ഞാന്‍ നടന്ന്<br />ആലവട്ടം വീശുന്നു ണ്ടായിരുന്നു.<br />തത്സമയം ഒരു കഥയോ കവിതയോ<br />പെയ്തേക്കാം എന്ന മട്ടില്‍<br />വാക്കുകളുടെ തേനീച്ച ക്കൂട്ടില്‍ നിന്നും<br />ഒരു മൂളക്കം കേള്‍ക്കുന്നു ണ്ടായിരുന്നു.<br />എനിക്കു മുന്‍പേ നടന്നവരുടെ കാല്പാടുകളില്‍<br />ആരൊക്കെയോ കഴുകി മുത്തിയതിന്റെ നനവ്<br />വഴിയില്‍ ഉണങ്ങാന്‍ ബാക്കിയു ണ്ടായിരുന്നു.<br />പെട്ടെന്നാണു ഞാനതു കണ്ടത്<br />മലര്‍ന്ന് വീണു പോയ ആമയെ പ്പോലെ<br />വഴിയില്‍ ഒരു മൌനത്തിന്റെ കുഞ്ഞ്.<br /><br />വളര്‍ന്നു വലുതായ മഹാ മൌനങ്ങളെ<br />ദിനവും കണ്ട് പരിചയിച്ചതിനാല്‍<br />ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ തന്നെ എനിക്ക് മനസിലായി.<br />ഞാന്‍ ഒന്ന് താണു തല കുമ്പിട്ടു.<br />വളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ തീയിലും മഞ്ഞിലും<br />ഒരുമിച്ചു മേയുന്ന ജന്തു<br />എന്റെ മുന്നില്‍<br />പാതി വളര്‍ച്ചയില്‍ പൊട്ടിപ്പോയ പാമ്പിന്‍‌ മുട്ട പോലെ,<br />തല തളര്‍ത്തി കിടക്കുന്നു.<br />‘മൌനം വിദ്വാനു ഭൂഷണം‘<br />ഞാന്‍ പാവനമായ മൌനത്തിന്റെ കുഞ്ഞിനെ<br />ഒക്കത്തെടുത്തു നടന്നു.<br /><br />വന്ന നേരം മുതല്‍ ഇരട്ട നാവുള്ള വായ തുറന്ന്<br />മൌനം ‘ഭക്ഷണ ത്തിന്നപേ ക്ഷിച്ചു‘ കൊണ്ടിരുന്നു.<br />ഇതിന്റെ ആഹാരം എന്തായിരിക്കും !<br />പട്ടികള്‍ക്കുള്ള ബിസ്കറ്റ്,<br />കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള പാല്,<br />പാല്‍‌പ്പൊടി, പഞ്ചസാര, ബൂസ്റ്റ്, ടുത് പേസ്റ്റ്...<br />ഉപ്പു മുതല്‍ കര്‍പ്പൂരം വരെയുള്ള എല്ലാം പരീക്ഷിച്ചു<br />മൌനത്തിന്റെ കുഞ്ഞ് മണത്തു പോലും നോക്കിയില്ല.<br />ആഹാര മറിയാതെ ഒന്നിനേയും<br />വളര്‍ത്താ നാവില്ലല്ലോ<br />തുലയട്ടെ ശവം എന്ന് മനസില്‍ ശപിച്ച്<br />പിന്‍വാങ്ങു ന്നതിനു മുന്‍പ് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു<br />“എന്തു നല്‍കട്ടെ ഞാനിനി കുഞ്ഞേ !“<br />വിശന്നു വലഞ്ഞ സിംഹം<br />മാന്‍ കുഞ്ഞിനെ ക്കണ്ടെന്ന പോലെ,<br />മൌനം കുടഞ്ഞെണീറ്റു.<br />ഒറ്റ നക്കിന് എന്റെ<br />ഒരു വരി ചോദ്യം അതു തിന്നു തീര്‍ത്തു.<br />ആര്‍ത്തിയോടെ വീണ്ടും എന്റെ നാവിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കി.<br />“യുറേക്ക...”<br />മൌനത്തിന്റെ ആഹാരം ഞാന്‍ കണ്ടെത്തി.<br />അത് “യുറേക്ക” യും വിഴുങ്ങി.<br /><br />കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു വാക്കുകള്‍ തിന്നു തിന്ന്<br />മൌനം വളര്‍ന്ന് വലുതായി<br />ഭീമന്‍ മൌനത്തെ പോറ്റാന്‍ എന്റെ വാക്കുകള്‍<br />തികയാ തെയായി.<br />ചിന്തകളില്‍ നിന്നു തന്നെ വാക്കുകളെ<br />അത് നക്കി യെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി.<br />നാവ്, കറവ വറ്റിയ പശുവിന്‍ മുല പോലെ<br />വാക്കൊഴിഞ്ഞ് ഞാന്ന് കിടന്നു.<br />ദിനവും കെട്ടു കണക്കിനു വാക്കുകളെ<br />കൊയ്തു കൊണ്ടു വന്ന് മൌനത്തെ തീറ്റി പ്പോറ്റേണ്ടി വന്നു.<br />മൌനം കാണെക്കാണെ വളര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.<br />വിശപ്പടങ്ങാതെ അത് വീടു വിട്ടിറങ്ങി മേയാന്‍ തുടങ്ങി.<br />നാക്കുകളില്‍ നിന്നും പുറത്തു വരും മുന്‍പ്<br />ഓരോ വാക്കും അതു തിന്നു തീര്‍ത്തു.<br />നാട്ടിലിപ്പോള്‍ എല്ലാവരും വിദ്വാന്മാരായി.<br />വാക്കുകള്‍ക്ക് ക്ഷാമമുള്ളതു കൊണ്ട് മൌനമിപ്പോള്‍<br />നാക്കുകളേയും കൂടി തിന്ന് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.<br /><br /><a href="http://www.epathram.com/magazine/poetry/2009/11/blog-post_27.shtml">ഈ പത്രത്തിൽ</a><br />Photograph:<a href="http://palousephotography.org/">Will Simpson</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-438190480333861948?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-34380198254596273042009-11-26T07:26:00.004+03:002009-12-27T11:35:21.505+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SzccKbIzOmI/AAAAAAAAAuk/k8LC3Gezj7s/s1600-h/svasthhan.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 248px; height: 223px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SzccKbIzOmI/AAAAAAAAAuk/k8LC3Gezj7s/s320/svasthhan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419831641972619874" border="0" /></a><br /><br /><br />അപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ<br />ഒരു വീടിന്റെ ജനാലയാണ് കാണുന്നത്.<br />അതിലൂടെ ഒരാൾ ഇപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്.<br />അയാളുടെ കണ്ണിൽ ഒരു ജനാല,<br />അതിനുള്ളിൽ ഒരാൾ,<br />അയാളും ഇപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്.<br />അസ്വസ്ഥനാണയാൾ.<br />അയാളുടെ നോട്ടത്തിൽ ഇപ്പുറം അപ്പുറമായിരിക്കുമല്ലോ!<br />അപ്പോൾ അപ്പുറത്ത് ഒരാൾ,<br />കണ്ണിൽ മറ്റൊരാൾ,<br />അയാൾ ആരെയും നോക്കുന്നില്ല.<br />സ്വസ്ഥനാണയാൾ...!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-3438019825459627304?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-72619341621413852332009-11-22T22:56:00.006+03:002010-04-22T07:11:30.709+03:00ഈ ഭൂമിയിൽ,<br />ഞാൻ ചവുട്ടി നിൽക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയിൽ<br />അതിൽ തന്നെയാണല്ലോ നീയും ചവുട്ടി നിൽക്കുന്നത്<br />എന്നോർക്കുമ്പോൾ<br /><br />ഈ വായുവിൽ,<br />ഞാൻ ഉച്ഛ്വസിക്കുന്ന ഇതേ വായുവിൽ<br />അതിൽ തന്നെയാണ് നീയും നിശ്വസിക്കുന്നത്<br />എന്നോർക്കുമ്പോൾ<br /><br />ഈ കാലത്തിൽ,<br />ഞാനെന്നെ എഴുതി വെയ്ക്കുന്ന ഇതേ കാലത്തിൽ<br />അതിൽ തന്നെയാണല്ലോ നീയും നിന്നെ എഴുതുന്നത്<br />എന്നോർക്കുമ്പോൾ<br /><br />ഇതേ അളവിൽ<br />എനിക്കുണ്ടാകുന്ന അതേ അളവിൽ<br />നിനക്കും ഉണ്ടാകുന്ന ആനന്ദമല്ലേ പ്രണയം.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7261934162141385233?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-22641872060986945282009-11-22T20:37:00.000+03:002009-12-22T13:14:57.860+03:00ഒരുകാലത്ത് ഇന്ത്യൻ സിനിമയുടെ തന്നെ അഭിമാനമായി നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്ന മലയാള സിനിമ ഏകതാനമായ പുരുഷവേഷങ്ങളുടെ കെട്ടിയാടലുകളായി അധ:പതിച്ചത് ദേവാസുരം എന്ന സിനിമയോടെയാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അതിനു ശേഷമാണ് മോഹൻ‌ലാൽ എന്ന കറതീർന്ന നടൻ മംഗലശേരി നീലകണ്ഠൻ എന്ന കരുത്തുറ്റ കഥാപാത്രത്തിന്റെ നിഴലായി ഒതുങ്ങിപ്പോയത്. രഞ്ജിത്ത് ദേവാസുരം എന്ന സിനിമയിലൂടെ രചിച്ചത് പിൽക്കാലത്തെ മലയാളം വാണിജ്യ സിനിമയുടെ തിരക്കഥയായിരുന്നു.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">മീശയുള്ള മോഹൻ‌ലാൽ മീശയില്ലാത്ത മമ്മൂട്ടി</span><br /><br />ദേവാസുരത്തിലെ മോഹൻലാലിന്റെ മീശയുടെ സ്റ്റിയറിംഗ് ഐ.വി ശശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഷാജികൈലാസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ തട്ടിയെടുത്തതോടെ പ്രതിഭാശാലിയായ ഒരു നടൻ ബെല്ലും ബ്രേക്കുമില്ലാതെ ട്രാക്ക് തെറ്റി ഓടാൻ തുടങ്ങി.ആ ഓട്ടം ഇനിയും നിലച്ചിട്ടില്ല. ഭ്രമരം എന്ന വളരെയധികം സിനിമാറ്റിക് ആയ ഒരു ചിത്രത്തിന്റെ അവസാന സീനുകളിൽ പോലും ആ ഓട്ടത്തിന്റെ വീൽ‌പ്പാടുകൾ കാണാം. മോഹൻലാലിന്റെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ലായിരുന്നു ഇത്. മമ്മൂട്ടിമുതൽ മനോജ് കെ ജയൻ വരെ നടനവൈഭവമുള്ള എല്ലാ നായക നടന്മാർക്കും ട്രാക്ക് തെറ്റി.മീശയിലാണ് മലയാളസിനിമയുടെ വിജയസാധ്യത എന്ന ധാരണ എങ്ങും പരന്നു. മീശക്കഥകൾക്ക് വേണ്ടി തിരക്കഥാകൃത്തുക്കളും സംവിധായകരും കുത്തിയിരിപ്പു തുടങ്ങി. ‘നായിക‘ എന്ന കെട്ടുകോലങ്ങൾ നായകനുചുറ്റും പാറിപ്പറക്കുന്ന പൈങ്കിളികളായി മാറി. ഏറെ വൈകിയാണെങ്കിലും സിനിമാ ലോകത്തുള്ളവർ മലയാള സിനിമ ട്രാക്ക് തെറ്റിയാണ് ഓടുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങി. അത്തരം ഒരു തിരിച്ചറിവിന്റെയും തിരുത്തൽ നടപടികളുടേയും പ്രതിഫലനമായിട്ടു വേണം “കേരളാ കഫേ” എന്ന ‘ചെറുസിനിമാ സമാഹാര‘ത്തെ കാണേണ്ടത്. മംഗലശേരി നീലകണ്ഠന്റെ മീശയെ സൃഷ്ടിച്ച രഞ്ജിത് തന്നെ കേരളാ കഫേ എന്ന സിനിമയുടെ രൂപകല്പനയിലൂടെ മീശയില്ലാത്ത/മീശ പിരിക്കാത്ത നായകൻമാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു എന്നത് ചരിത്രപരമായ നിയോഗം ആയിരിക്കും. മംഗലശേരി നീലകണ്ഠനെപ്പോലെ “വെട്ടിയിട്ട കൈ കെട്ടിവച്ച്” പോരാട്ടത്തിനുവരുന്ന ഒറ്റ കഥാപാത്രം പോലും ഇതിലെ പത്തു സിനിമകളിലും ഇല്ലെങ്കിലും ചെറു സിനിമകളുടെ ഈ സമാഹാരം മലയാള സിനിമയുടെ ഇനിയുള്ള കാലത്തെ ഭരിക്കാൻ പോന്നതാണ്.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;">കേരള കഫേയുടെ വിജയം - സന്തോഷിക്കാൻ ചില കാരണങ്ങൾ</span><br /><br />ഇന്ന് തിരുവനന്തപുരം ശ്രീ പത്മനാഭ തിയേറ്ററിൽ ഈ സിനിമാസമാഹാരം കാണാനുള്ള ടിക്കറ്റ് ക്യൂവിന്റെ നീണ്ട വാലിൽ ഒരു കണ്ണിയാവുമ്പോൾ, ബാൽക്കണിയിൽ ഒറ്റസീറ്റുപോലും മിച്ചമില്ലാതെ വിറ്റുപോയിരിക്കുന്ന കാഴ്ച കാണുമ്പോൾ, ഓരോ സംവിധായകനേയും പരിചയപ്പെടുത്തി സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത് വരെ കാണികൾ സീറ്റ് വിട്ട് പോകാതെ അമർന്നിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഒക്കെ സിനിമയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരാൾ എന്ന നിലയിൽ മനസ് നിറഞ്ഞ സന്തോഷമായിരുന്നു. ഈ സിനിമയുടെ വിജയം മലയാള സിനിമയ്ക്ക് ഏറെ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾ നൽകുന്ന ഒന്നാണ്. എന്നാൽ ഏറെ സന്തോഷം തോന്നുന്നത് മൂന്ന് കാരണങ്ങളാലാണ്.<br /><br />ഒന്നാമത്തേത്, രണ്ടരമണിക്കൂർ (കുറഞ്ഞത് രണ്ട് മണിക്കൂർ എങ്കിലും) ദൈർഘ്യമുണ്ടെങ്കിലേ തിയേറ്ററിൽ റിലീസ് ചെയ്യാവുന്ന ഒരു കമേഴ്സ്യൽ സിനിമ ഉണ്ടാകൂ എന്ന നിയമം ഇതോടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. പത്തോ ഇരുപതോ മിനുട്ട് ദൈർഘ്യമുള്ള ചെറിയ ചിത്രങ്ങളുടെ സമാഹാരങ്ങൾ തിയേറ്ററിൽ എത്തിക്കാമെന്നത് കുറഞ്ഞ മുതൽമുടക്കുമായി സിനിമ പിടിക്കാനിറങ്ങുന്ന പുതിയ സിനിമാക്കാർക്ക് പ്രത്യാശ നൽകുന്ന പുരോഗതിയാണ്. ഒരുപക്ഷേ കേരള കഫേ മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ ചെറു ചലചിത്ര സമാഹാരമായി അറിയപ്പെട്ടേക്കും.<br /><br />രണ്ടാമത്തേത്, താരങ്ങൾ, പാട്ട്, സ്റ്റണ്ട് തുടങ്ങി സ്ഥിരം ചേരുവകൾ ഉണ്ടെങ്കിലേ മലയാളി തിയേറ്ററിലെത്തൂ എന്ന ധാരണ തിരുത്തപ്പെടുകയാണ്.കേരള കഫേയിലെ പത്തു ചെറുചിത്രങ്ങളിൽ ആറെണ്ണവും ശരാശരിയിലും താഴെ നിലവാരമുള്ളവയാണ്.എന്നിട്ടും കേരളാ കഫേ കാണാൻ തിയേറ്ററിൽ ആളെത്തുന്നു. നിലവാരമുള്ള ചിത്രങ്ങൾ എന്ന് പ്രേക്ഷകരുടെ പ്രതികരണങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്ന ചിത്രങ്ങൾ താരസാമീപ്യം കൊണ്ടല്ല സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.അതായത് പുതുമുഖങ്ങളെ വച്ചും കുറഞ്ഞ ചിലവിലുമുള്ള ചെറു ചലചിത്ര സംരംഭങ്ങൾക്ക് പ്രദർശന സാധ്യതകൾ ഉണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഈ ചിത്രത്തിന്റെ വിജയം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.<br /><br />മൂന്നാമത്തേത്, ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്ന ചലചിത്രങ്ങളിൽ രണ്ടെണ്ണം സംവിധാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നത് സ്ത്രീകളാണെന്നതാണ്.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">എടുത്തുപറയേണ്ട ചിത്രങ്ങൾ</span><br /><br />കേരളാ കഫേയിൽ കണ്ട ചലച്ചിത്രങ്ങളിൽ എടുത്തുപറയാവുന്ന നാലു ചിത്രങ്ങളാണ് ഉള്ളത്<br />രേവതിയുടെ “മകൾ“, അഞ്ജലി മേനോന്റെ “ഹാപ്പി ജേർണി“, ലാൽ ജോസിന്റെ “പുറം കാഴ്ചകൾ“, അൻ‌വർ റഷീദിന്റെ “ബ്രിഡ്ജ്“ എന്നിവ.<br /><br />മകൾ എന്ന ചെറുചിത്രം മനസിൽ ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവ് ഒരിക്കലും ഉണങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല. എത്ര മഹത്തായ ആശയത്തേയും പണത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള കെണിയാക്കി ഉപയോഗിക്കാൻ മനുഷ്യനു കഴിയുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതാണ്. തിരക്കഥയുടെ ഒതുക്കം, അഭിനേതാക്കളുടെ തെരെഞ്ഞെടുപ്പ്, ലൊക്കേഷൻ, സംവിധാനമികവ് ഒക്കെ സിനിമയെ മറക്കാനാവാത്തതാക്കുന്നു.<br /><br />അഞ്ജലി മേനോന്റെ ഹാപ്പി ജേർണി കഥയില്ലായ്മയിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ ഒരു സിനിമ എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കാം എന്നതിന് ഉദാഹരണമാണ്. ജഗതിയുടെയും നിത്യാ മേനോന്റെയും അഭിനയമികവും, എം.ജെ രാധാകൃഷ്ണന്റെ ഛായാഗ്രഹണവും കഥാപാത്രങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ സംവിധായികയ്ക്കുള്ള കയ്യടക്കവും എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്.<br /><br />പുറം കാഴ്ചകൾ ലാൽ ജോസിന്റെ സംവിധാനമികവിന് അടിവരയിടുന്നു.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;">“ബ്രിഡ്ജ്“ ഒരു പിന്തിരിപ്പൻ അടിയൊഴുക്കുള്ള മികച്ച സാക്ഷാത്കാരം</span><br /><br />തിയേറ്ററിൽ ഏറ്റവും കയ്യടി നേടിയ ചിത്രം അൻ‌വർ റഷീദിന്റെ ബ്രിഡ്ജ് ആണ്.ദൃശ്യഭംഗിയുടെ സമ്പന്നതകൊണ്ടും അഭിനേതാക്കളുടെ അസാമാന്യ പ്രകടനം കൊണ്ടും സാങ്കേതികമായി മികച്ച ചലചിത്രമാകുന്നുണ്ട്, നിലപാടുകൊണ്ട് പിന്തിരിപ്പനായ ഈ ചിത്രം . മെലോ ഡ്രാമയിൽ കരളലിയാനും നായക കഥാപാത്രത്തിന്റെ കാപട്യത്തോട് സ്വയം ഇഴുകാനുമുള്ള മലയാളിയുടെ സഹജവാസനകൊണ്ടാകാം ഈ ചിത്രത്തിന് പ്രേക്ഷക പിന്തുണ ഏറെ ലഭിക്കുന്നത്. ഒരേ സമയം നടക്കുന്ന രണ്ട് ഉപേക്ഷിക്കലുകളാണ് ബ്രിഡ്ജിന്റെ ഉള്ളടക്കം. സലീം കുമാർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന നായക കഥാപാത്രം അമ്മയെ വളരെയധികം സ്നേഹിക്കുന്നവനാണ്. വാർദ്ധക്യം കൊണ്ട് ഓർമയും കാഴ്ചയും നഷ്ടപ്പെട്ട അമ്മയാണെങ്കിൽ കിടക്കയിൽ തന്നെ ഒന്നിലധികം തവണ മലമൂത്ര വിസർജനം ചെയ്യുന്നവളും ഭക്ഷണക്കാര്യത്തിലും മറ്റും ആവശ്യമില്ലാതെ ശാഠ്യം പിടിക്കുന്നവളും. കല്പന അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഭാര്യാകഥാപാത്രത്തിനും നായകന്റെ അമ്മയോട് സഹതാപമുണ്ട്. പക്ഷേ വൃദ്ധയായ അമ്മ കുടുംബത്തിൽ അലോസരമാകുന്നു. വൃദ്ധയായ അമ്മയാണെങ്കിൽ സിനിമയുടെ തുടക്കം മുതൽ മകൻ, തന്നെ പട്ടണം ചുറ്റാൻ കൊണ്ടുപോകുന്ന ദിവസവും കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഒടുവിൽ അമ്മയുടെ ശല്യം സഹിക്കവയ്യാതെ സ്നേഹനിധിയായ മകൻ അമ്മയെ ടൌണിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നു, സിനിമ കാണിക്കുന്നു, സിനിമാ തിയേറ്ററിൽ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോരുന്നു. നിവൃത്തിയില്ലാതെ( ? ) അമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോരുന്ന മകന്റെ കരഞ്ഞൊഴുകുന്ന മുഖത്തെയാണ് കാമറ ഫോക്കസ് ചെയ്യുന്നത്.<br /><br />രണ്ടാമത്തെ കഥ ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിന്റേയും കുട്ടിയുടെയുമാണ്. അമ്മയില്ലാത്ത ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി അച്ഛനറിയാതെ, തെരുവിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ ഓമനിച്ചുവളർത്തുന്നു. അച്ഛൻ അതറിയുകയും കുട്ടിയിൽ നിന്നും പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ പറിച്ചെടുക്കുകയും നഗരത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനായി കരഞ്ഞ് കുട്ടിക്ക് പനിപിടിക്കുമ്പോൾ സ്നേഹമയനായ അച്ഛൻ പാതിരാത്രി തന്നെ താൻ പൂച്ചയെ ഉപേക്ഷിച്ചിടത്ത് തെരയുന്നു. പക്ഷേ അയാൾക്കു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെ കണ്ടെത്താനാകുന്നില്ല.ഇവിടെയും സ്നേഹമയനായ ആ അച്ഛന്റെ ആശങ്കാകുലമായ മുഖമാണ് കാമറ പ്രേക്ഷകനുവേണ്ടി മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നത്.<br /><br />ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട രണ്ടു ജീവികളും ഒന്നിക്കുന്നിടത്താണ് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത്<br /><br />നിവൃത്തികേട് എന്ന സൌകര്യത്തെ പൊലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, അമ്മയെപ്പോലും ഉപേക്ഷിക്കുന്ന മാനസികാവസ്ഥയെ ന്യായീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് ഈ സിനിമയെ പിന്തിരിപ്പൻ ആക്കുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ അതുതന്നെയാവും ഈ സിനിമയെ മലയാളിയുടെ കാപട്യം ഏറെ എളുപ്പത്തിൽ നെഞ്ചേറ്റുന്നതും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-2264187206098694528?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-2570480051434833972009-11-20T20:40:00.003+03:002009-12-21T06:57:01.540+03:00ഏറെക്കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം<br />ഇന്നു പെയ്തമഴ<br />ഒരു ദിവസത്തേക്കുമാത്രമായി<br />ഈ പെരുവഴിയെ<br />ഒരു നദിയാക്കിമാറ്റി.<br />കുന്നിന്റെ ഉച്ചിയിൽ നിന്നും ജലം<br />തുള്ളിയോട് തുള്ളി ചേർന്ന്<br />പെരുവെള്ളമായി താഴേക്ക്<br />ആർത്തലച്ചൊഴുകി.<br />ഇക്കാലമത്രയും<br />കുന്നിൻ‌മുകളിലെ കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്ക്,<br />വീടുകളിലേക്ക്,<br />ആകാശത്തിലേക്ക്<br />കയറിപ്പോയ എല്ലാ കാൽ‌പ്പാടുകളേയും<br />അത് കടലിലേക്ക് ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടുപോയി.<br />മഴകഴിഞ്ഞു.<br />ഒരു ദിവസമെങ്കിലും ആയുസുള്ള നദിയാവാൻ<br />കാത്തിരുന്നപോലെ<br />വഴി, ആഗ്രഹപൂർത്തിയിൽ അസ്തമിച്ചു.<br />ഇപ്പോളത്<br />കഴുകിവെടിപ്പായ ഉടഞ്ഞ മണ്ണ് ,<br />ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണ്.<br />ഇന്നതിൽ ആദ്യം പതിയുന്ന കാൽ‌പ്പാട്<br />ഒരു പുതിയ ലക്ഷ്യം കുറിക്കും.<br />വീണ്ടും കുന്നിന്മുകളിലെ<br />കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്ക്,<br />വീടുകളിലേക്ക്,<br />ആകാശത്തിലേക്ക്<br />കാലടയാളങ്ങളുടെ ഒരു വഴി രൂപം കൊള്ളും.<br />കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും ഒരു മഴപെയ്യും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-257048005143483397?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-32956898301417029232009-11-17T21:43:00.003+03:002010-04-22T07:11:30.711+03:00ഞാനും എന്റെ കാമുകിയും..<br />എന്റെ കാമുകിയും അവളുടെ കാമുകനും..<br />അവളുടെ കാമുകനും അവന്റെ കാമുകിയും..<br />അവന്റെ കാമുകിയും അവളുടെ കാമുകനും..<br />എനിക്ക് ചിരിവരുന്നു.<br />രണ്ടുപേർ എത്രപേരാണ്?<br />അഥവാ എത്രപേരാണ് വെറും രണ്ടുപേർ!<br />അവർക്കിടയിലാണ് ഒരു ജീവിതം<br />വെറും ഒരേയൊരു ജീവിതം..<br />ഒരേയൊരു വെറും ജീവിതം...<br />പാവങ്ങൾ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-3295689830141702923?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-38659902577726424452009-11-16T06:44:00.000+03:002009-12-22T13:35:27.971+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SwDMZp_hPUI/AAAAAAAAAgI/rR7QtKaJqCw/s1600/Image%281966%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SwDMZp_hPUI/AAAAAAAAAgI/rR7QtKaJqCw/s320/Image%281966%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404544293985664322" border="0" /></a><br /><br /><br />ടെലിവിഷൻ ആർട്ടിസ്റ്റുകളുടെയും സാങ്കേതിക വിദഗ്ദ്ധരുടേയും സംഘടനയായ കോണ്ടാക്ടിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടുവരുന്ന വീഡിയോ ഫെസ്റ്റിവലിൽ (കോണ്ടാക്ട് വീഡിയോ ഫെസ്റ്റിവൽ 2009 ) പരോൾ മികച്ച ടെലിഫിലിമിനുള്ള പുരസ്കാരം നേടി. മത്സരത്തിനുണ്ടായിരുന്ന മുപ്പത്തിയഞ്ച് ടെലിഫിലിമുകളിൽ നിന്നാണ് പരോൾ മികച്ച ടെലിഫിലിം ആയി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്. മികച്ച ഛായാഗ്രാഹകനുള്ള അവാർഡ് പരോളിന്റെ കാമറ കൈകാര്യം ചെയ്ത രെജിപ്രസാദിനാണ്. ഈ ചെറിയ സന്തോഷം പങ്കുവച്ചുകൊള്ളുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-3865990257772642445?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-26129089532616537732009-11-11T08:37:00.005+03:002009-12-21T06:57:01.543+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SvpN2BM2v7I/AAAAAAAAAgA/_zOMJiE42Ko/s1600-h/vlcsnap-18141.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 322px; height: 196px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SvpN2BM2v7I/AAAAAAAAAgA/_zOMJiE42Ko/s320/vlcsnap-18141.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5402716293414961074" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />അവർ ചരിത്രം എഴുതുകയായിരുന്നു.<br />നാരായം കൊണ്ടല്ല,<br />പേനകൊണ്ടും പെൻസിൽകൊണ്ടുമല്ല.<br />താളിയോലയിലോ കടലാസിലോ,<br />ഗുഹാഭിത്തികളിലോ അല്ല.<br />അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ടോ ചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ടോ,<br />ചിത്രങ്ങൾ കൊണ്ടോ<br />അവർക്ക് എഴുതാനറിയില്ല.<br />അവരുടെ കാതുകളിൽ ഈയം...<br />അവരുടെ കണ്ണിൽ കണ്ണീരുണങ്ങിയ കുന്തിരിക്കം...<br />വിത്ത് വിതയ്ക്കുമ്പോൾ അവർ പാടിയിരുന്നത്<br />കവിതകളല്ല.<br />അവരുടെ നാവുകൾ കടുത്ത മണ്ണ് ഉഴുത് മറിച്ച്<br />തളർന്ന് പോയിരുന്നു..<br /><br />അവർ എഴുതിയ ചരിത്രം<br />തെങ്ങുകളായി നാടുമുഴുവൻ കുത്തനെ നിൽക്കുന്നു.<br />അവർ എഴുതിയ ചരിത്രം വയലുകളായി<br />വരമ്പിന് ഇരുവശവും വിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.<br />അവർ എഴുതിയ ചരിത്രം മലപിളർന്ന്<br />തോട്ടുവെള്ളമായി കലങ്ങി ഒഴുകുന്നു.<br />അവർ എഴുതിയ ചരിത്രം റോഡുകൾ, പാലങ്ങൾ,<br />റോഡിനിരുവശവും തണൽമരങ്ങൾ.<br />അവർ എഴുതിയ ചരിത്രം കാറ്റ്, വെയിൽ, മഴ,<br />തട്ടുതട്ടായ മലനിരകൾ.<br />ഇന്നിതാ ഞാനും എഴുതി അതിൽ ഒരു വാക്ക്...<br />നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ കുഴിച്ചിട്ട വിത്ത്..<br />പുഴുക്കളേ, കിളികളേ, മേഘങ്ങളേ<br />ഇനിയിതിൻ ബാക്കി നിങ്ങൾ പൂരിപ്പിച്ചുകൊള്ളുക..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-2612908953261653773?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-57712180829877719502009-11-08T20:01:00.001+03:002009-12-21T06:57:01.544+03:00മഴപെയ്യുന്നു<br />ഓർമകൾ മണ്ണിരകളെപ്പോലെ വീടുവിട്ടിറങ്ങുന്നു<br />അത്താഴത്തിന് ഒരുപിടി മണ്ണുവാരിത്തിന്നുന്നു.<br />ചിരട്ടകൾക്കുള്ളിൽ വെന്തുപൊടിഞ്ഞത്,<br />മാന്തണൽ മണക്കുന്നത്,<br />ഉപ്പു രുചിക്കുന്നത്...<br /><br />മഴയിൽ മുറ്റത്ത് നട്ട വഴുക്കലിന്റെ വിത്ത്<br />മുളച്ച് വളർന്നിരിക്കുന്നു,<br />ചില്ലകളായിരമുള്ള വഴിമരമായി പടർന്നിരിക്കുന്നു.<br />നടന്നതും മറന്നതും മാഞ്ഞുപോയതും<br />മുന്നിൽ മുറിഞ്ഞ് വീഴുന്നു,<br />വഴിമുടക്കുന്നു.<br /><br />ഏതുചില്ലയിലാണ് വീടെന്നറിയാത്ത-<br />അണ്ണാൻ കുഞ്ഞിന് വഴിവരക്കുന്നു,<br />ഇരട്ടകളെ തിരിച്ചറിയുന്നു,<br />കുത്തുകൾ കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച്<br />കണ്ടെടുക്കുന്നു സ്വയം...<br /><br />ഓർമകളിൽ എന്നെ കുടഞ്ഞിട്ട്<br />എണ്ണിനോക്കുന്നു<br />ഒന്നുമുതൽ ഒന്നേന്ന്...<br />ഹോ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-5771218082987771950?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-52551693055697412742009-10-29T20:49:00.005+03:002009-12-21T06:57:01.545+03:00ഉച്ചവെയിൽ കത്തുന്ന പച്ചിലക്കാട്ടിലൂടെ<br />ഒച്ചയില്ലാതെ നടക്കുന്നുണ്ടൊരു കാറ്റ്.<br />ചിറകു ചിമ്മിത്തുറന്ന് പൂമ്പാറ്റകൾ<br />ഒറ്റവാക്കും തിരിയാത്ത<br />കവിതയെഴുതുന്നുണ്ട് കാറ്റിൽ.<br />ഇന്നലത്തെ ചാറ്റലിൽ മുളച്ചപോലെ<br />ആകാശം മുട്ടി വളർന്നു നിൽക്കുന്നു<br />പച്ചിലക്കാട്ടിൽ ഒരസ്ഥിപഞ്ജരം,<br />ടെലഫോൺ ടവർ.<br />ശലഭങ്ങൾ കാറ്റിലെഴുതിയ കവിതകൾ<br />വായിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കയാണയാൾ<br />ഔട്ട് ഓഫ് റെയ്ഞ്ചിലാണെങ്കിലും.....<br />കേൾക്കുന്നില്ലേ തത്സമയ സം‌പ്രേഷണം,<br />വിമർശനാത്മക നിരൂപണം?<br />അമ്പമ്പോ ഭീകരം....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-5255169305569741274?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-53708335465247842952009-10-20T17:11:00.001+03:002010-04-22T07:11:30.713+03:00<div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SzYW7_kYPYI/AAAAAAAAAsM/hJOqGTS7HUc/s1600-h/IMG0118A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WgeIpI-Iqrg/SzYW7_kYPYI/AAAAAAAAAsM/hJOqGTS7HUc/s200/IMG0118A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419544421519080834" border="0" /></a><br /></div><br />രാത്രി വൈകി,<br />തോപ്പിനും തോടിനും നടുവിലൂടെ<br />വീടിലേക്കിഴഞ്ഞ് പോകുന്ന വഴിയേ നിശബ്ദം,<br />കവിത തിരഞ്ഞ് നടക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ.<br />നിലാവിന്റെ ഇരുൾ വെളിച്ചത്തിൽ<br />ഇരു വശവും മരങ്ങളുടെ ചലനങ്ങൾ<br />എന്നെ സംശയാലുവാക്കി.<br />ഇലകൾ പൊഴിച്ച് നഗ്നമായ മേനി<br />പരസ്പരം കാട്ടിയും<br />തൊട്ടുനോക്കിയും<br />ഉരുമ്മിയുമ്മവച്ചും<br />അവ തങ്ങളിൽ തങ്ങളിൽ പങ്കുവെയ്ക്കുന്നു.<br />പറിഞ്ഞുപോരുമോ എന്ന് തോന്നിക്കുമാറ്<br />വലിഞ്ഞ് മുറുകിയ വേരുകൾ മീട്ടി<br />ഗാഢമായൊരു തന്ത്രിവാദ്യമാകുന്നു.<br />ജലത്തിൽ വീഴുന്ന നിഴലുകൾ നാഗരൂപികളായി<br />പിണഞ്ഞ് ചുംബിക്കുന്നു.<br />മരങ്ങൾ ഇണചേരുമോ !<br />എന്റെ സംശയം വായ് പിളർന്നു.<br />എല്ലാ ചലനങ്ങളും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിലച്ചു<br />പെട്ടെന്നേതോ ഇളമരം<br />ഒച്ചകളെല്ലാം ഉള്ളടക്കം ചെയ്ത ഒരു നിശ്വാസം<br />കാറ്റെന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞ്<br />ആകാശത്തിലേക്ക് ഊതിവിട്ടു<br />മേഘങ്ങളുടെ തടുപ്പില്ലാതെ മുനിഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന<br />നക്ഷത്രങ്ങളും അമ്പിളിക്കണ്ണും<br />തിരിതീർന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുകൾ പോലെ<br />ഒറ്റമാത്രയിൽ കെട്ടുപോയി.<br />പ്രണയപാരവശ്യങ്ങളുടെ ശീൽക്കാരം മാത്രം പിന്നീട് കേട്ടു...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-5370833546524784295?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-66512478609714150892009-10-19T19:09:00.001+03:002009-12-21T06:57:01.547+03:00വാക്കുകൾ പൊടുന്നനെ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയി<br />പറവ പൊടുന്നനെ ഉരഗമായതുപോലെ<br />ആകാശത്ത് നിന്നും ഞാൻ ഭൂമിയിലേക്ക് വീണു<br />എന്റെ മുള്ളുകൾ എന്റെ ചോരയിൽ തറഞ്ഞുകയറി<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-6651247860971415089?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-85305031904230359312009-10-04T10:31:00.002+03:002009-12-21T06:57:01.548+03:00കണ്ടുകണ്ടിരിക്കുന്നവരെ പൊടുന്നനെ കാണാതാവുന്ന അവസ്ഥ എന്ങ്ങനെ തരണം ചെയ്യണമെന്ന് മനുഷ്യൻ ഇനിയും കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.. അടിയന്തിരമായി ചെയ്യേണ്ട ഒന്നാണതെന്ന്ൻ തോന്നുന്നു. ഇന്നലെ വ്വരെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ, ഒരു വലിയ വലയിലെ ഒരു ചെറിയ കണ്ണിയായ എന്നെ വിരൽ കൊണ്ട് കോർത്തുകൊണ്ട് ഈ വലയെ തന്ന്നെ നെയ്തു നിവർത്തുന്നതിൽ കൂടെനിന്നിരുന്ന ഒരാൾ പൊടുന്നനെ ഇനിയില്ല എന്നവണ്ണം അപ്രത്യക്ക്ഷനാവുക എന്നത് താദാത്മ്യപ്പെടാൻ പറ്റുന്ന ഒന്നല്ല. ജ്യോനവൻ എന്റെ ആരുമല്ല. എനിക്ക് അവനില്ലെങ്കിലും ജീവിതം സാധ്യമാണ്.അവൻ മരിച്ചുപോയി എന്നതിൽ എനിക്ക് എന്തു തോന്നുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാനാവുന്നില്ല.ഞാനൊരുപക്ഷേ പൊള്ളിയ കൈ കൊണ്ട് വീണ്ടും തീയിൽ തൊടുമ്പോലെയാണ് അവന്റെ മരണവാർത്ത കേട്ടത്..മരവിപ്പല്ല. ഒന്നും അറിയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. എങ്കിലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഞ്ഞാൻ കുഴഞ്ഞ മണ്ണുപോലെ ചവുട്ടിയാൽ പുതയുന്ന ഒറാത്മാവായി മാറുന്നത് എനിക്കറിയാം<br />ലാപുടയുടെ പുസ്തക പ്രകാശനത്തിന്റെ അന്ന് ഞാൻ അവനെ ക്കണ്ടു.അവൻ എന്റെ അടുത്തുവന്നു. ചിരപരിചിതനെപ്പോലെ എന്റെ കയ്യിൽ കറ്റന്നുപിടിച്ചു. ഞാൻ കാസർകൊടു നിന്ന് വന്നത് നിങ്ങളെ കാണാനാണ് അറിയുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു.എനിക്കറിയീല്ലായിരുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു.ഞാനാണ് ജ്യോനവൻ എന്ന പേരിൽ.. ഞാൻ അവനോട് ചിരിക്കുകയും വർത്തമാനം പറയുകയും മാത്രമേ ചെയ്തുള്ളു. എന്തിന് അവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു എന്നെനിക്കരിയില്ല.ഒരുപക്ഷേ അവൻ എല്ലാവരോടും അതുതന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന് കരുതി. എനിക്കവ്വനെ കെട്ടിപ്പീറ്റിക്കണമെന്നോ എന്നെ കാണാൻ ഇത്ര ദൂരം വന്നതിന്റെ ആഹ്ലാദം പങ്കുവയ്ക്കണമെന്നോ തോന്നിയില്ല. എന്തുകൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല. അവൻ എനിക്ക് എന്റെ നമ്പർ തരുകയൂം എന്റെ നമ്പർ വാങ്ങുകയും ചെയ്തു .പിന്നീട് പിരിയുമ്പോൾ കാണുകയോ കവിതയെകുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.പരസ്പരം പുകഴ്ത്തിയില്ല. അവൻ എന്നെയോ ഞാൻ അവനെയോ ഒരിക്കലും വിളിച്ചിട്ടില്ല. ഒടുവിൽ ഞാൻ അവനെ വിളിക്കുന്നത് .അവൻ മിടിക്കുന്ന്ന ഒരു ഹൃദയം മാത്രമായി ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ ആയിരിക്കുമ്പോഴാവണം. നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ എടുത്ത നമ്പർ ആയതിനാലാവും .09496452967 എന്ന നമ്പർ ഇപ്പോൾ നിലവിലില്ല എന്ന മറുപടിയാണ് കേട്ടത്. അവൻ മരിച്ചുപോയി എന്ന് എന്നോടെല്ലാവരും പറയുന്നു. അവൻ മരിച്ചു എന്ന് ഞാൻ കണ്ടില്ല.എന്നാലും അവൻ മരിച്ചുകാണും.അതിലൊന്നുമല്ല എനിക്ക് വിഷമം.അവൻ എറണാകുളത്ത് വരാ‍ാതിരുന്നെങ്കിൽ..എന്റെ കൈപിടിച്ച് അങ്ങനെ പറയാതിരുന്നെങ്കിൽ.ഒരിക്കലും അവന്റെ മരണം എന്നെ തൊടില്ലായിരുന്നു. അവൻ മരിക്കുമ്പോൾ എന്നെയും കൂടി വേദനിപ്പിക്കാനാണ് അവൻ അവിടെ വന്നതെന്ന് ആറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനവനെ കണാതെ ഒളിച്ചേനെ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-8530503190423035931?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-19198859871954407602009-09-30T18:55:00.002+03:002009-12-21T06:57:01.549+03:00കിടന്ന കിടപ്പിൽ മേലോട്ടു വിക്ഷേപിച്ച തുപ്പ്<br />കീഴ്പോട്ടുവരാതെ മേലോട്ട് മേലോട്ട്<br />പോയ്പോയ്പോയിരുന്നു<br />അത് ആകാശത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന്<br />ദൈവത്തിന്റെ കാലിൽ ചെന്നടിച്ചു<br />അന്തരീക്ഷത്തിൽ അശരീരിയുണ്ടായി.<br />“തുപ്പരുതപ്പാ അത് തപ്പ്” ..<br /><br />കിടകിടന്ന് കിടകിടന്ന് ഞാൻ മരച്ചുപോയിരുന്നു<br />മുതുക് പലകപോലെ,<br />മരം പോലെ കൈകാലുകൾ,<br />ഗോലിപോലെ കണ്ണുകൾ,<br />അടുപ്പുപോലെ മൂക്ക്,<br />വാ....വാ പോലെ തന്നെ, തുറന്ന്...<br />ചത്തുപോയൊരൊച്ചുപോലെ എന്റെ....<br />(വേണ്ട നിങ്ങൾ അതിഷ്ടപ്പെടില്ല<br />അതു പുറത്തിനി വരാതെ ഉൾവലിഞ്ഞു.)<br />എന്നെക്കിട്ടിയതിന്റെ ആവേശം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി<br />എനിക്കുചുറ്റും ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഒരു ആൽമരം വളർന്നു<br />നിലത്തുമുട്ടാത്ത ആയിരം വേരുകൾ കൊണ്ട്<br />അത് എന്നെ വരിഞ്ഞു<br />ഞാൻ ഉയർത്തപ്പെട്ടു..<br />തിരഞ്ഞുവന്നവരുടെ തിരയാൽ നയിക്കപ്പെട്ടു,<br />തിരയിൽ നിന്നും തിരയിലേക്ക്....<br />എങ്ങോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നു എന്നെ?<br />ഞാൻ ചോദിച്ചു.<br />ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല<br />എന്തിനു കൊള്ളാം എന്നെ ?<br />ഞാൻ ചിന്തിച്ചു<br />ആരും അതു കേട്ടില്ല<br />നിങ്ങൾ എന്നെ തിന്നുമോ?<br />ചൂണ്ടയിൽ വീണ മീനിനെപോലെ<br />ചിതമ്പലുകൾ ചെത്തി,<br />വെടിയേറ്റു വീണ കൊറ്റിയെപ്പോലെ<br />ചിറകുകൾ വെട്ടി,<br />കെണിയിൽ വീണ മാനിനെപ്പോലെ<br />കൊമ്പുകൾ പുഴക്കി<br />നിങ്ങളെന്നെ പൊരിച്ചു തിന്നുമോ?<br />ചില്ലകൾ വെട്ടിയ മരത്തെപ്പോലെ<br />അറുത്തുകീറി,<br />ഉടച്ചൊരുക്കിയ പാറപോലെ<br />കൊത്തിമിനുക്കി,<br />നനച്ചുകുഴച്ച മണ്ണുപോലെ<br />ചെത്തിച്ചെതുക്കി,<br />നിങ്ങളെന്നെ പ്രതിഷ്ഠചെയ്യുമോ?<br />ഞാനുറക്കെ ചോദിച്ചു....<br />ആരും ഒന്നും കേട്ടില്ല.<br />എനിക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു.<br />കാതുപൊട്ടന്മാർ ഇവരെന്നെ കേൾക്കുന്നില്ലല്ലോ!<br />എനിക്കുമുള്ളതുപോലെ നിങ്ങൾക്കുമില്ലേ<br />ജീവിതങ്ങൾ?<br />എനിക്കുള്ളതുപോലെ നിങ്ങൾക്കുമില്ലേ<br />സങ്കടങ്ങൾ?<br />എനിക്കുള്ളതുപോലെ നിങ്ങൾക്കുമില്ലേ<br />സംശയങ്ങൾ?<br />പറയിനെടാ നായിന്റെ മക്കളേ<br />ഞാനാക്രോശിച്ചു.<br />അതുകേട്ട് ഒരു നായിന്റെ മോൻ എനിക്ക് മുകളിലിരുന്ന്<br />നേരേ താഴേക്ക് ഒരൂക്കൻ തുപ്പു തുപ്പി<br />ഹൊ!<br />അത് ആകാശത്തിന്റെ അരിപ്പകടന്ന്<br />കാറ്റുകളുടെ കടലുതുഴഞ്ഞ്<br />ഉച്ചവെയിലിന്റെ പുതപ്പു പറത്തി<br />എന്റെ മുഖം കഴുകി.<br />എന്റെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും നിലച്ചു...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-1919885987195440760?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-24304541367278448112009-09-29T19:04:00.003+03:002009-12-26T16:51:30.693+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://palousephotography.org/pics/525_Zia%202.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 337px; height: 437px;" src="http://palousephotography.org/pics/525_Zia%202.jpg" alt="" border="0" /></a><br />കണ്ടു കണ്ടിരിക്കെ<br />എന്നെ കാണാതായി..<br />നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും<br />തിരക്കി നടക്കാൻ തുടങ്ങി.<br />കണ്ടവരോടൊക്കെ അവർ ചോദിച്ചു<br />അവനെ കണ്ടോ ആ പു...?<br />തിരയുന്നവർ തിരതിരയായി<br />വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.<br />അവർ ചോദിച്ചു അവനെ കണ്ടോ ആ പൂ‍.....?<br />എനിക്ക് ചിരിവന്നു.<br />കണ്ണുപൊട്ടന്മാർ,<br />ഇവരൊന്നും എന്നെ കാണണ്ടെന്ന്<br />കല്ലുപോലെയിരുന്നു.<br />കല്ലിൽ തട്ടി ആളുകൾ വീണ് മൂക്ക് മുറിഞ്ഞു.<br />എന്നിട്ടും ആരും എന്നെ കാണുന്നില്ലല്ലോയെന്ന്<br />അതിശയിച്ച് ഞാൻ സ്വയമൊന്നു നോക്കി.<br />നടുങ്ങിപ്പോയി<br />എന്നെ കാണുന്നില്ല...!<br />എവിടെപോയതാവും എന്ന്<br />അന്തമില്ലാതെ ചിന്തിച്ചു ഞാനിരുന്നു.<br />എവിടെപോവാൻ,<br />എവിടെപ്പോയാലും പട്ടിയെപ്പോലെ വരും<br />എന്ന് കരുതി കാത്തിരുന്നു.<br />നേരം വെളുത്തു, നേരം പഴുത്തു, നേരം കറുത്തു....<br />എവിടെപോയി കിടക്കുന്നു,<br />ഈ എന്തിരവൻ...?<br />എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.<br />ഞാൻ<br />ഇരുന്നിടത്തുനിന്നെണീറ്റു.<br />തിരയുന്നവരുടെ കൂടെ ചേർന്നു.<br />കാണുന്നിടവും കാണാത്തിടവും<br />അരിച്ചുനോക്കി.<br />എതിരേ വരുകയായിരുന്ന<br />ഒരു മൈരൻ എന്നോടു ചോദിച്ചു.<br />കണ്ടോ ആ താ...?<br />ഞാൻ അതു കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച്<br />പോയി തുലയെട കൂ...എന്ന്<br />മനസിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ടു നടന്നു.<br />ഒരുവൾ എന്റെ എതിരേ വരുന്നതുകണ്ടു<br />അവളുടെ വേഗത എന്റെ ശരീരം കടന്ന് നടന്നുപോയി<br />ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ<br />എന്റെമണം അവളുടെ കയ്യിൽ കണ്ടു.<br />എന്റെ മണമല്ലല്ലോ ഞാൻ ....!<br />മണമില്ലാത്ത എന്നെ കിട്ടിയാലും മതി...<br />ഞാൻ നടന്നു.<br />നടന്നു നടന്നു പോകുമ്പോൾ<br />ഈ നടപ്പല്ലെങ്കിലോ ഞാൻ എന്നു കരുതി<br />നിന്നു....<br />കണ്ടില്ല<br />നിന്നു നിന്നു തളർന്നപ്പോൾ<br />ഈ നിൽ‌പ്പല്ലെങ്കിലോ ഞാൻ എന്ന് കരുതി<br />ഇരുന്നു....<br />കണ്ടില്ല<br />ഇരുന്നിരുന്നു തളർന്നപ്പോൾ<br />ഈ ഇരിപ്പല്ലെങ്കിലോ ഞാൻ എന്ന് കരുതി<br />കിടന്നു....<br />ഹ!<br />എന്തൊരു കിടപ്പാണത്....!<br />ആ കിടപ്പിൽ കിടന്ന് മേലോട്ട് ഒരൂക്കൻ തുപ്പ് തുപ്പി.<br />അപ്പോൾ കാണായി എന്നെ.....<br /><br />Photograph: <a href="http://palousephotography.org/">Will Simpson</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-2430454136727844811?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-75087542676826906712009-09-27T17:47:00.001+03:002009-12-21T06:57:01.550+03:00നഗരമേ,<br />നിന്റെ സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും<br />മേൽക്കുമേലടുങ്ങിയ<br />എത്രാമത്തെ ജനാലയുടെ<br />താഴോട്ടു നോട്ടമാണ് ഇപ്പോൾ ഇവൻ!<br />നഗരമേ<br />നഗ്ന നഗരമേ<br />താഴെ,<br />എനിക്കു കാണാം<br />നിന്റെ പാവാട കീറിയുണ്ടാക്കിയ<br />കൊടികൾ കൊണ്ട്<br />അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന വിളക്കുകാലുകൾ,<br />തിരക്കൊഴിഞ്ഞിട്ട് ചുരുട്ടിവെക്കാമെന്ന്<br />നീ നിവർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന<br />കറുത്ത ജീവിതം,<br />തെരുവുപട്ടികൾ,<br />സൈക്കിൾ റിക്ഷകളിൽ<br />കറുത്ത കണങ്കാലുകൾ,<br />മനുഷ്യരെപ്പോലെ തോന്നിക്കാത്ത<br />മനുഷ്യർ,<br />ആർക്കും പരിചയമില്ലാത്ത ആരുടെയോ അച്ഛൻ,<br />ആരെയും പരിചയമില്ലാത്ത ആരുടെയോ മകൾ,<br />ഒഴുക്ക് നിലക്കാത്ത കാളിന്ദിയുടെ<br />കരയ്ക്കടിഞ്ഞവർ...<br />ചെളി...<br />നഗരമേ<br />നിന്റെ ചെളി..<br />നിലത്തിറങ്ങി നടക്കാൻ വയ്യ<br />അവർ എന്റെ നേരേ കൈകൾ നീട്ടുന്നു<br />പോക്കറ്റടിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയക്കുന്നു<br />വേശ്യകൾ എന്നെ തൊട്ട് എയ്ഡ്സ് വരുത്തുമോ<br />ശവങ്ങൾ<br />കൊന്നുകളയണം<br />നിന്റെ വീഥികൾ<br />തൂത്ത് വൃത്തിയാക്കി<br />വെളുത്ത ചായം പൂശണം<br />നഗരമേ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7508754267682690671?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-88202614407965090892009-09-26T12:45:00.006+03:002009-12-26T16:47:50.818+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://palousephotography.org/pics/527_Shell%202.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 325px; height: 304px;" src="http://palousephotography.org/pics/527_Shell%202.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div><br />തുറുങ്കിലേക്കു കൊണ്ടുപോകും വഴി<br />ചാടി രക്ഷപെട്ടവനെപ്പോലെ,<br />ഒളിവിൽ ജീവിക്കുകയാണു ഞാൻ.<br />എന്റെ പിന്നാലെ പായുന്നതെന്തിന്‌<br />ഞാൻ സ്വയം തടവിലാണല്ലോ....?<br /><br />നിങ്ങളുടെ ഉത്തരവ്‌<br />അക്ഷരം പ്രതി പാലിക്കുന്നതിന്‌,<br />എനിക്കു ചുറ്റും ഒരു ജയിൽ<br />കൊണ്ടു നടക്കുന്നുണ്ട്‌ ഞാൻ,<br />അഴിയും അറയും<br />ഞാൻ തന്നെയായ<br />അതിന്റെ ഭിത്തികളിൽ<br />മറന്നുപോകാതെ എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്‌<br />നിങ്ങളുടെ നിയമങ്ങൾ.<br />കാണരുത്‌,<br />പറയരുത്‌,<br />തൊടരുത്‌...<br /><br /><b>Photograph:</b> <a href="http://palousephotography.org/"> Will Simpson</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-8820261440796509089?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-65003041367540003172009-09-22T20:45:00.000+03:002010-04-22T07:11:30.714+03:00ഒരു പെണ്ണായി പിറന്നിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ<br />എന്നിലേക്കു വരുന്ന ഓരോ പുരുഷനോടും പറഞ്ഞേനെ,<br />ഹേ പുരുഷാ, നിന്റെ ചലിക്കുന്ന ശരീരാവയവങ്ങളിൽ<br />ഏറ്റവും ചെറുതായ ലിംഗം കൊണ്ട്‌ എന്നെ തൊടരുത്‌,<br />നിന്റെ ദീർഘമായ കൈകളും,<br />ബലിഷ്ഠമായ കാലുകളും,<br />താമരപോലെ ആയിരം ഇതളുകൾ വിടർന്ന<br />മുഖപേശികളും കൊണ്ട്‌<br />എന്നെ പുണർന്നും മുകർന്നും ശ്വാസം മുട്ടിക്കൂ...<br />നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഉറവകൾ<br />വിയർപ്പുചാലുകളായി എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒഴുകട്ടെ ....<br /><br />വിധിവശാൽ ഞാൻ ഒരു ആണായി പിറന്നു<br />പുരുഷനായി വളർന്നു<br />പെണ്ണായിപിറന്നിരുന്നെങ്കിൽ പറയാൻ കരുതിയതൊന്നും<br />ആണായപ്പോൾ ഒരു പെണ്ണും എന്നോട് പറഞ്ഞില്ല.<br />ഞാൻ വലുതായി<br />വലുതായി വലുതായി<br />ഒരു ലിംഗത്തോളം ചെറുതായി<br />ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കുന്ന ഓരോ പെണ്ണിനേയും<br />ചലിക്കുന്ന ശരീരാവയവങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ചെറുതായ<br />ലിംഗം കൊണ്ടു തൊടാൻ കൊതിച്ചു,<br />സുദീർഘങ്ങളായ കരങ്ങളേയും, ബലിഷ്ഠങ്ങളായ കാലുകളേയും<br />കടൽത്തിരപോലെ ചലനാത്മകമായ<br />മുഖപേശികളേയും കുറിച്ച്‌ ഓർക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-6500304136754000317?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-73607010896658065482009-09-16T19:17:00.000+03:002009-12-21T06:57:01.552+03:00സമയം കിട്ടിയില്ല<br />സമയം കിട്ടിയില്ല<br /><br />പറഞ്ഞും കേട്ടും മടുത്തുപോയതുകൊണ്ടാണ്<br />സമയലാഭത്തിനുള്ള യന്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാൻ തുടങ്ങിയത്.<br />ബസ് കാത്തു നിൽക്കുന്ന സമയം ലാഭിക്കാൻ,<br />ബൈക്ക് വാങ്ങി.<br />പത്രവായനക്കുള്ള സമയം<br />ടി.വികൊണ്ട് ലാഭിക്കുന്നു.<br />ലാൻഡ് ഫോണിലേക്കെത്താനുള്ള സമയം<br />മൊബൈൽ ഫോൺ കൊണ്ട്,<br />വെള്ളം കോരാനുള്ള സമയം<br />പമ്പ് സെറ്റ് കൊണ്ട്,<br />അലക്കിനുള്ള സമയം<br />വാഷിങ്ങ് മെഷീൻ കൊണ്ട്,<br />എന്നുമെന്നും പാകം ചെയ്യുന്ന സമയം<br />ഫ്രിഡ്ജ് വാങ്ങി ലാഭിച്ചു....<br />അടുക്കളയിലാണ് സമയലാഭത്തിനുള്ള<br />ഉപകരണങ്ങൾ അധികവും;<br />അടുപ്പുമുതൽ ആട്ടുകല്ലുവരെ,<br />തുടുപ്പുമുതൽ തോരനരിയാനുള്ളതു വരെ.....<br />എല്ലാത്തിനും കൂടിയിപ്പോൾ<br />ഒരൊറ്റ സ്വിച്ചിടുന്ന സമയമേ നഷ്ടമാകുന്നുള്ളു.<br /><br />പക്ഷേ എന്തൊക്കെ ചെയ്തിട്ടും<br />ഇപ്പൊഴും ഒന്നിനും,<br />സമയം തികയുന്നില്ല.<br />സ്വപ്നം കാണാൻ,<br />പ്രേമിക്കാൻ,<br />കാമിക്കാൻ,<br />ജീവിക്കാൻ....<br />.......................................<br />സമയം കിട്ടുന്നില്ല<br />സമയം കിട്ടുന്നില്ല<br />എന്ന് പരിതപിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ<br />ആളുകൾ മരിച്ചുപോകുന്നു...........<br /><br />എവിടെപ്പോകുന്നു,<br />യന്ത്രങ്ങൾകൊണ്ട് നമ്മൾ മിച്ചം പിടിക്കുന്ന<br />ഈ സമയം മുഴുവൻ...!<br />നമുക്ക് കിട്ടുന്നില്ലെങ്കിൽ<br />എന്തിനീ<br />സമയ ലാഭത്തിന്റെ യന്ത്രശേഖരം.. !<br />ഒരുനാൾ ഇതെല്ലാം കൂടി<br />തല്ലിയുടച്ചു കത്തിക്കണം.<br />അന്നേരം, പ്ലാസ്റ്റിക് കത്തുമ്പോൾ<br />മുകളിലേക്ക് ഗുമുക്കനെ കുതിക്കുന്ന<br />കറുത്ത നദിപോലെ,<br />ലാഭിച്ചുകിട്ടിയ സമയമെല്ലാംകൂടി<br />ഒറ്റയടിക്ക് പൊട്ടിച്ചാടുമായിരിക്കും<br />ലോകം അതിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ ഒലിച്ചുപോകുമായിരിക്കും.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-7360701089665806548?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-20615502844622109452009-09-14T09:28:00.001+03:002009-12-21T06:57:01.553+03:00ഇതു ഞാൻ തന്നെയോ എന്നെനിക്കറിയില്ല...<br />എന്നെപ്പോലെ ആരോ ഒരാൾ മാത്രം.<br />ഈ വെയിൽ, വെയിൽ തന്നെയോ എന്നുറപ്പില്ല,<br />വെയിൽപോലെ എന്തോ ഒന്ന്<br />അത്രമാത്രം.<br />ഈ പകൽ എത്ര ലളിതമാകുന്നു,<br />ഒരു പകൽ പോലെ അല്ലെങ്കിൽ<br />ആയിരം പകലുകൾ പോലെ...<br /><br />വെളിയിൽ,<br />പൂക്കൾ പൂത്തു നിൽക്കുന്നു,<br />പക്ഷികൾ ഇണചേരുന്നു,<br />കാറ്റിൽ പായുന്ന മേഘങ്ങളിൽ,<br />ഒളിച്ചുകളിക്കുന്നു സൂര്യൻ.<br />മഴയിൽ കണ്ണടച്ചുകിടക്കുന്നു,<br />വെളിച്ചം.<br /><br />പടികടന്നാരോ വരുന്നുണ്ട്...<br />എന്നെപ്പോലെ മറ്റൊരാൾ ...<br />കയ്യിൽ ആരോ കൊടുത്തയച്ച വിരൽ...<br />അതുകൊണ്ടയാളെന്നെ തൊട്ടേക്കാം<br />പക്ഷേ ഇതു ഞാൻ തന്നെയോ എന്നുറപ്പില്ലല്ലോ....<br />എല്ലാം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടപോലെ നടക്കുന്നു<br />എന്റെ ദുരാത്മാവേ നിന്റെ ജീവിതം ഒഴികെ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4317850216854815206-2061550284462210945?l=sanathanan.blogspot.com' alt='' /></div>Sanal Kumar Sasidharanhttps://profiles.google.com/117259221270729695046noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4317850216854815206.post-48342870115224955312009-09-12T22:13:00.002+03:002009-12-21T06:57:01.554+03:00ഈ മരത്തിന്റെ ജീവിതമാണ് ജീവിതം.<br />എത്ര നിസഹായമാണത്!<br />ഇവിടെ മുളയ്ക്കണമെന്നോ<br />ഇവിടെ വളരണമെന്നോ അത് കരുതിയതല്ല്ല<br />ഇവിടെ ആരോ അതിനെ കാഷ്ടിച്ചുപോയി<br />അതിനാൽ ഇവിടെ.....<br /><br />തനിക്കുവേണ്ടിയല്ലാതെ പെയ്ത മഴയിൽ<br />അത് മുളപൊട്ടി<br />താന്മൂ�